Rolfie reist

En dan nog: IJsland!

2011-08-12T23:52:00.000+02:00

Nu voelde het weekje in New York al een extraatje in onze reis, nu konden we 'gratis' ook nog naar Reykjavik. Nóg een extraatje dus. Onze vlucht van New York naar Amsterdam was met Icelandair. Hierbij zat een tussenstop van enkele uren in de hoofdstad van IJsland. Echter na wat gerommel met het boekingsprogramma van Icelandair kregen we het voor elkaar om een tussenstop te hebben van enkele dagen in plaats van enkele uren. Voor dezelfde prijs dus!

Na een kort vluchtje kwamen we voor ons gevoel midden in de nacht aan in Reykjavik. Het was eigenlijk al vroeg in de ochtend en gelukkig konden we -al voor 7 uur 's morgens- inchecken in ons hotel. Zowaar weer een keertje een hotel. Dit was relatief betaalbaar doordat de winter in IJsland niet echt het hoogseizoen is. Nog een relax hotel ook met een mooie kamer met uitzicht op de zee en een ontbijt met wafels, tosti's, lekkere broodjes en voor Martine allerlei soort haring.

Nu weet ik niet of we een Jet-lag hadden of gewoon moesten wennen aan de 5 uur daglicht per dag maar ons bioritme was wel een beetje in de war. Dus na aankomst gelijk nog een beetje bijslapen en na de zon eindelijk een klein beetje op was met moeite ons bed uitgekropen om een rondje door Reykjavik te lopen. Een schattig (heel) klein stadje. New York was al best koud, maar in Reykjavik was het echt gemeen koud. Om de zoveel winkeltjes moesten we naar binnen om even op te warmen.

De meest bekende gebouwen zoals de Solfar en Hallgrimskirkja bekeken. Daarnaast ook bij wat touroperators langs geweest om wat trips te organiseren. Normaal zijn we niet zo van de georganiseerde trips maar in IJsland is dat bijna niet vermijden omdat een auto huren veel duurder is dan deze trips. Los van de vraag of je wel zou willen rijden in een bevroren wereld. Dus voor de aankomende dagen hebben we 2 trips geboekt.

Onze eerste trip was naar de beroemde Blue Lagoon. Terwijl het buiten -10c was lagen we in water van 39c. Een raar contrast. Het bronwater was een raar soort fluorescerend blauw en een mysterieuze walm hing er boven het water. Wij hebben lekker gedobberd, sauna ingeweest en gezweten in de stoombaden. Weer helemaal fris en fruitig kwamen we eruit :-)

De tweede trip die we geboekt hadden was de Golden Circle tour. We werden weer midden in de nacht opgehaald (ik denk rond 8.30uur) om een stuk van Zuid-West IJsland te bekijken. We begonnen bij een dorpje dat qua warmte en electriciteit volledig draait op de vulkanische gassen, een watervalletje waar in de zomer de zalmen omhoog springen en daarna door naar de Kerið krater, een meer in de krater van een vulkaan. Ondertussen kwam ook langzaam de zon op en zag je een heel mooi bevroren lavalandschap met hier en daar rookpluimen van ondergrondse bronnen.

De eerder genoemde stops waren voornamelijk voorproefjes want de Golden Circle bestaat voornamelijk uit 3 stops. De eerste van de 3 belangrijke was Geyser en Stokkur. Geyser is natuurlijk dé geiser waar alle andere geisers in de wereld hun naam aan verlenen. Helaas knalt deze geyser niet zo vaak meer, maar daarnaast is Stokkur die wel heel regelmatig omhoog komt. Een ruime 20 tot 30 meter schiet deze de lucht in (Geyser kan wel tot 200m omhoog schieten). Naast de Geysers is het sowieso wel spectaculair gebied. Tussen het lavaveld zijn verschillende gaten waar constant stoom uitkomt.

De volgende stop is de Gullfoss-waterval. Het is de grootste waterval van Europa en volgende de Lonely Planet een van de 10 mooiste van de wereld. Op het moment dat wij er waren konden we het moeilijk een echter waterval noemen omdat hij bijna helemaal bevroren was, echter de term spectaculair zou een eufornisme zijn. De verschillende lagen bevroren ijs dat samen met het sneeuw tot magische vormen werden gecreerd.

Voordat we bij de laatste echt stop aankwamen stopten we nog bij een veld met IJslanders. Terwijl bij ons de ijspegels onder onze neus hingen stonden deze paarden met hun dikke vacht nog rustig buiten. Deze eigenwijze paarden wisten dat ze gevoerd zouden gaan worden en ze kwamen aangesnelt en vochten bijna onderling om het hooi dat wij ze gaven. Nadat we geen eten meer hadden was de liefde ook snel voorbij en zochten wij ook weer snel de warmte van ons busje op.

Terwijl we in de bus zaten wist de gids naast alle verhalen over de dingen die we bezochten ook veel over IJsland te vertellen. Over de bevolking (en dat genetisch is bewezen dat alle IJslanders familie van elkaar zijn), feesten (altijd iets met schapen) en rare en grappig dingen (de achternaam van een IJslander is de voornaam van de vader met daar achter -son voor een zoon -dóttir voor de dochter).

Na de paardjes zijn we naar de laatste stop gegaan. Het Þingvellir-park. Dit is bekend om 2 verschillende redenen. Het gebied is de scheidingslijn tussen het Noord-Amerikaanse en het Europese continent dat elk jaar nog een paar centimeter uitelkaar schuift. Daarnaast is het de plek van het allereerste parlement van IJsland.

Het was een mooie afsluiting van onze 15 maanden reis. Het laatste nachtje en daarna op naar het vliegveld. Weer terug naar Nederland, toch een beetje raar.

Lief

2011-08-12T23:00:00.001+02:00

We vinden elkaar lief, daarom gaan we trouwen!

I ♥ NY

2011-08-10T10:18:00.000+02:00

Na een lange dag vliegen dat begon heel erg vroeg in Lima en met een tussenstop van enkele uren in Fort Lauderdale (waar we dan al voor de 4e keer aankwamen) kwamen we ergens om 3 uur in de nacht aan in New York. Dit was enkele uren later dan gepland, maar dat maakt niets uit. We waren in New York!

We zagen het bezoeken van New York als een extraatje, omdat de goedkoopste transatlantische vlucht naar Amsterdam vanaf New York vertrok moeten we natuurlijk ook deze stad bekijken. Het was even zoeken naar een enigsinds betaalbare slaapplaats maar deze vonden we in het YMCA-westside. Hoewel we een klein kamertje met een stapelbed hadden werden we midden in de nacht hartelijk ontvangen. En na wat uurtjes slapen werden we wakker met zicht op Central Park!

Al ons warmste kleding die we bij ons hadden aangetrokken en gelijk na het wakker worden een rondje gelopen in Central Park. Het vroor maar er scheen een winters zonnetje. Heerlijk gelopen langs de ijsbaan, tientallen eekhoorntjes gezien en onder elk bruggetje gezoch naar een lijk (ik denk dat we te veel Law & Order hebben gekeken).

Na de ochtendwandeling ontdekten we in de kelder van het Time Warner gebouw, wat ook op 5 minuten van de YMCA zit, een hele grote Whole foods market. Een mega grote eco-supermarkt waar heel veel kant en klare verse producenten gekocht konden worden. Soep, sushi, broodjes, salades, sapjes en je kon het daar ook gelijk opeten. Hier hebben we aardig wat ontbijt en indoorpicknicks ingeslagen!

Op deze manier begonnen eigenlijk alle dagen in New York. Na het ontbijt zijn we meestal te voet tientallen kilometers per dag door de stad gaan dwalen. Zo begonnen we de eerste dag door 5th avenue te lopen. De beroemde statige winkelstraat waar ook de Empire State Building, Trinity Church en Waldorf-Astoria hotel te zien zijn. Daarna zijn we via Broadway en Timesquare weer terug naar het noorden gelopen.

De eerste ochtend lopen door het park vonden wij al mooi, maar onze tweede ochtend werden we wakker in een wit New York. Zo begonnen we de dag niet door zomaar het Central Park te lopen, maar door een besneeuwd Central Park. Zo mogelijk nog mooier!

Schijnbaar hoort het ook bij om te gaan 'shoppen' in New York. We hadden nog geen winterkleding, onze schoenen waren versleten en konden we ook wel wat redelijke kleding bij terugkomst in Nederland gebruiken. Zo zijn we heel Macy's doorgelopen en menig kledingtentje op 5th aangedaan. Een buit van schoenen, broeken, winterjas, truien...

Na al het winkelgeweld zijn we weer verder gegaan om de stad te gaan bekijken. Dan kom je er bijna niet onderuit om even het Vrijheidsbeeld te zien (vanaf het pontje naar Statenisland), Wallstreet, Ground Zero, City hall, Central Station, Brooklyn bridge en natuurlijk de 'Law and Order' courthouse met de beroemde trap.

Toch vonden wij het leukste om gewoon lekker te lopen door de stad. Er is genoeg te zien en er zijn zoveel verschillende wijken met een eigen vibe dat het nooit verveeld. Zo hebben wij gelopen op de verhoogde trambaan in de Meatpacking district (High-Line), de hippe winkels van Chelsea en Soho bekeken, genoten van artsy East village en heerlijk gegeten in little Italy en Chinatown.

Ook vonden we elke dag wel een leuk kroegje om een biertje te drinken. We hadden eigenlijk verwacht dat de meeste kroegen van die ultra-hippe-sex-in-the-city-cocktails-en-draag-de-juiste-kleding-anders-kom-je-er-niet-in-kroegen waren, maar het tegendeel was waar. Er waren juist heel veel hele leuke relaxe tentjes en tegen verwachting is speciaal bier heel erg hip. Geen kroeg gezien dat geen 8 bier van de tap had. Dus weer heerlijke IPA's, Honey Brown Ales en zelfs Belgische style triples gedronken.

In Brooklyn hebben we in de wijk Williamsburg (Hipster Heaven) nog een kroegentochtje gehouden. We begonnen bij Barcade, een combinatie van speciaalbier kroeg met een arcade. Een geniale combinatie om aan een Amerikaans Craftbiertje te zippen en tegelijk vintage arcadespellen als pac-man, frogger en donkey kong te spelen. Omdat een kroegentocht niet uit maar één kroeg mag bestaan moesten we verder. Zo belandde we in een hele donkere kroeg waar een hele berg eieren in schil stonden. Dit mocht je dan bij je biertje nemen. En via een omweg belandde we als laatste in de Alligator Lounge. Hier krijg je bij elk drankje dat je besteld een gratis pizza. Wij dachten een pizzapuntje, maar nee... een volledige kleine pizza uit de houtskool oven. Rare Amerikanen.

En dan opeens is er een volledige week voorbij! Wij waren nu een volledige week in New York maar we hadden daar makkelijk nog een week aan vast kunnen plakken omdat er nog zoveel te zien en te doen is. We hebben ook bijna geen Museum bezocht. Bijna ja, want we hebben nog een uurtje rondgelopen in National Museum of Natural History. Musea als MoMa, Guggenheim en Modern Art gewoon overgeslagen, zonder daar spijt van te hebben.

Iedereen die ik ken die ooit in New York geweest is, vind het geweldig en wij sluiten ons daar graag bij aan. We komen graag nog een keertje terug! Dan misschien in een ander jaargetijde. Toch waren deze dagen vlak voor kerst ook fijn. Koud, maar een kraakheldere lucht. Dus langzaam dropen we weer af naar het vliegveld om naar Reykjavik te gaan. Onze echte laatste stop van onze wereldreis.

En dan alsnog: het einde

2011-08-07T13:52:00.000+02:00

Ondertussen zijn we alweer 7 maanden thuis maar het irriteert me dat de laatste verhalen van onze wereldreis nooit zijn afgemaakt. Omdat ik het een mooi document vind (al zeg ik het zelf) ga ik het de aankomende tijd afmaken! Een goed voornemen is het halve werk toch?

Het laatste berichtje sloot af met een cliffhanger, we namen de nachtbus vanuit Trujillo naar Huaraz. Dat is nog steeds in Peru. Tijdens de nachtbusrit naar Trujillo hadden we geen luxe bus genomen en dat ging prima. Dus nu hadden we wederom een goedkoop busje geboekt waarbij de stoelen niet echt naar achteren konden.

De tocht begon prima en we doezelden een beetje weg. Ergens midden in de nacht werden we wakker en merkten dat we stil stonden. We vonden het veels te midden-in-de-nacht om te gaan uitzoeken wat er aan de hand was. Het volgende moment dat we wakker werden en de zon al begon op te komen stonden we nog steeds stil. Wat was er aan de hand? Een flashback naar de 21 urige busrit in Egypte schoot door ons hoofd, het blijkt nog erger te kunnen...

Buiten bleek er voor het oog een oneindige rij met bussen te staan. Daarom bij wat mensen nagevraagd wat er aan de hand zou kunnen zijn. Het bleken protesten te zijn en sommige mensen gaven aan dat dit wel 2 dagen kan duren. Tuurlijk... dachten we nog.

Nadat we het buiten wel gezien hadden gingen we slaperig nog in de bus zitten en wat lezen. De tijd tikte rustig door, we bewogen geen centimeter met de bus en ons drinken en eten begon al op te raken. We zaten dan ondertussen al bijna 12 uur in de bus. Bovendien kon mijn nieuwsgierigheid wat er allemaal aan de hand was ook niet meer bedwongen worden en ben ik helemaal naar voren gelopen. Daar ontdekte ik dat we vast stonden voor een bergdorpje van ongeveer 3 huizen. De inwoners hadden de weg geblokkeerd en waren met stenen aan het gooien. Dus niet te dichtbij komen. Terug naar de bus lopend vond ik wel een koelautootje met frisdrank, dat waarschijnlijk een winkel in Huaraz had moeten bevoorraden maar nu zijn waar verkocht in deze file. Dus met wat koude cola vond ik ook onze bus weer terug.

Gelukkig waren er ook nog wat vrouwen en kinderen die langs de bussen liepen om eten te verkopen. Waar komen die toch altijd vandaan? Misschien kwamen ze wel uit het dorp die de blokkade hadden neergelegd en was het gewoon een truc om zoveel eten te verkopen?

Ondertussen was het leger, politie of de Peruaanse ME aangekomen om de blokkade op te heffen en een uur later begonnen we te rijden. Wij waren zo naief om even kort hiervoor te juichen want misschien konden we nog wel voor de avond in Huaraz aankomen...

Voordat de bus goed en wel op snelheid was stonden we alweer stil. We waren bij het volgende bergdorpje aangekomen en ook hier was weer een blokkade. Het duurde weer even voordat de politiemannetjes alles weer hadden opgeruimd zodat we na een paar uur weer een stukje konden rijden tot het volgende dorp...

De buschauffeur gaf al aan dat we ons konden gaan voorbereiden op een tweede nacht in de bus en steeds reden we maar een klein stukje verder. De sfeer werd steeds grimmiger, we moesten alle gordijntjes dicht doen en de bussen werden nu ook met stenen en rotsblokken bekogeld. Niet echt de fijnste momenten van onze reis.

Na een lange nacht van stilstaan en stapvoets rijden moest de bus een omweg maken door een soort weiland om een blokkade te omzeilen. Dit ging prima met alle bussen voor ons. Helaas was onze buschauffeur na ruim 30 uur ook wat moe en nam de bocht iets te scherp. Hierdoor kwam de bus vast te zitten in de modder. Dat kon er ook nog wel bij. De chauffeur kreeg de bus echt niet meer op het verharde gedeelte. Vervolgens is er geprobeerd met stenen onder de wielen de bus toch wat grip te laten hebben, iedereen er uit, alle mannen (ook ik zei de gek) duwen en vervolgens heeft een andere buschauffeur de bus toch uit het gat weten te krijgen.

Na nog 1 of 2 blokkades kwamen we dan toch helemaal gesloopt aan in Huaraz. Een keurige 33 uur in de bus! In een zombi-staat zijn we naar een iets te luxe onderkomen gegaan, maar we hadden het wel verdiend! Wat was er nou aan de hand? We hebben verschillende verhalen gehoord maar waarschijnlijk zijn de protesten tegen de bouw van een nieuwe mijn van een Canadees bedrijf. Hierbij hebben de bewoners geen inspraak gehad, verdienen daar dus niets aan en/of het is slecht voor het milieu. Hierdoor hebben ze dus de weg tussen Lima en Huaraz afgesloten, dit is de enige fatsoenlijke weg naar het hooggelegen Huaraz. Het hele verhaal staat hier goed beschreven. Ohja... de mijn gaat trouwens nu niet door. Het heeft dus geholpen.

Na een korte tijd in comateuze staat doorgebracht te hebben, zijn we voor een lunch Huaraz ingegaan. Huaraz ligt op ruim 3000 meter hoogte midden tussen de spectaculaire bergtoppen van de Cordillera Blanca. Dus na de lunch een klein rondje door de stad gelopen en ons lopen vergapen aan de mooie omgeving.

Maar dat genieten was helaas van korte duur. We zagen al wat brandjes in de stad, hoorde herrie en toen we een hele meute aan zagen komen zijn we snel een supermarktje ingevlucht. Deze deden net op tijd de rolluiken dicht want we hoorden de stenen er tegen aan vliegen. Nadat de herrie verdwenen was, doken we weer de straat op, maar helaas de verkeerde kant op want we kwamen weer de protestmars tegen. Dit keer konden we geen winkeltje induiken en werden er stenen onze kant opgegooid. Er was niemand anders in de buurt, dus ze mikten echt op ons. Echt goed gooien konden ze niet dus zijn we er zonder kleerscheurenvanaf gekomen en snel de andere kant opgesnelt. Hier stond alweer een heel batterij politie klaar om het een beetje in te dammen.

We zijn daarna maar snel terug gegaan naar ons guesthouse om bij te komen en wat slaapuren in te halen. We waren in Huaraz omdat we in de bergen wilden gaan wandelen en we hadden al allerlei fantastische ideeen waar we heen wilden. Helaas was het ondertussen al 8 december en hadden wij op 12 december vanaf Lima een vlucht. Dus wij moesten wel een bus terug hebben. Wij hebben langs enkele busmaatschappijen gelopen en zij zeiden dat ze voorlopig nog niet zouden gaan rijden. Hoewel de protesten maar voor 24 uur waren gepland, zouden ze nog langer doorgaan. Het geweld escaleerde ook: de politie had iemand gedood, een toerist was gewond en hierdoor zouden de blokkades voorlopig niet opgeheven worden. Dus hoe zouden we nu weg komen? We vonden een heel klein busmaatschappijtje dat de niet verharde weg naar Casma neemt. Gelukkig hadden die nog tickets voor de volgende dag, Dus die tickets gelijk gekocht.

Nu was er geen tijd meer om de bergen in te gaan dus alles wat we nog konden doen was een rondje door het lelijke stadje te lopen. Toch een beetje genieten nog van de mooie bergtoppen, de markt bezoeken waar je cuy (cavia's) kon eten en een biertje gedronken. Dus erg veel gedoe om hier te komen om uiteindelijk niet eens een berg op te lopen.

Opgelucht waren we toen we eindelijk in het overvolle minibusje zaten richting Casma. Er wilden nog veel meer mensen mee, maar gelukkig hadden wij de dag ervoor al kaartjes gekocht. De rit ging wonderwel vlekkeloos. Een belachelijk mooie rit over bergkammen van 4500+ hoogte. De weg was net zo breed als het busje en naast ons was honderen meters niets de diepte in. Toch genoot ik meer van het uitzicht dan de spanning om met hoge snelheid langs dit 'niets' te rijden. Na enkele uren kwamen we aan in Casma. Terug bij de Panamerikaanse snelweg. Toch met een zucht van verlichting. Achteraf blijkt dat we helemaal mazzel hebben gehad want de dag nadat wij waren vertrokken vanuit Huaraz is ook de weg naar Casma geblokkeerd. Dan hadden we helemaal niet kunnen vertrekken naar Lima!

In Casma gelijk de nachtbus geregeld naar Lima. Dit keer wel een luxe bus, dus mochten we weer 33 uur vastzitten, dan zaten we in ieder geval goed. Eerst mochten we nog een uur of 5 ons zelf vermaken in Casma. Samen met een Duits meisje zijn we bij een verlate viersterren hotelrestaurant neergeploft waar we te veel bier dronken en Martine de blaren in haar mond kreeg omdat ze een peper voor een tomaat aanzag.

Van Lima kan ik me niet eens zoveel herinneren. Dat kan natuurlijk aan mij liggen, want met ons hoofd waren we ondertussen al bij New York, maar het kan ook zijn dat Lima gewoon niet zoveel aan is. We zaten in een hostelletje in Miraflores. Paar rondjes door die wijk gelopen, naar de oude stad gegaan, een mooi klooster bezocht (met een bibliotheek die zo in een Harry Potter kan), de Chinese wijk, lekker gegeten en klaar gemaakt voor onze tocht naar de New York.

Van Ecuador naar Peru

2011-01-08T10:53:00.002+01:00

Om 4 uur ging de wekker al, eigenlijk had Martine de bus van 4 uur willen hebben maar dat heb ik nog weten te onderhandelen naar de bus van 5 uur. Slaperig de hele reis weer teruggemaakt naar Guyaguil. We wilden richting Peru maar waar wij die dag zouden uitkomen wisten we nog niet. Nu vertrekken er meer dan 100 busmaatschappijen vanuit het busstation dus we konden wel een bus vinden die ons richting de grens ging brengen. Beetje slaperig vonden we inderdaad een busje dat ons net over de grens ging brengen in Peru.

Even wat ontbijten en hobbelde door oneindige banenenvelden richting de grens. Martine lag te slapen en ik heb me vermaakt met karatefilms uit de jaren 80. Nog even de grens over, wat bekend staat als de gevaarlijkste grens van Zuid Amerika (en in die categorie is best pittige concurentie). Behalve een wisselkantoortje dat ons probeerde te naaien hadden we helemaal geen problemen.

De bus stopte in Tumbes, het eerste stadje over de grens. Met de tuktuk hebben we een tocht door de stad gemaakt om een pinautomaat en een bus te vinden verder richting het zuiden. Er was een klein minibusje dat vertrok naar Mancora. Er was helaas geen plek meer in de bus maar we mochten samen op de bijrijdersstoel zitten. Een mooie tocht van 2 uur langs de kust terwijl de zon aan het ondergaan was. Het maakte niet uit dat het een beetje krap was.

Na een prima nachtje haasten wij ons naar het strand. Mancora is een wereldberoemd surfoord met metershoge golven. Nu zijn we geen surfers maar toch waren we teleurgesteld toen we een volledige vlakkte oceaan zagen. We hebben de vinkeveenseplassen nog wel eens wilder gezien dan deze zee. We waren ook nog eens in het surfseizoen!

Toch konden we niet klagen hoor, we zaten in een hostel met een zwembad, hadden fantastisch weer en konden lekker eten. Het dorpje is eigenlijk alleen wat winkeltjes langs de Pan-American. Hoewel een eventureel surflesje dus in het water viel, hadden we het de eerste dagen in Peru prima.

Een nachtbusje later bracht ons in Trujillo en een taxi weer naar Huanchaco. Dit is ook een surfdorp maar dan zonder de geblondeerde trage Amerikanen maar wel weer met golven. Heel veel Peruanen waren aan het surfen en niet alleen op surfplanken, ook op van riet gemaakte bootjes. Dit zijn traditionele vissersbootjes waarmee ze al eeuwen vissen. Misschien wel de oerversie van de surfplank.

We waren niet alleen voor de golven in Huanchaco, want het is ook een prima basis om de stad Trujillo te bekijken. Wederom een koloniaalse stad en waarschijnlijk daardoor ook op de Unescowereldlijst staat (ik weet het eigenlijk niet eens, maar ga er simpelweg vanuit. Koloniaalse steden zijn ze dol op bij Unesco). Ook hebben we Chan-Chan bezocht. Dat is de grootste pre-colombiaanse stad in de Amerikanen. Dit isr van een volk waar men helemaal niets van weet. De stad is helemaal van klei gemaakt en misschien is dat niet de beste keuze om een stad eeuwen mooi te behouden.

Vanuit Trujillo sprongen we weer in een nachtbus voor een rit van 8 uur naar Huaraz, of toch niet...

Poor man's Galapagos

2010-12-04T02:41:00.001+01:00

Nadat we boos ons hostel in Guayaquil hadden verlaten zonder te betalen, sprongen we in een taxi en zijn richting het busstation gegaan. Hier zijn ongeveer 100 busmaatschappijen en wij vonden de busmaatschappij met de intelligente naam JipiJapi die ons naar Puerto Lopez kon brengen. Vier uur lang schudden en rijden in een slakkengang, maar uiteindelijk waren we er. We vonden een slaapplaats in een bamboo cabaña dichtbij het strand.

We hadden honger dus op zoek naar wat voedsel. Na een paar honderd meter stuitert Martine van een stoepje af, waardoor haar hele been een grote schaafwond werd. Ook kleurde haar heup mooi blauw. Dus eerst weer terug naar het hostel om uitgebreid onze EHBO-tas te gebruiken. Na voedselvergiftiging, diefstal van onze tas en nu dit weer blijkt Ecuador ons gewoon niet zo goed gezind.

Aangezien het heel erg laagseizoen was, bleek de 2e poging om wat te gaan eten ook nog niet zo makkelijk. Alle restaurants die onze reisgids aanraadde waren gesloten. Bij een oud vrouwtje, die speciaal voor mij iets vegetarisch wist te maken, hebben we toch nog kunnen eten.

De volgende dag was een hele rare dag. Het was de Tel-alle-Ecuadorianen-dag. Dit gebeurt één keer in de tien jaar en wij mochten dit eneverende evenement meemaken. Wat houdt het precies in? Iedereen moet thuis blijven (je kan een boete krijgen als je het huis uitgaat) en geen winkel, cafe of kantoor is open. Er rijden geen bussen en vanaf vrijdag tot en met zondag mag er geen alcohol geschonken of verkocht worden. Kortom het stadje was een spookstad en tot 6 uur was er helemaal niemand op straat. We hadden wel verwacht een eigenwijze motortaxi ons naar een mooi natuurgebied in de buurt zou kunnen brengen, maar helaas.Wij hebben die dag dan ook helemaal niets gedaan behalve af-en-toe een rondje lopen als het been van Martine te stijf werd. In de avond vonden we toch weer een restaurantje dat open was en hebben we een tour geboekt voor de volgende dag. Ohja de spannende uitslag van de hoeveelheid Ecuadorianen volgt op 10 december. Blijft u aan de buis gekluisterd?

De trip die wij geboekt hadden was naar Isla de la Plata, ofwel naar ´poor mans Galapagos´. Een onderdeel van Parque Nacional Machalilla. Aangezien de trip die wij willen maken naar de Galpagos niet te betalen viel voor ons, was die een mager alternatief. Desalteniettemin (is dat één woord?) hadden wij er veel zin in. We moesten ons vroeg op het strand melden, zo vroeg dat net de vissers terugkwamen met hun vangst. Helaas zagen we net vissers een kleine tien hamerhaaien in hun jeep inladen. De eerste keer dat ik deze haaien zie en dan dood op het strand. Geen fijn begin van de dag.

Om naar Isla de Plata te komen hadden we eerst een boottocht van ongeveer 1,5 uur voor de boeg. Op het eiland begonnen we met een flinke wandeling. Drie uur lang en vooral veel verschillende vogels gezien, zoals de bluefooted booby en vele andere waarbij ik waarschijnlijk beter had moeten luisteren naar de gids. In andere maanden heb je hier ook veel albatrossen, zeeleeuwen en walvissen. Uiteraard hebben wij het walvissenseizoen gemist want dat is doorlopend thema in onze lange reis. Na onze mooie wandeling en een lunch hadden we nog tijd om te gaan snorkelen. Dit was echt heel erg mooi. Ik heb vriendjes gemaakt met schildpadden, grote scholen gekleurde vissen, roggen, trompetvissen en nog veel meer. Een leuke trip op onze laatste volle dag in Ecuador.

Met een hinkstapsprong naar de kust

2010-12-02T17:09:00.001+01:00

Wel of niet naar de kust? Nou wél naar de kust maar niet in één keer. Vanuit Baños eerst maar eens naar Cuenca in het zuiden van Ecuador. Een uur of 9 in de bus langs wederom mooi bergen. 9 Uur is lang, maar beter dan in een keer door naar de kust. Op het moment dat we wegreden zagen we vulkaan Tungurahua nog afscheid van ons nemen door nog flink wat as de lucht in te schieten.

Cuenca is de derde stad van Ecuador met jaja, wederom een mooie koloniaalse binnenstad. En wederom staat het ook op de Unescolijst. Schijnbaar zijn ze bij Unesco nogal dolletjes op Koloniaalse steden. Een taxi reed ons naar onze guesthouse waarna we een beetje door de stad zijn gelopen. Na 9 uur in de bus hadden we honger en we hadden gelezen over een restaurant met een microbrouwerij. Helaas bleek dat een fiasco maar een pizzatentje daarnaast had de grootste pizzas ooit, een pizza was eigenlijk te veel voor 2 personen.

De binnenstad was inderdaad heel erg mooi, bovendien werkte het weer ook mee. Hoewel Cuenca op hoogte ligt (ruim 2500m) was het mooi zonnig en daardoor best warm. Na een dagje rondlopen kregen we zowaar weer wat kleur en na een lange dag rondlopen hadden we wel een bioscoopje verdiend. Na grondig speurwerk (een bios hoort toch op de bovenste verdieping van een mall te zijn, niet in de kelder...) bleek de nieuwe Harry Potter film in het spaans gedubbed te zijn. Allicht konden we het prima volgen, maar het risico dat we flauw en irritant zouden worden was iets te groot (avadaos kadabaros??).

Na 2 nachtjes Cuenca zijn we op weg gegaan naar de kust, toch eerst nog een tussenstop in Guayaquil. Na 4 uur bussen hadden we er genoeg van om in de bus zitten en zijn we een nachtje in Guayaquil gebleven. Dit is de grootste stad van Ecuador met een nogal beruchte reputatie. Het is een grote havenstad met ruim 3 miljoen inwoners. Een hostel met zwembad in een leuke wijk had ons verleid om daar een nachtje te blijven. Voor 25c hadden we een bus naar het centrum en we hadden vooralsnog simpelweg niets te klagen.

We begonnen onze wandeling in Parque Bolivar waar tientallen Iguana aan het loungen waren. Grote prehistorische monsters zo middenin een megagrote stad, een bijzondere verschijning. Een heel stuk over de boulevard gelopen waarna we een groot modern IMAXtheater vonden met... Harry Potter. Helaas was het wederom in het spaans gedubbed. Als het in de grootste stad al niet in het Engels kan, dan gaat het voorlopig ook gewoon niet lukken. Nog een paar weken voordat we in de VS zijn.

Dan nog maar verder lopen over de boulevard, door wat parken en we hebben de bijna Disney volmaakte gerestaureerde wijk Las Peñas bekeken voordat we terug naar ons hostel gingen.

Op het moment dat we waren ingechecked had de oude man gezegd dat het die avond ´partynight´ was in het hostel. Nu zagen wij 4 andere gasten waarvan in ieder geval een ander Canadees stel ook niet echt in partymood was. Dus wij dachten dat het partyidee wel een stille dood zou sterven. Begin in de avond was er nog een ander vrouwtje dat bezorgd vroeg of wij misschien van kamer wilden ruilen want we lagen direct naast de bar waar de party zou zijn. Nu kregen wij een mooiere kamer voor dezelfde prijs dus vonden we verhuizen wel een goed idee. Rond een uur of 8 werd er een volledige PA-systeem naar binnengesjouwd en vroeg ik me echt af wat ze van plan waren... Het bleek dat ze de hele buurt hadden uitgenodigd en tot na 5 uur keiharde muziek hadden. We hadden amper een oog dichtgedaan en zijn zodra het licht was vertrokken. We zijn zonder te betalen weggelopen, ze waren toch allemaal te dronken of te katerig om dat door te hebben.

We vertrokken in een bus naar JipiJapi om daarna toch echt naar de pacifische kust te gaan.

Poedelen in Baños

2010-11-28T17:12:00.001+01:00

Na wat dagen verkleumen in Quito hobbelde we in wat uurtjes naar Baños. Een mooie busrit doordat aan beide kanten van de weg hoge (+5000m) vulkanen te zien waren met besneeuwde toppen. Gelukkig is Baños niet zo koud als Quito doordat het maar op 1.800m ligt. Bovendien zijn er in Baños, zoals de naam al doet vermoeden, verschillende heetwater bronnen. Nadat we een hostel hadden gevonden, vonden wij diep in onze tas onze zwemspullen en renden naar een van de baden. We doken in een goed warm bad, om daarna in een godsgruwlijk heet bad (42 graden) te springen. Dit hete bad wisselden we af met een ijskoud bad of we gingen even onder de waterval (!) staan. Dit was een prima begin in Baños. Het dorpje heeft een beetje een wintersportdorpgevoel, alleen dan zonder het skiën. Dat gevoel werd helemaal compleet toen we een Zwitsers kaasfonduerestaurant hadden gevonden.

Nu is Baños niet alleen bekend om de hotsprings, het is ook een outdoorsportcentrum. De eerste dag begonnen we met een wandeling in de omgeving van Baños. Eerst zijn we naar een grote brug gelopen waar ze aan een soort van Bungyjumping doen, alleen is het meer een grote swing. Grappig om wat mensen te zien bungelen aan de brug. Vervolgens hebben we een stuk via een mooi onverhard pad omhoog gelopen en op een of andere manier kwamen we op een priveterrein terrecht. Dit terrein was afgesloten door een groot hek en een grote poort. Het probleem was dat we al IN dit priveterrein waren en we er juist uit wilden. Na wat geklim en geklauter kwamen we weer op openbaar terrein terecht. Tijdens het wandelen hadden we een fantastische uitzicht op het dorpje, de rivier, watervallen, de gorge en de actieve vulkaan Tungurahua. Deze zeer actieve vulkaan is momenteel ook weer aan het lavaspugen. Het was een hele mooie wandeling over de groene bergen. We moesten nog een klein riviertje oversteken, kwamen wat dieren tegen, stolen wat fruit en na bijna 4 uur kwamen we tevreden terug.

De volgende dag hadden we de smaak te pakken en zijn we gaan Canyoning. Hierbij loop en klauter je in een rivier in een canyon. In ons geval was dat voornamelijk abseilen van de verschillende watervallen in deze river. In totaal zijn we 5 watervallen tegengekomen tussen de 8 meter en de 35 meter. Nu is abseilen op zich niet so heel moeilijk, maar als daar een volle waterval op je valt maakt het allemaal een stukje moeilijker en spectaculairder. De eerste 3 watervallen zijn we gewoon naar beneden gegaan, de 4e waterval gleden we vanaf als een waterglijbaan en de laatste begon als een gewone abseilafdaling maar het laatste stuk moesten we ons langzaam laten zakken in het ´niets´. We waren nat, koud, vol adrenaline en gelukkig. Om weer warm te worden sprongen we weer in een van de hotsprings.

Ondertussen hadden we alweer gewisseld van hostel, of eigenlijk zijn we verhuisd naar een ander pand van hetzelfde hostel. Onze 3 Nederlandse ballerige studentjes en medebewoners van onze dorm, vonden het nodig om zodanig dronken te zijn en daarna de badkamer helemaal onder te kotsen. Daar wilden we natuurlijk niet bij blijven en voor dezelfde prijs als de dorm kregen we nu een privekamer. Bovendien kwamen we in een veel leuker gedeelte van het hostel. Er was een mooi binnenplaatsje met een openhaard en veel leuke mensen. Er waren Canadezen met gitaren, Duitsers met Mens-erger-je-niet en Venezulanen met goede verhalen.

Vanuit Baños loopt een 61km lange weg naar Puyo. Puyo ligt in de Amazone en deze weg daar naar toe gaat voornamelijk berg af. Dus het is vrij eenvoudig om van de Andes naar de Amazone te gaan, maar dit is nog niet eens de grootste attractie. Deze route wordt namelijk ´la ruta de las cascadas´ (de watervallenweg) genoemd. Je kan langs deze weg dus vele watervallen vinden van kleine lullige stroompjes tot tientallen meters hoge watervallen. Je kan deze weg gewoon met een bus, in een open toeristenbus of in een buggy doen. Wij besloten echter op een mountainbike te springen en te gaan fietsen.

Hoewel ze zeiden dat het alleen maar bergaf zou zijn, zaten er stiekem toch wat gemene klimmetjes in. Niet dat het heel erg uitmaakte want om de paar minuten kwamen we bij een waterval die we moesten bekijken. Vaak gingen we weer van de fiets af en moesten we een stukje lopen om goed de waterval te kunnen zien. We namen nog een keer een kabelbaantje om echt helemaal onder de waterval te komen. Hoewel we niet eens echt onder de waterval stonden, werden we door het opspetterende water toch zeiknat. We hebben de beroemde ´Pailon del Diablo´ nog gezien. Daarvoor moesten we wel 20 minuten naar beneden lopen en daarna weer een eeuwigheid in de hitte omhooglopen.

Het hoogtepunt waren de Cascades de Machay. Eerst maak je een mooie wandeling in subtropisch bos waarna je bij een grote dubbele waterval komt. Eerst valt de waterval 30 meter naar beneden om daarna nog eens 20 meter naar beneden te vallen. Na de 2e waterval waren allemaal natuurlijke bubbelbaden, stroompjes en mooie plekken om te zwemmen. Ook hebben we gezwommen onder de beide watervallen. Toch niet echt een heel prettig gevoel om water met zoveel geweld op je schouders te krijgen. Na ongeveer 2 uur daar zwemmen en poedelen hebben we de fietsen in een jeep gegooid die ons de berg weer op heeft gereden.

We bleven nog een dagje extra in Baños om de zadelpijn en verkoudheid door het koude water wat te laten zakken. Daarna verder naar de kust of toch nog eerst naar het koloniaalse stadje Cuenca??

Qut-to

2010-11-23T20:35:00.003+01:00

Weer een kort busritje en we kwamen in Quito aan en vanaf het eerste moment ging het eigenlijk al mis. We sprongen in een taxi met een meter, dus dat leek goed te gaan. Na een minuut was het opeens ´ohoh mijn meter is kapot´. Dat maakte mij niet uit want hij bleef mooi op 35c staan. Hij wilde alleen een veel groter bedrag. Na veel gezeik en gezeur hebben we er uiteindelijk 4 dollar van gemaakt, met een nare nasmaak van oplichting (een paar dagen later bleek 7 dollar meer reeel te zijn, maar het gevoel bleef). Het hostel, waarvan we al een flyer meesleepte sinds Bogota en waarbij we een reservering online hadden gemaakt, bleek opeens al helemaal volgeboekt te zijn en van onze reservering wisten ze niets. Op dat punt hadden we weer in een taxi moeten springen richting het busstation om verder te reizen.... we kozen voor een ander hostel.

We zaten in de Mariscal buurt, dat volgens onze reisgids "the most dangerous part of Quito" is. Het is een beetje moeilijk in te schatten of het echt zo is als je net aangekomen bent, dus fijn rondlopen voor een ander hostel doe je dan niet echt. We doken een ander hostel in dat goedkope kamers had. Na een korte verkenning van de stad in de regen doken we een eetcafe in voor wat pasta en een bekerwedstrijd van een voetbalteam uit Quito.

Na de wedstrijd en wat biertjes gingen we terug naar ons hostel. In de gedeelde badkamer hadden we al een tamelijk pikant stringetje gevonden en nadat er wat dames heen en weer schuifelde in ons hostel begrepen we dat ons hostel een brede selectie aan ´services´ had. We besloten dan ook maar één nachtje te blijven...

Van de dubieuze mensen in ons hostel hadden we geen last, wel kregen we last van het pastagerecht van Martine. De eerste echte voedselvergiftiging was een feit! Dus een extreem nare nacht voor Martine en een slapeloze nacht voor ons beide. Toch de volgende ochtend naar het volgende hostel gegaan. We waren beide niet echt scherp bij de taxirit die ons veel te veel geld heeft gekost (een zeer exotisch metertje, zeg maar). Het nieuwe hostel, The Secret Garden, was in de oude stad en het personeel was gelukkig heel lief. Ze hadden gelijk een bed voor Martine klaar gemaakt, terwijl de check-in pas over een paar uur zou zijn. Bovendien hadden ze thee tegen een nare buik.

Na een dag en een nacht rust konden we iets meer van de stad zien. Toevallig waren dit de enige paar uren dat het niet regende. Dus de mooie oude stad van Quito bekeken, even in een park in het zonnetje gehangen en op naar de Mariscal om over de winkelstraat van Avenida Amazonas te lopen. Het beloofde een mooie dag te worden...

We moesten nog even langs een internetcafe om wat papieren te printen. We zaten op de achterste 2 computers. Na 20 minuten bleek onze tas, die tussen mijn been en de muur stond verdwenen. Na zoveel maanden voorzichting te zijn, is het ´ze´ toch gelukt. Achteraf bedacht ik me dat ik wel een man in pak achter me had gezien. Maar niets gemerkt of vermoed. Tamelijk knap overigens om de tas daar weg te halen. Er zaten zeker wat dure spullen in (onze verzekering zal blij met ons zijn), maar gelukkig geen dingen als ons geld, creditcards of onze paspoorten.
Dus daarna maar aangifte doen en wat nieuwe spullen kopen als nieuwe tas, reisgidsen en nieuw sd-kaartje voor onze backup camera. Daarna maar eens goed uit eten gegaan bij een indiaas restaurant om het te verwerken. We wilden daarna eigenlijk gewoon weg uit Quito maar moesten nog te veel dingen regelen als verzekeringspapieren en dergelijke, dat we nog een dag langer moesten blijven. Opeens vertrouw je niemand meer en de persoon die iets te dichtbij je kwam in de tram was zijn leven niet meer zeker.

Het fijnste van Quito was eigenlijk nog het dakterras van het hostel met een fantastisch uitzicht en alle andere reizigers die we daar ontmoet hebben, die 100x ons berovingsverhaal hebben moeten aanhoren.

Kortom na het gezeik met de taxis, de voedselvergiftiging, de eeuwige regen en de beroving is Quito gewoon niet echt onze stad. Onze verkleumde lijfen hadden weer wat warmte nodig en we zijn richting Baños gegaan, een dorp dat bekend is om de verschillende hotsprings en outdooractiviteiten.

Ecuador

2010-11-17T20:04:00.002+01:00

Een verdomd makkelijke grensovergang tussen Colombia en Ecuador. Geen grensbewakers die om onduidelijke reden geld vroegen, geen ellelange wachttijden en zelfs vervelende mannetjes als geldwisselaars lieten ons links liggen. Een goedkope taxi bracht ons naar het eerst volgende dorpje waar we in de bus sprongen.

We hadden gehoord dat sommige mensen Ecuador een grote teleurstelling vinden als je uit Colombia komt. We waren benieuwd en reden langzaam over de Panamerikaanse snelweg naar Ibarra. Normaal hebben we niet echt een planning maar we wilden zaterdag in Otovalo zijn, dat is de dag dat daar een grote beroemde markt is. Aangezien we op dinsdag de grens zijn overgegaan moesten we ons een paar dagen vermaken tussen de grens en Otovalo in. Het werd dus Ibarra. Een redelijke grote stad met een koloniaals centrum. Het is niet echt toeristisch en dat vonden we wel prima.

Ibarra werd onverwacht een culinair feestje. De dag dat we aankwamen en hongerig door de straten aan het slenteren waren bleven we hangen bij een oude koeienstal waar je nu een hapje kon eten. We troffen een tapasschotel aan op de kaart en kregen kiloos kaas en liters wijn op onze tafel geserveerd. Niet verkeerd. Ook de volgende dag vonden we grote stukken chocoladetaart met goede koffie. Het enige waar Ibarra een beetje om beroemd is, is het ijs. Vroeger werd dat gemaakt met ijs van de hoge vulkanen uit de buurt, dat ijs is er niet meer maar nog steeds wordt het op een zeer tradionele manier gemaakt. In een koperen schaal en volledig met de hand wordt water en pure vruchtensap heerlijk sorbetijs.

Vanuit Ibarra zijn we nog een dagje naar San Antonio de Ibarra gegaan. Een dorpje dat wereldberoemd (?!) is om het houtsnijwerk. We hebben een beetje geneusd in de winkels en workshops. Fantastische stukken gezien waarbij we zeker een paar stukken hebben gezien die we mee naar huis wilde nemen. Toch had ik geen zin om nog 2 maanden met een stuk hout van 1,5 meter op mijn rug te lopen.

Vanuit Ibarra sprongen we weer in een bus en hobbelde we weer een klein stukje over de Panamerikaanse snelweg. In bijna alle landen waar we geweest zijn, hebben we over deze weg gereden, die van Alaska tot bijna de zuidpool loopt.. In Otovalo hebben we een leuk guesthouse gevonden en het kleine dorpje verkent. Het is op zich niet zo een bijster interesant dorp maar de omgeving met bergen en vulkanen is wel heel mooi. Ook de Otavaleños lopen nog heel veel in kleurrijk klederdracht.

Vanuit Otovalo hebben we dan ook een flink stuk gewandeld. Best pittig als je weer bijna op 3000m zit. Boven op een van de bergen was een opvang voor roofvogels. We hebben daar een vliegshow gezien en vriendjes gemaakt met een Andean Condor. We mochten hem helaas niet mee naar huis nemen.

De belangrijkste reden dat we in Otovalo waren, is de beroemde markt. Deze markt stamt nog uit pre-colombiaanse tijden. Je kan hier vooral veel textiel, houtsnijwerk en ander handgemaakte dingen krijgen. Fantastisch veel kleuren en misschien hebben we wel wat souveniers gekocht :-) Daarnaast ook nog een grote eetmarkt. Ons tegoed gedaan aan verse kaasempanadas, mini maisoliebollen en uiteraard weer verse sapjes.

Het begin van Ecuador is zeker goed bevallen en we hoeven nog zeker niet gillend terug naar Colombia. Nu op naar Quito!

Zuid Colombia

2010-11-11T21:55:00.003+01:00

De groene koffievelden achter ons latend zijn we nog meer naar het zuiden getrokken. Nu is Colombia nog niet echt ontdekt door het toerisme, maar het zuiden van Colombia is al helemaal van de begaande paden af. We trokken eerst naar Popayan. Weer een lange zit in de bus voordat we in dit Koloniaalse stadje aankwamen. We hadden nog een lange tussenstop in Cali, de salsa en cosmetische chirurgie hoofdstad van Colombia. Aangezien we niet kunnen dansen en geen botoxje nodig hebben, hebben we alleen het busstation van Cali gezien.

We waren op 1 november in Popayan en het was uitgestroven. Het was een maandag dus niet echt een dag dat alles dicht zou zijn. Waarschijnlijk vierden ze Allerzielen met een vrije dag. Popayan is een redelijk mooi koloniaals dorp met mooie witte huizen. Helaas kon Popayan na zoveel koloniaalse dorpen en steden het afgelopen jaar (San Cristobal, Antigua, Granada, Santo Domingo, Cartagena, Mompos...) niet echt schitteren.

Een vegetarische maaltijd bij een christelijke instelling (lezen jullie wel de bijbel? uh...natuurlijk), een tocht naar een standbeeld boven op de berg voor een mooi uitzicht, 8 rondjes door de stad, film kijken en zelf lekker koken. Zo zou ik de 2 dagen in Popayan kunnen samenvatten. We hadden nog naar de indianenmarkt van Silvia kunnen gaan, maar omdat we in Ecuador ook al van plan zijn naar 1 of 2 markten te gaan willen we daar een overschot in voorkomen. In plaats daarvan hebben na al het wandelgeweld in de koffiezone ook gewoon een beetje uitgerust.

De volgende trip ging naar San Augustin. Nadat de hopeloos verlate bus eindelijk aan kwam rijden zat de bus heel erg vol, en stonden er ook nog eens veel mensen te wachten om het kleine busje in te gaan. Martine was snel de bus ingeglipt om 2 stoelen te claimen. Het werden twee stoelen op de achterste rij. Ik probeerde onze tassen mee te krijgen in de bus. Er moesten ook zakken soja, een bureaustoel, een volledig bed (!) en van iedereen 1 of 2 grote tassen mee. Nu was de bagageruimte niet veel groter dan dat van een Suzuki Alto dus dat werd nog spannend. De chauffeurs waren aan het passen en meten en elke cm2 werd gebruikt. Onze tassen gingen als laatste in de bus, omdat wij niet naar het eindpunt gingen. Dit werd met zoveel geweld in het te kleine plekje geramd dat ik daar niet vrolijk van werd. Zo niet vrolijk, dat ik op een gegeven moment blij was dat ik spaans op de Dominicaanse Republiek heb geleerd. Daardoor bestaat mijn vocabulair grotendeels uit scheldwoorden. Nadat ik klaar was met mijn tirade (en zowaar hij begreep het) deed hij net iets voorzichtiger. Nadat ik me mijn stoel had gewerkt tussen Martine en een Colombiaanse boer begon onze 6,5 uur durende reis over voornamelijk onverharde werg. Er waren niet genoeg stoelen voor iedereen, maar de chauffeur had nog wat klapstoeltjes en die werden in het gangpad gezet zodat er nog 3 mensen extra meekonden. De bus reed zigzaggend om de grootste stenen en gaten te ontwijken. Toch hadden we af en toe vluchtmomenten in de bus waar Hans van Zetten enthousiast over zou worden. Nu was het akelig krap en een lange rit. Toch was het wederom een mooie rit. Verschillende hele grote watervallen gezien en een mooi berglandschap.

In San Augustin hadden we een bijzonder slaapplaats op het oog, dit keer geen pension, hostel of guesthouse. We blijven slapen op een ecoboederij. Op deze boederij staan verschillende hutjes waar je in kan overnachten. We liggen onder een muskietennet want 's nachts stikt het van de beestjes. Handgrote motten, sprinkhanen, torren, muggen en ander geflader. Ook vormen verschillende beesten 's nachts een oorverdovend orkest. Ik vind het heerlijk en slaap prima. Tussen de hutten lopen de paarden, kippen en de grote hondenfamilie met puppies. Er wordt zelf brood, yoghurt en kaas gemaakt op de boederij en bovendien weer een mooi uitzicht over al het groen in de omgeving. We zitten dus niet het dorpje zelf maar daar een paar kilometer buiten, boven op een berg.

De groene heuvels rond San Agustin werden al eeuwen voor de ontdekking van Amerika bewoond door een raadselachtig volk.Hoewel deze cultuur waarschijnlijk al voor de komst van Columbus was verdwenen, staan tot op de dag van vandaag heel veel beelden van dieren en monsters in de buurt van San Agustin. Wij hebben een dagje flink gelopen om deze beelden te bekijken. Ik kon niet voorkomen dat ik de beelden vaak op Pokemonfiguren vond lijken.

We hebben nog een dagje geluierd op de boederij, gelezen, in het zonnetje gelegen en uiteraard lekker gegeten voordat we de volgende dag onze reis weer voortzette. Hoewel voortzetten? We moesten weer terug naar Popayan. dus weer in zo een busje en 6,5 uur over overharde paden. We zaten iets beter dan op de heenweg maar ook nu was de bus weer overvol en moesten er ook nog wat kippen, een haan en een hond mee in de bus.

We wilden vanuit Popayan gelijk door naar Pasto, maar helaas kwamen we pas rond 2 uur aan in Popayan. Er wordt aangeraden om niet in het donker de bus naar Pasto te nemen. Dit keer niet alleen om guerilla´s maar meer voor ´gewone´ bandieten. Aangezien de busrit ongeveer 5 uur duurt, bleven we voor nog een nachtje in Popayan om dan de volgende dag maar naar Pasto te gaan.

Pasto is de laatste stad voor de grens van Ecuador. Ons reisgidsje kon weinig positiefs noemen over de stad maar wij vonden het een prima stadje (met een heerlijk mexicaans restaurant). We hadden niet veel keuze voor een slaapplaats. Het was of een Inn met de volgende beschrijving: "The hot water (a necessity in chilly Pasto) is intermittent, the toilents have no seats, the streetside rooms are noisy, the staff can't be relied on for tourist advice, and the hotel uses a floor wax that smells like a chemical factory." Of een hotel die ook kamers per uur (juistem) verhuurde. Het werd toch het eerste en het viel alles mee. We zijn nog een dag naar een vulkaanmeer gegaan, in dit meer is een klein eilandje waar een bijzondere fauna is. Lekker gevaren in een klein bootje en gewandeld over het eiland.

Onze laatste avond in Pasto kregen we nog materiaalpech. Onze laptop is helaas overleden. De laptop ging uit en startte niet meer op. Er kwam een rare brandlucht uit de computer wat meestal niet zulk goed nieuws is. Het is een beetje vervelend maar geen wereldramp.

Na 2 nachten in Pasto gingen we dan eindelijk Colombia verlaten. Toch hebben we nog en klein omweggetje gemaakt. Eerst met de bus naar Ipiales. In de buurt van Ipiales heb je nog een heel bijzondere kerk dat we graag wilden zien. Wij naar een taxichauffeur en onderhandeld zodat hij ons naar de kerk bracht, daar een uur zou wachten en dan ons naar de grens met Ecuador zou brengen. De vraag is natuurlijk of je dan een taxichauffeur kan vertrouwen of dat hij niet wegrijdt met je tassen want we lijden zoals alle reizigers aan het BSA (backpack serperation anxiety). Gelukkig is het helemaal goed gegaan en hebben wij de hele bijzondere kerk die over een gorge is gebouwd kunnen bekijken.

Daarna heeft de taxichauffeur ons keurig bij de grens afgezet en begint ons Ecuador avontuur...
Dat waren dan alweer 5 weken Colombia. We hebben ruim 9 weken de tijd in Zuid Amerika ende planning was om 3 weken Colombia, 3 weken Ecuador en 3 weken Peru door te brengen. Colombia heeft ons verleid om hier al veel meer tijd door te brengen, waardoor we bijna geen tijd hebben om Peru te zien. We vinden het wel prima en zo langzamer reizen bevalt ons goed. Colombia is een heel erg mooi land dat alleen bekend staat om de slechte verhalen (drugs, guerrilla, ontvoeringen) en daardoor nog niet echt veel toeristen trekt (en bijna geheel geen Amerikanen en in verhouding best veel Nederlanders overigens). Het is een super mooi land met heel erg vriendelijke mensen. Met onze vijf weken hebben we nog steeds maar een klein gedeelte gezien van het land. Je kan ook niet alles zien in een land dat net zo groot is als Frankijk, Spanje en Portugal samen. Daarom hebben wij wat dingen moeten overslaan zoals hele stukken aan de Caribische kust, de Pacifische kust (dat nu nog te onveilig en/of te duur is om te komen), het Amazonegebied, grote stukken Andes en steden als Medellin en Cali. Colombia staat zeker in de top 3 van landen waar ik ooit geweest ben en een hoogtepunt uit onze -al ruim 13 maanden duurdende - reis.

Zona Cafetaria

2010-11-07T03:07:00.001+01:00

Vanuit Bogota hobbelde we 8 lange uren in de bus richting Manizales. Een hele mooie tocht door de bergen. We zaten natuurlijk al op hoogte in Bogota (2600m), maar we bleven hoog want Manizales ligt op 2150 meter. Dat betekende helaas niet dat we een klein stukje de bergen af konden rollen want ze liggen beide op een andere strook bergen. We gingen van de Cordillera Oriental naar de Cordillera Central, dat betekende dat we door een heel diep dal moesten en vervolgens weer haarspeldbochtend omhooggingen. Een mooie tocht met een fantastisch uitzicht.

Manizales is een studentenstad maar het is vooral bekend omdat het midden in de koffiedriehoek van Colombia is. Bovendien is het de gateway naar de vulkanen, besneeuwde bergtoppen en nevelbossen van het Nevados nationale park. De stad zelf is eigenlijk niet eens zo de moeite waard. Dat komt omdat de stad elke paar decenia wordt platgelegd door vulkaanuitbarstingen, aardbevingen of grote vuren (of een combinatie van deze). Het is dus vooral een moderne stad omdat de laatste grote aardbeving in 1999 was. Wij hebben een beetje door het centrum gelopen en het is volgens mij de goden verzoeken als je zo een lelijk centrum maakt...

De stad zelf stelt dus niet zoveel voor, maar we waren hier voor de mooie omgeving. Daarom hebben we eerst een trip gemaakt naar een finca, een koffieboederij. Er zijn vele fincas in de buurt en wij besloten naar Hacienda Venecia te gaan. We begonnen natuurlijk met koffiedrinken. De gids werd enthousiast nadat wij aangaven dat we geen suiker of melk in de koffie wilden. Daardoor waren we gelijk gepromoveerd tot goede proevers. Onze jonge gids vroeg of we eigenlijk wel wisten hoe we een goede espresso moesten zetten, waarna we een korte cursus kregen over het perfecte kopje espresso om vervolgens ons eigen perfect gezette kopje weer op te drinken. Vervolgens kregen we een barisstaworkshop om de vele smaken te onderscheiden die in koffie kunnen zitten. Na nog wat koffie waren we daadwerkelijk klaar om rond te lopen in de plantage. Nu wist de gids veel te vertellen (veel meer dan tijdens de koffietour die we in Guatemala deden) en ook was het groeiproces heel interesant, maar het meest bijzondere aan de tocht waren de uitzichten. De koffieplanten, al het groen en de bergen daarachter was ronduit fantastisch. Er groeide ook wat fruit zoals bananen en guave op de plantage om wat schaduw aan de koffieplanten te geven, we konden dit fruit ook eten tijdens de tour. Uiteraard zat er in een vrucht die Martine opende natuurlijk een harige spin.

Tijdens de tour hebben we ook nog kunnen zien hoe er geplukt wordt, de koffievruchten gewassen en gedroogd worden. Het mooie bamboehuis van een familie bezocht. Ik wist niet dat hier ook bamboe groeide, ik dacht dat, dat alleen in Azie was. Er zijn alleen geen pandaberen, ik vind waar bamboe is, daar moeten pandaberen zijn. Op het einde van de tour hebben we nog koffiebonen gebrand en nog meer koffie gedronken. Nu hadden we de keus om gelijk terug te gaan naar Manizales of de hele dag te blijven op de finca. Wij kozen uiteraard voor de tweede optie, hebben daar lekker gelunched, een paar keer in het koude zwembad gesprongen en vooral nog meer om ons heen gekeken. Uiteraard konden we 's avonds niet slapen (8 grote espressos), dus zijn we maar op pad gegaan. Wat bier gedronken in de kroeg en gekeken naar straattheater want er was een internationaal straattheaterfestival in Manizales.

De volgende ochtend sprongen we vroeg in een busje. Op weg naar nog veel meer natuurschoon. We gingen op weg naar Los Nevados. Een stuk van het Andesgebergte. dat tussen de 2600 m en de 5325 m ligt. Er zijn 5 grote pieken en wij gingen voor Nevada del Ruiz. De hoogste vulkaan van 5325 meter hoogte. Het is nog een actieve vulkaan, zo actief zelfs dat in 1985 het een heel dorp heeft weggevaagd waarbij 20.000 mensen zijn overleden. De tour startte met een stevig ontbijt, hierna maakten we een stop bij Laguna Negra, ondertussen al op 3760 meter. Een mooi donker meer, waar de omgeving nog steeds heel erg mooi groen was. Verder omhoog begonnen we toch serieus in de wolken te raken. De begroeing werd al wat minder, we zaten in het paramo: stugge grassoorten, hier en daar wat struikjes en kleine boompjes. Hoewel, we kwamen nog wel een 'bos' tegen van een uiterst raar soort palmbomen. Deze boompjes groeien maximaal 1 cm per jaar en halen hun vocht voornamelijk uit de mist. We kwamen wat langs watervallen en hebben misschien een Condor gezien (was te hoog, onze gids dacht van wel maar wist het niet zeker). Op een gegeven moment hield het groen dan toch echt op en was het alleen maar kaal en begon het ook serieus koud te worden. We kwamen zelfs in de sneeuw terrecht. Op 4820 meter was 'El Refugio'. Dit werd ons eindpunt. Normaal gesproken kan je nog doorlopen tot een hoogte van 5100 meter waarna de Gletsjers beginnen waarvoor we de materialen, vaardigheden en de toestemming niet hebben om nog hoger te gaan. Door de 5000m grens heengaan leek ons wel heel bijzonder, maar helaas. De vulkaan is de afgelopen maand actief en is er een kans op een uitbarsting. Alle wandelingen boven de 4820 meter zijn daardoor verboden. Toch was deze hoogte ook al heel bijzonder. We stonden in de sneeuw en als de mist een beetje wegtrok konden we de nog hogere gletsjers zien. Je kon wel gelijk merken dat de lucht heel erg ijl was, bij een klein stukje rustig wandelen kon je al buiten adem zijn.

Ik was zelf nog nooit zo hoog geweest en dat is in Europa ook onmogelijk want de hoogste berg, de Mont Blanc, ligt op 4803 meter hoogte (kan er een paar meter naast zitten en dat gekke ding in Rusland tel ik niet mee als Europa). Misschien komt er later in Ecuador nog de mogelijkheid om hoger dan 5 kilomter te komen, er zijn daar in ieder geval 10 bergen hoger dan 5 kilomter. Wij waren nu al tevreden en zijn op de terugweg nog in Termales El Otono gegaan. Wij dachten even op temperatuur te komen en rond te dobberen in het hete bronwater. Dat warm worden ging heel erg goed maar er was iets vreemds met het water. We wisten niet wat wat het rare aan het water was totdat iemand wat water in zijn ogen kreeg. De zuurgraad van het water bleek een pH van 5.3 te hebben. Auw! Het was dus een soort warm azijnbad waar we in zaten. De muggenbulten begonnen ook te irriteren en het bleef een kunst van geen water in je ogen te krijgen want dat deed akelig veel pijn.

Na Manizales besloten we verder te gaan, maar niet het koffiegebied te verlaten. We zijn iets naar het zuiden gegaan, naar Salento. Waar Manizales nog een grote (lelijke) stad is, is Salento echt een klein schattig dorpje. We zaten in een net zo schattige guesthouse van de Colombiaanse Lily. Dit prachtige dorpje in een uiterst groene vallei was een fijne verassing maar niet eens de reden dat we hier waren. Niet ver van Salento is Valle de Cocora. In het zuiden van het Los Nevodos park.

We sprongen in een Jeep waar nog 2 mensen op het dak en 3 erachter hingen om het uurtje over overharde pad naar de ingang van de Vallei te gaan. De tocht werd opgehouden want er was een halve berg ingestort over de weg. Nu lag er 3 meter hoog puin inclusief wat bomen op de weg. Gelukkig zaten we in jeeps zodat we de weg konden verlaten en door een weiland konden gaan. Wel moest iedereen uitstappen en de jeep door de modder duwen, maar dit hoorde allemaal bij het avontuur. Daarna konden we klappertandend onze weg weer voortzetten. We werden gedropt bij de ingang van de vallei. Dit lag op 2300 meter hoogte. We begonnen met wandelen door vrolijke paden door een heel groen gebied. We voelden ons een beetje als vrolijke hobbits. We groeten nog wat koeien en liepen het slingerende pad af. Het pad was door het vele regen wel heel erg blubberig maar na de zoveel meter was er ook weer een beekje of een stroompje om de blubber van je schoenen af te krijgen. In de groene vallei stonden ook palmbomen, en wat voor een palmbomen. Deze waxpalmbomen zijn de hoogste ter wereld en zijn soms wel 60m hoog. Deze bomen samen met de mist die er bovenhing gaf een heel bijzonder effect.

Na de vallei kwamen we in een bos terrecht. We vonden mooie watervallen en moesten meerdere malen de snel stromende riviertjes oversteken. Gelukkig lagen er altijd wel een paar palmbomen waar we overheen konden. Meestal was dit niet heel stabiel, maar het maakte wel onze innerlijke Indiana Jones in ons werd wakker.

Na het bos kwamen we in het cloudforest terecht. We zijn al een keer in Monteverde in Costa Rica in een cloudforest geweest maar daar lopen honderen of misschien wel duizenden mensen per dag rond. Waarschijnlijk lopen die hier in Colombia over 10 jaar ook, maar nu hadden we dit uiterst bijzondere bos voor ons zelf. Na flink wat wandelen in dit natte bos kwamen we bij een huisje terrecht om wat te drinken. Terwijl we buiten zaten zoemden de hummingbirds om onze oren. Na wat drinken besloten we terug te gaan. We wilden niet hetzelfde pad lopen, maar we wisten zeker dat dit andere pad ook naar beneden zou gaan want we zaten ondertussen op 2700m ofzo, zo een 400m hoger dan het begin punt. Inderdaad was het eerste stuk ook bergafwaards, maar daarna moesten we langs een heel erg steile blubberberg klimmen tot 3000m. Een kaart met hoogtelijnen had toch handig geweest. Bovenop niet van het uitzicht genoten want we zaten immers in de wolken en aan de andere kant van de berg toch naar beneden gelopen. In totaal hebben we zo een 6 uur gelopen.

Na Salento hebben we de koffiezone weer verlaten en zijn we vertrokken naar het zuiden van Colombia. Waarschijnlijk blijven we hier een ruime 1,5 week voordat we naar Ecuador vertrekken. De koffiezone is echt een hoogtepunt van Colombia, zowel letterlijk als figuurlijk.

Bogota

2010-11-02T06:05:00.001+01:00

Hoewel eigenlijk wordt afgeraden om als toerist nachtbussen te nemen konden we het toch niet laten. Een tocht van minimaal 8 uur en dan om half 11 vertrekken is natuurlijk tamelijk ideaal. Dachten we... Er werd gezegd dat de tocht van San Gil naar Bogota 8 uur duurt. We hoorden van veel mensen dat er problemen waren met de weg (weg was bedolven onder een steenlawine) en daardoor de reis naar Bogota een paar uur langer zou gaan duren. We vonden dat niet zo erg want dan zouden we op een beter tijdstip aankomen dan het vroege half 7. We hadden prima grote stoelen en we waren zowaar een beetje aan het slapen in de bus. De bus was aardig aan het doorrijden en we stuiterde soms uit onze stoel maar het ging allemaal prima, tot iets over 4'en. Iedereen begon uit te stappen. Ik had een Kosovo-flashback en inderdaad: de buschaffeur had zodanig doorgereden dat we er al waren. Sta je dan om kwart over 4 in een buitenwijk van Bogota. Bogota ligt op ruim 2.600m hoogte en het was steenkoud. Gelukkig stonden er wel taxis bij het busstation en sprongen we dus maar snel in een taxi om naar ons hostel te rijden. In het hostel hadden ze gelukkig nog 2 bedjes over en hebben we de rest van de ochtend geslapen voordat ons Bogota avontuur begon.

We werden laat in de ochtend weer wakker met vreslijke honger, dus snel op zoek naar wat voedsel. Nu is Bogota naast de politieke hoofdstad ook de culinaire hoofdstad van Colombia. Hier is zeker wel wat anders te vinden dan de standaard kip, rijst en bonen of de maispannenkoekjes. Na ongeveer 100 seconden te hebben gelopen vonden we een arabisch restaurant met falafel, vleesgerechten en heerlijke sapjes. Een lekker begin aan onze trip in Bogota.

Een paar jaar geleden was Bogota nog heel onveilig om te bezoeken, nu is het een van de hoogtepunten van de reis naar Colombia. Er staat nu op elk kruispunt een politie of een legermannetje met volautomatische geweren om de boel een beetje veilig te houden. We sliepen in La Candelaria, het oude Koloniaalse centrum van de stad. Dit is overdag nu een veilige wijk, toch wordt er heel sterk afgeraden om hier als het donker is in je eentje rond te lopen.

Wij waanden ons in ieder geval veilig en na onze brunch begonnen we te wandelen door het centrum. Het is niet echt een heel mooi oud centrum, maar het had zeker zijn charme. De eerste stop die we maakten was in het museum van Botero. Colombia's meest beroemde schilder, waarschijnlijk heb je wel eens iets van hem gezien. Het is de schilder die alles dik schilderd, voornamelijk dikke vrouwen maar ook dikke poedels, dikke bananen en dikke zelfportretten (is hij zelf eigenlijk wel dik?). Het Botero museum is onderdeel van een hele groep musea en aangezien ze allemaal gratis waren, hebben we geslenterd door de verschillende musea.

Na de musea zijn we verder door La Candelaria gelopen en kwamen we uit op Plaza Bolivar (had ik niet gezegd dat alle grote pleinen in Colombia zo heten). Op dit plein zijn vooral veel duiven en wat grote gebouwen. Na nog wat marktjes en een leuke studentenkroeg vonden we onze weg terug weer naar het hostel om daar nog wat Club Colombias of Aguila's te drinken met andere reizigers.

De volgende dag was een zondag en de zondag is een speciale dag in Botota. Er zijn eigenlijk 3 activiteiten die je kan doen op zondag. Je kan een pelgrimstocht doen naar een kerk op 3200m hoogte, er zijn door de hele stad markten en zondag is een fietsdag. Nu is Bogota sowieso al een goede fietsstad doordat er honderen kilometers fietspaden door de stad lopen, maar op zondag maken ze nog eens honderen kilometers weg autovrij. Elke zondag fietsen, lopen en skaten er een miljoen mensen door de straten! Bogota wordt op zondag dan ook ciclovia genoemd. Langs deze wegen staan heel veel fruit en eetstandjes. Er zijn wat georganiseerde fietstochten, maar we wilden eigenlijk een beetje zelfstandig dit wekelijkse fietsevenement bekijken en enkele van de markten bezoeken. Deze markten zijn beroemd om veel bloemen (Colombia is na Nederland het groote bloemenexporterende land), vlees&vis (de producten op de markt zijn zo vers dat voor je ogen de kippen worden geslacht) en groenten &fruit. We hebben hier heerlijk ontbeten met verse sapjes, arepa's en aardbeien tussen al het exotische fruit.

We zaten dan wel niet op de fiets maar wij hadden onze eigen avontuur in het licht complexe bussysteem van Bogota. We waren op weg naar het noorden van de stad. Het luxere deel van de stad en dat zag je ook gelijk aan de huizen, straten en winkels. Ongeveer 5 kilometer van het oude centrum heb je 'zona rosa' waar veel moderne winkels, restaurants en barretjes zijn. Nadat we hier met een wafel en een crepe geschuild hadden voor de regen zijn we weer terug gegaan naar La Candelaria.

De laatste dag in Bogota was de meest heldere dag en zijn we daarom naar Monserrate gegaan. Het had ons wel een uitdaging gevonden om naar boven te lopen, maar helaas wordt dit afgeraden van wege het gebrek aan veiligheid. Er gaat ook een treintje naar boven, wat het allemaal wel erg gemakkelijk maakte. Boven op de berg staat een klooster wat voor alle zieken en kreupele mensen uit Colombia heel erg heilig is, maar wij waren hier vooral voor het mooie uitzicht.

Een paar fijne dagen in deze ooit zo beruchte stad. Het is lang niet zo eng als het klinkt maar eerder een moderne prettige stad. Voor ons een prettige afwisseling na de wat kleine dorpen en steden. Nu op weg naar de koffiedriehoek!

Santander extreme

2010-10-27T17:57:00.003+02:00

Onze reisgids waarschuwde ons dat Mompox heel moeilijk te bereiken was. Dat had ook wel zo zijn charme vonden wij en juist de heenreis met bus-boot-jeep konden wij goed waarderen. Nu moesten wij weer weg uit Mompox, dat werd een ander verhaal...

Er zou om 6.00 uur in de ochtend een bootje vertrekken naar El Banco waar we een bus om 9.00 uur konden pakken richting Bucaramanga, wat ons nieuwe bestemming was. We zouden ongeveer 2 uur in het bootje zitten en dus in El Banco een uur de tijd hebben om een kaartje te kopen en de juiste bus te vinden. Het liep dus iets anders. We stonden braaf om tien over half 6 bij de waterkant en gelukkig stonden daar twee bootjes. Er zat ook nog een schipper in een van de bootjes die van plan was te vertrekken naar El Banco. Het begon dus goed. Ze vroegen meer geld dan dat wij hadden gepland maar een andere keus hadden we niet en helaas wisten zij dat net zo goed. We gingen er niet vanuit dat we daadwerkelijk om 6.00 uur zouden vertrekken, maar toen het tegen half 7 begon te lopen werden we toch een beetje ongeduldig. De schipper vond dat er niet genoeg mensen in de boot zaten en wilde wachten tot een onbekende tijd of tot er een onbekend aantal mensen in de boot zaten. Na nog een tijdje wachten besloot de boot toch, ruim na half 7 te vertrekken.

De dag voor vertrek hadden we gezien hoe dramatisch hoog de rivier stond doordat er veel huizen en dorpjes onderwater stonden. Hierdoor zijn de bootjes het einige vervoer tussen de dorpen en de verdere buitenwereld. Dit betekende voor onze trip dat we bij elke huis en dorp stopte om mensen of goederen op te pikken. Ook besloot de schipper in een van de dorpjes zomaar te vertrekken en na 15 minuten pas weer terug te komen. Kortom het duurde en het duurde en we kwamen tegen 10'en pas aan in El Banco.

Uit de boot werden we belaagd door 20 verkoopmannetjes van buslijnen. Als een wilde begonnen ze aan ons te hangen en te schreeuwen. Meestal helpt het om gedesideerd door te lopen en iedereen van je af te slaan. Dit keer ging dat niet zo makkelijk en bleven ze kleven totdat we ons in een auto van een van de mannetje bevonden om naar het busstation te brengen. In het busstation dumpte we ons mannetje om een beetje te gaan shoppen bij de verschillende busmaatschappijen. We vonden gelukkig nog een bus die om 11 uur zou vertrekken maar -wederom- door het hoge water konden er geen bussen in El Banco komen en moesten we terug naar de haven om weer in een bootje te stappen, naar het volgende dorp te gaan en in een bus te springen. Uiteraard liep alles weer uit en begonnen we nu ons geduld te verliezen. We weten als we reizen moeten we altijd heel veel geduld hebben maar het was nu gewoon even op. Ik heb de man die ons een rit naar de haven zou geven achter zijn raam gehaald om ons te brengen naar de boot. Na het bootje en eindelijk in de goede bus wilde de man van de tickets nog geld hebben van het ritje van de taxi. Toen hij klaar was met zijn vraag hoorde ik de kortsluiting in Martine haar hoofd en kwam daar een gemene snelle Spaanse monoloog uit waar ik zelfs een beetje bang van werd. Ook aangemoedigd door onze medereizigers in de bus hebben we het mooi niet betaald. Het ging maar om 2 dollar en bij de eerste de beste vrouwtje met lekkere dingen in de bus gaven we die 2 dollar zo weer uit, maar het ging om het principe.

De ruime 8 uur in de bus gingen verder prima. Het laatste stuk was in het donker en in de bergen. De buschauffeur rook dat hij bijna thuis was en begon zeer bijzondere inhaalmanoeuvres te doen. Het was af-en-toe even spannend om in de bocht in te halen maar duidelijk hebben die Maria- plakplaatjes op het dashboard hun werk gedaan. Uiteindelijk ergens na 8 uur in de avond waren we uitgeput in ons hostel in Bucaramanga.

We hadden in Mompox de eigenaar van het hostel, Richie, al gesproken en die vertelde dat er die vrijdag een groot internationaal paraglidetournooi zou plaatsvinden in B'manga. Nu wilden wij misschien ook wel gaan paragliden en B'manga is daarvoor een goede plek. Bovendien is het hostel ook een paraglideschool. Het was echter pas donderdag toen wij de eerste ochtend wakker werden, dus nog geen paragliden. We zijn de stad maar eens gaan verkennen. Het is volgens onze reisgids maar een grote nare stad met veel mensen (meer dan 1 miljoen) en nog veel meer verkeer. Nou, het is inderdaad een grote stad met veel verkeer en niet zo heel veel spectaculairs. Toch hebben wij ons prima kunnen vermaken in de stad. Wat kerken, heel veel parken en leuke pleinen. Nog Casa Bolivar ingegaan. Bolivar is DE bevrijder van Zuid-Amerika (of in iedergeval van Venezuela, Colombia, Peru en Ecuador) tegen Spanje. In elke dorp en stad zijn dan ook genoeg standbeelden van hem te vinden, alle grote pleinen heten ongeveer Bolivar en nu in Bucaramanga was een huis waar hij gewoond heeft. Een mooi koloniaals huis en een tentoonstelling over de geschiedenis van Colombia, Santander (de provincie) en nog een heel bijzondere tentoonstelling van de Guane-bevolking. De pre-Colombus inwoners van dit gebied. Het meest bizarre was de bewuste verminking en vergroeing van hun schedel en hoe ze dat precies deden. Nog gegeten bij de Hare Krishna en 's avonds al veel vliegers leren kennen tijdens een biertje op het dak van het hostel.

Vrijdag was de dag van het tournooi. We zijn de berg opgegaan en konden gelijk genieten van het mooie uitzicht. De vliegers zagen er iets minder blij uit want de wind was niet echt goed om te gaan vliegen, dus we moesten wachten tot het beter werd. Wij lagen prima boven op de berg en hebben genoten van het uitzicht. Na wat uurtjes werd er toch gevlogen. Geen idee hoe de competitie werkt, het was iets met heel veel kilometers vliegen en gps-coordinaten. Voor ons was het wel spectaculair om te zien dat er misschien wel 100 paragliders in de lucht zaten. Door de vertraging was er geen tijd om zelf meer te vliegen en dat vonden we eigenlijk wel best. Het was op zich nog best prijzig en behalve het uitzicht leek het ons niet eens zo spectaculair. Het mooie uitzicht hadden we immers ook bovenop de berg, dus nadat alle paragliders uit beeld waren zijn we de berg afgelopen.

We hebben nog een dagje lekker niets gedaan. We hebben zelf lekker gekookt (we zijn nog steeds blij zelf te kunnen koken, na 6 maanden niet gekookt te kunnen hebben in de Dominicaanse) en nog naar de bioscoop geweest. We hebben The Town gezien. Het was de enige film die niet spaans gedubbed was en zowaar een goede film.

Dan was het toch weer tijd om verder te gaan. We vertrokken samen met een Amerikaans koppeltje richting San Gil. We reisden samen zodat we de taxi konden delen en een betere prijs in de bus konden krijgen, want elke busprijs is onderhandelbaar (gaan we straks in Nederland ook doen: retourtje Amsterdam 6 euro? Nou voor 4 euro doen we het!). Zowaar ging deze reis alles perfect. Goedkope taxi en mooie prijs voor de bus die 10 minuten later vertrok. Ik kon even mijn stoel niet vinden in de volle bus. Het bleek uiteindelijk dat ik de bijrijdersstoel had. Hoewel er geen beenruimte was, had ik absoluut de beste plek. De tocht is heel spectaculair langs een grote Canyon en mooie bergen. De weg zat vol haarspeldbochten en terwijl ik lekker om mij heenkeek en af en toe een foto probeerde te maken had ik niet door dat iedereen in de bus achter mij, langzaam groen begon te worden. Nogmaals ik was heel blij met mijn plekje.

San Gil is de outdoorsport-hoofdstad van Colombia. Of zo adverteren ze zichzelf graag. Je kan er in iedergeval raften, hiken, kayakken, paragliden, bergbeklimmen, caven of gewoon van de bergen genieten. Na aankomst zijn we het kleine dorpje eens gaan bekijken en gaan nadenken over wat wij daar allemaal wilden gaan doen.

De eerste trip die we zijn gaan maken is naar de grotten om te gaan caven. Ongeveer een jaar nadat we in grotten in Mexico hebben gedoken zijn we nu zonder luchtfles een grot ingegaan. Dus helmpje op en lichtje aan en gaan. Er werd voordat we de grot ingingen wel honderd keer gevraagd of we konden zwemmen en of we het eng vonden om onderwater te zijn. Het werd snel duidelijk waarom. Het had ook hier veel geregend en het water in de grotten stond veel hoger dan normaal. Hierdoor werd het 'caven' een heel bijzondere ervaring. Zo waren er stukken waar de grot ongeveer 1 meter hoog was en daar stond dan 80 cm water in, of zelfs nog smallere stukken van maar 50cm hoogt en daar stond meer dan de helft water in. Het meest bijzondere stuk was een tunnel die helemaal onderwater stond. We moesten vasthouden aan een touw en de gids trok je door een tunnel van ongeveer 10 meter. We zijn nog vleermuizen tegengekomen, in grote kamers geweest met mooie stalagnieten en stalagtieten, op modderglijbanen geweest en de tocht eindigde bij een ondergrondse waterval. Hoewel ik normaal al claustrofobisch ben in een slaapzak was dit wel heel bijzonder.

De volgende trip zou naar een waterval van wel 180 meter hoog zijn. We zouden gaan abseilen vanaf deze waterval. Hoewel we slecht geslapen hadden door een beroerd bed stonden we er helemaal klaar voor. Helaas werd het geannuleerd door -het blijft een terugkerend thema- te veel water in de waterval. Dan maar iets anders verzinnen. Eerst maar een ander hostel gezocht want hoewel het een heel gezellig hostel was, viel het bed ook onder extreme sports. We vonden een veel mooier en nieuwer hostel, met eigen wc en douche (natuurlijk wel koud water...brrr), goed bed en nog goedkoper ook. Hatsa. Na de verhuizing zijn we vertrokken naar Curuti. Een klein dorpje in de buurt van San Gil. Vanuit Curuti zijn we gaan wandelen door een glooiend landschap naar 'Pescadoritoooooohhh'. Dit is een beek met snelstromend water. In dit heldere water kan je onder watervalletjes zitten of je over natuurlijk gevormde wildwaterbaan gaan. Dit leverde een blauwe kont en een gescheurde zwembroek op, maar dat was het meer dan waard. Deze wildwaterbaan kan zo 1 op 1 geimporteerd worden door het Tikibad.

Filmpje:

Er werd naast het water veel gepicknickt en gebarbequed terwijl er een tiental gieren zaten te asen op de restjes.

De volgende dag dan abseilen van de waterval? Helaas, geannuleerd om dezelfde reden. Maar te veel en te hard stromend water zou het raften wel heel leuk maken. Raften dus. Martine zag zichzelf niet druk peddelend in zo'n bootje zitten en moest nog een boek uitlezen maar ik ging voor mijn eerste raftervaring. Zonder fatsoenlijke briefing werden we in het bootje gegooid. De gids vertelde nog dat hij de rivier nog nooit zo wild had gezien. Normaal gesproken is het een klasse 3 rivier of een schaal van 1 tot 5, dus dat beloofde wat als het nu nog wilder is. Zeker het begin was tamelijk heftig, maar daarna zaten er ook hele rustige stukken tussen. Het was een gevecht om in bootje te blijven, zeker omdat ik helemaal vooraan was geplaatst. Een keertje vloog ik toch uit de boot, maar kon er gelukkig toch snel weer in klauteren. Dat raften smaakt toch naar meer!

Maar ook San Gil gingen we weer achter ons laten. Op naar Bogota, de hoofdstad van Colombia. Omdat we met een nachtbus naar Bogota gingen hadden we nog een dag extra in San Gil en besloten naar het Koloniaalse dorp van Barichara te gaan. Hoewel we al heel veel koloniaalse dorpen en steden hebben gezien was dit wel een heel mooi en goed onderhouden dorp. Dit komt voornamelijk omdat in dit dorp veel films worden opgenomen. Lekker om een dagje door heen te slenteren en van de omgeving te genieten voordat we teruggingen naar San Gil om daar de nachtbus te nemen naar Bogota.

Van Unesco tot Unesco stad

2010-10-16T17:26:00.003+02:00

Het begin van het einde. Zo voelde het toch een beetje toen we naar Colombia vertrokken. Ondertussen zijn we al meer dan een jaar onderweg en beginnen nu aan ons laatste rondje. Nog 3 maanden reizen en dan 'alweer' naar huis. Maar eerst nog Colombia!

Een jaar geleden hadden we nog niet echt een plan hoe we zouden reizen. We wisten dat we in de Amerika's zouden blijven en de enige landen die we niet zouden bezoeken waren de VS (hadden we geen behoefte aan maar daar zijn we nu al 3x geweest en heel enthousiast over), Haiti (onveilig, we zijn er ook niet geweest maar het scheelde niet veel) en Colombia omdat het niet veilig genoeg zou zijn. Omdat we zoveel positieve verhalen over Colombia hebben gehoord zijn we er toch naar toe gegaan. Hoewel sommige plekken nog heel onveilig zijn is het prima te doen om in dit land rond te reizen.

We vlogen naar Cartagena. Uiteraard hadden we weer wat gezeur op het vliegveld met Spiritair. Hetzelfde gezeur dat we ook al hadden toen we naar de Dominicaanse vlogen. We hadden geen retourticket. Wel hadden we een ticket op 12 december dat we vanuit Peru terugvliegen. Na veel gebel en nadat er een manager bij was gekomen mochten we toch inchecken en wel alleen maar omdat we vanuit Peru terugvliegen met Spiritair. Het ruikt heel erg naar beleid om mensen te weigeren zodat we een duur retourticket moeten kopen. Gelukkig konden wij richting de gate.

In Cartagena eerst een rondje gelopen om een hostel te vinden. Dat gaat nu een stuk prettiger zonder de duikspullen in de tas. Uiteindelijk een prima bedje gevonden in een hostel midden in de oude stad. Cartagena heeft een mooi oud koloniaals centrum en rondom het oude centrum staan nog de oude stadsmuren. De straten lopen kriskras door elkaar en we zijn 3 dagen verdwaald geweest tussen alle historische gebouwen en de huisjes die geschilderd waren in de meest vrolijke kleuren. De oude stad staat op de Unesco werelderfgoedlijst.

De dag dat we aankwamen regende het. Dat is ook niet zo vreemd want oktober is middenin het regenseizoen. Toch hadden wij geluk, want het schijnt de weken voordat wij aankwamen ongeveer de ergste weken ooit te zijn geweest met regen. Wij hadden nog wat regen in de nacht maar overdag was het mooi weer. Heel mooi weer zelfs. Ruim 35 graden en dan met een luchtvochtigheid van 100% is het er erg heet.

We konden vanuit Cartagena meerdere uitstapjes doen. We waren eigenlijk van plan om naar Islas de Rosario te gaan, misschien wel om te duiken. Toch hebben we besloten dit niet te doen omdat het zoveel had geregend. Duiken of snorkelen na zoveel regen heeft weinig zin als je niets kunt zien, zoveel hebben we wel geleerd na al die maanden in de Dominicaanse. Toch hebben we wat bijzonders gedaan, we zijn gegaan naar de Volcan de Lodo El Totumo. Deze vulkaan spuwt geen vuur, lava en as maar zit vol met... modder. Een ultra-rare belevenis om rond te dobberen in modder. Je probeert je te bewegen maar dan lijk je net zo onhandig als iemand die voor het eerst een gaat duiken. Volledig geen evenwicht en voortbewegen is bijna onmogelijk. Het was erg komisch en naar het schijnt ook nog goed voor je te zijn. We hebben nog wat gezwommen in een lagune om het modder er weer af te krijgen.

De dagen na de vulkaan zijn we nog in Cartagena gebleven. We zijn rond blijven hangen in de stad zoals een dagje naar Bocagrande. Een wijk ten zuiden van de oude stad vol met hotels, nachtclubs en... strand. Lekker een middagje spelen in hoge golfen.Omdat het de afgelopen weken zoveel geregend had was ook het zeeniveau belachelijk hoog. De eerste straat naast het strand was al helemaal overstroomd. De Hollandse genen springen dan automatisch op code red, maar gelukkig ligt Colombia een stukje hoger dan zeeniveau.

Dan ook nog rondgedwaald in de oude slavenbuurt van Getsemani. Ook een koloniaalse wijk maar in een slechtere staat. Wel zijn daar veel eet-en fruitstalletjes. Bij toeval liepen we daar dwars door een park, dat park was een beetje een beestenboel. Er zaten 2 gieren geduldig te zitten en er liep nog een grote draak rond.

Martine werd erg zenuwachtig dat ik zo dichtbij kwam, volgens mij zolang ik geen karkas ben weing van gieren hoef te vrezen. Groot waren ze wel.

En dan was er nog het streetfood. Er zijn in de stad honderen kleine stalletjes waar je eten kan kopen. De meerderheid van de stalletjes is met fruit. Je kan er verse ananas, mango, passievrucht (mmmmmm) of papaja krijgen. Stalletjes met schaafijs met versie limoensap, vers geperste sinasappelsap of een volledige vruchtensalade of vruchtenbowl. Dan is er zelfs voor de vegetarier genoeg hartige snacks. Zo is daar en Arepa, een maïspannenkoek met boter en kaas of gewoon een maiskolf. Ook kan je nog empanada's kopen, een (mais)deegflapje met groenten of kaas (of vlees). Genoeg om goedkoop, godsgruwlijk lekker en compleet gevuld de dag door te komen.

De kaas Arepa

Dat waren de eerste dagen in Zuid-Amerika en ze bevielen erg goed. Een hele mooie stad, een geinige trip naar de moddervulkaan en lekker lopen dwalen en eten door de oude straten. Nog een paar foto's van Cartagena en de omgeving:

Toch moest Cartagena weer verlaten worden. We zouden eerst naar Santa Marta/Tapanga gaan om te duiken maar door het slechte weer hadden we bedacht het duiken maar over te slaan in de Caribische Zee. We willen graag duiken in de Pacifische zee, maar waar wij heen willen gaat geen weg naar toe, of eigenlijk gaat er wel een weg maar dat is de meest gevaarlijke weg in Colombia dankzij Tanja en haar vrienden. We kijken nog steeds naar de opties. Gelukkig zijn er nog genoeg andere bijzondere dingen in Colombia en gaan we op weg naar de Andes. Tussen Cartagena en de Andes zagen wij nog een heel klein bijzonder stipje op de kaart van Colombia. Mompox!

Mompox staat ook op de Unesco werelderfgoedlijst en heeft ook een koloniaals karakter maar dan zijn de overeenkomsten ook wel voorbij met Cartagena. Terwijl Cartagena in totaal ruim 1 miljoen inwoners heeft, heeft Mompox een schattige 30.000 inwoners. Dus geen grote stad met imponerende stadmuur maar een klein dorpje dat vooral heel rustig en stil is. Ook wordt het niet zo overlopen door toeristen als Cartagena. Er waren maar een handjevol toeristen in de stad op het moment dat wij er waren. Dit komt voornamelijk omdat het heel erg lastig is om in Mompos te komen.

Mompos kan niet bereikt worden met een reis overland. Het ligt tussen 2 grote rivieren zonder bruggen. We vertrokken om freaking vroeg vanuit ons hostel om naar de busterminal te gaan. Het vliegveld ligt ongeveer midden in de stad, maar het busstation is ruim een half uur (als het rustig is) met de taxi. Een bus genomen naar een stadje om daar in een chalupa (klein bootje met veel te grote motor) te springen. Toen we uit het bootje kwamen, vonden wij een jeep die ons naar Mompos wilde brengen. Er was geen plek in de Jeep meer, maar hij had een laadbak dus hobbelde we achterin de jeep richting Mompos.

Terwijl we in de jeep zaten, zagen we dat het regen van de afgelopen weken zijn tol had geeist. Er stonden heel veel huizen onderwater en ook de weg stond grote delen onderwater. Doordat het water zo hoog stond was het erg druk op de weg, dat een stukje hoger lag dan de rest van het land, met mensen en heel veel beesten. Op en langs de weg zagen we varkens, biggen, koeien, gieren feestend op een dode koe, geiten en hongerige honden. Na bijna een uur hobbelen kwamen in Mompox aan.

Mompos is relax. Heel relax. Het is beroemd om de houten schommelstoelen die hier gemaakt worden en dat is wel typerend voor het stadje. Een beetje in de schommelstoel naast de rivier zitten. Het leek een beetje alsof je middenin Huckleberry Finn of Gone With the Wind was beland.

We hebben het mooie oude stadje bekeken, de mooie kerken en het hoogtepunt -allicht wat macaber- de mooie begraafplaats. Overdag konden we niet veel verkennen want tussen 9 uur 's ochtends en 7 uur 's avonds was het te warm om te bewegen. Een wandeling van 100m stond gelijk aan 1 liter zweet. Ik heb het zelfs in de woestijn niet zo heet gehad. Daarom overdag op de schommelstoel zitten en in de hangmat hangen en meer 's avonds door het stadje lopen. In de avond kwamen ook de mensen uit Mompos uit hun schommelstoel en verzamelde rond een van de pleinen. Ook hier kwamen weer veel eetstalletjes te voorschijn en veel vriendelijk mensen die allemaal een babbeltje met ons wilde maken.

Ook in het dorp was het een beestenboel. Er waren veel zwerfhonden maar nog meer grote iguanas. Daarnaast liep er een grote big rond in de stad (en volgens onze Engelse hosteleigenaar konden ze hier nog geen fatsoenlijke bacon maken) en liepen er een paar ezels rond in de stad. Deze ezels konden ontkomen van de eigenaar voordat ze gebrandmerkt waren. Voordat de eigenaar ze teruggevonden hadden, hadden ze een verkeerschaos veroorzaakt. Omdat de eigenaar op moest draaien voor de schade, wist hij opeens nergens meer vanaf. Dus waren het vrije ezels geworden en lopen er nu sinds 5 jaar 2 ezels door de stad. Ook zijn er geregeld brulapen in het dorp.

We sliepen in La Casa Amarilla (het gele huis). De dag dat wij aankwamen waren daar ongeveer alle hosteleigenaren uit Colombia voor een vergadering aanwezig. We konden mooi het afsluitende feest meepakken en gelijk contacten leggen voor het vervolg van onze reis. We zaten sowieso in een fijn hostel met een eignaar die leuke verhalen kon vertellen. Jammer alleen van die matrassen....

We hebben in hostel een Duits echtpaar ontmoet dat al 3 jaar 'rond de wereld' aan het varen was, maar eigenlijk nog niet verder zijn gekomen dan de Caribbische zee. We hebben met hun samen een bootje gehuurd om door het moeras te varen. We voeren over grote rivieren maar soms door stukken waar je het water niet kon zien. Een tocht van ongeveer 3 uur en hebben miljoenen vogels gezien, waaronder de witte reiger en roofvogels als de grote arend. Ook weer veel Iguana's, waarvan sommige zeker groter waren dan een meter. Ook bezochten we nog een boederij en op de terugweg, terwijl we een mooie zonsondergang hadden, zagen we nog een groep brulapen.

Zoek de Iguana

Aapje in de boom

Na 3 dagen Mompos en 350 muggenbeten begonnen we aan een hele lange reis naar Bucaramanga...

We vinden Colombia leuk! We weten nu al dat we hier "te" lang gaan blijven en daardoor het maar een kort bezoek wordt aan Peru maar we willen nog zoveel zien in Colombia dat we hier makkelijk 2 maanden zouden kunnen blijven.

Miami

2010-10-12T15:49:00.003+02:00

Na 6 maanden in de Dominicaanse voelde de 5 dagen in Miami als een kleine vakantie. De dagen zijn ook omgevlogen omdat we best een flinke lijst hadden met dingen die we wilden doen en die we moesten regelen. Voordat we begonnen met alles te regelen hebben we natuurlijk ook een beetje de stad en het strand verkend.

Zo begonnen we een beetje te dwalen door de stad. De bekende straten als Lincoln road (grote autovrije winkelstraat), Ocean drive (het typische beeld van Miami, de weg langs de zee met veel cafe's en veel neon), Collins Ave (Art deco en veel hotels) en Washington Ave (nachtclubs en goedkope eten).

Na het rijst, bonen en als-je-mazzel-hebt-wat bakbananen dieet in Dominicaanse konden we ons geluk niet op om weer wat anders te kunnen eten. Zo stond er sushi op de lijst, maar ook mexicaans, falafel en koffie bij de starbucks. We hadden 6 maanden ongevraagd aan een dieet gedaan en dat gingen we in 5 dagen even ongedaan maken.

Nu is Miami eigenlijk bekend om 3 dingen volgens mij: de tv series die er zijn opgenomen (Miami vice, CSI, Burn Notice, Dexter...), het strand en het uitgaansleven. Nu werden er vanuit het hostel uitgaantrips geregeld naar de hipste tenten in Miami maar wij zijn onze eigen weg gegaan. Tenten met zo een jij-bent-niet-hip-genoeg-dus-jij-komt-niet-binnen-mannetje is niet helemaal ons kopje thee. Dat betekent natuurlijk niet dat we niet een klein feestje gevierd hebben...

Maar zoals gezegd moesten er ook veel dingen geregeld worden. Ons haar moest een flink stuk korter, we hadden besloten om onze duikuitrusting op te sturen naar Nederland (bijna 20 kilo en nog zijn onze tassen VOL) en er moest gewinkeld worden. Dat laatste snapte ik niet zo goed, maar volgens Martine MOEST er gewinkeld worden. Dus eerst een paar keer Lincolnroad afgelopen en uiteindelijk ook nog naar een groot winkelcentrum aan de andere kant van Miami. We besloten met het openbaar vervoer te gaan wat een stuk moeilijker is dan het lijkt. Na 3x overstappen zaten we dan toch in de goede bus. We hobbelde langzaam door de verschillende wijken van Miami, het leek buiten steeds meer op Latijns Amerika, omdat er geen engels meer te zien of te horen was. Ook verschenen er dubieuze immigratiekantoortjes, pandhuizen en commedores waar je kip, rijst en bonen kon kopen. Na 1,5 uur rijden kwamen we aan om de laatste belangrijke dingen te kopen en naar de bios te gaan.

Toch was ik nog niet helemaal uitgepraat over het eten. Want naast al het eten dat we gekocht hebben, hadden we na 6 maanden ook weer de beschikking over een keuken. Eindelijk konden we weer koken. Bovendien was er op 10 minuten lopen een megagrote Amerikaanse supermarkt dus konden we alles maken wat we maar konden bedenken!

De overige tijd hebben we door de stad en over het strand gelopen. Dat waren alweer 5 dagen Miami. Een prima plek om lekker te eten en alles te regelen voor de laatste 3 maanden van onze reis. Nu op naar Colombia.

De laatste loodjes in Bavaro

2010-10-03T19:56:00.004+02:00

De laatste maand in Bavaro ging eigenlijk heel erg snel. Ten eerste konden we ongeveer 10 dagen in deze maand niet werken door alle stormen en orkanen en omdat we halverwege de maand nog een roadtrip hebben gemaakt naar Miches. Ten tweede was het een goede maand om te werken. Vanaf het begin dat we begonnen met werken werden we gewaarschuwd voor het allerlaagste-van-het-laagezizoen in september en oktober. Deze maanden zouden echt verschrikkelijk stil zijn. Het was inderdaad wel een beetje waar dat er niet zoveel mensen in het hotel waren, maar de mensen die er waren hadden veel intresse in het duiken. Prima dus! We hebben beide veel volledige cursussen kunnen geven, zoals de open water en advanced open water. Dat was een leuke afwisseling van de vele discover scuba diver duikers. Nu zijn we ongeveer 3 maanden instructeur en hebben we ongeveer 300 duiken gemaakt, heb ik 35 mensen gebreveteerd en bijna 200x een discover scuba dive programma gedaan. Dat gaat best snel!

De laatste weken stonden ook in het teken van afscheid nemen en afscheidsfeestjes (en nog een keer, en nog een keer en nog...), spullen wegdoen (hoeveel troep kan je verzamelen na 6 maanden?), dagen tellen en dan ook daadwerkelijk weggaan!

Maar op de laatste dag van september was het dan eindelijk zover. We lieten Bavaro achter ons. We werden door Cornelia en Domingo heel vroeg op de bus gezet en vertrokken slaperig voor een 4 uur durende busrit terug naar Santo Domingo. Hier gingen we terug naar het guesthouse waar 6 maanden daarvoor ons Dominicaanse avontuur begon. We hadden mail contact gehad met de Amerikaanse eigenaresse en die vertelde ons dat het guesthouse eigenlijk gesloten was maar voor ons zou ze haar assistent optrommelen om een kamer in orde te maken aangezien ze zelf in europa zat. Helemaal goed dus. In Santo Domingo een beetje door de hele oude stad gelopen, wat gegeten en een beetje uitgerust.

Na een kort nachtje in Santo Domingo (we konden slecht slapen door een tikkende airco) vlogen we om 6.00uur uit bed. Nog een flinke rit met de taxi naar het vliegveld om daar alle ellende te doorlopen. We schrokken een beetje op het vliegveld want onze vlucht stond niet op het 'departure'-bord. Was het geannuleerd of waren we op het verkeerde vliegveld? Nadat we een mannetje hadden gevonden van Jetblue wist hij te vertellen dat we ons geen zorgen hoefden te maken. We zullen zien... Het inchecken ging gelukkig goed alleen moesten we natuurlijk wel weer flink wat bagage overhevelen naar de handbagage. Daarna door alle scanners om te kijken of we ook dit keer geen vliegtuig wilde opblazen en als laatste door de douane. Dit was een beetje een probleem, want ons visum was al een half jaar verlopen. We kregen dus een boete. We moesten beide 30$ betalen en mochten door. Dat ging allemaal makkelijker dan verwacht.

Het vliegen was een succes. We vlogen met Jetblue en dat is waarschijnlijk de beste lowcostairline waar we ooit mee gevlogen hebben. Er was veel beenruimte, we kregen drinken en een snack en iedereen had -gratis- een tv'tje met films en tv. De 2 uur in de lucht vlogen om. We waren aangekomen in Fort Lauderdale en moesten nog in Miami South Beach zien te komen. Volgens internet was het onmogelijk dit met openbaar vervoer te doen maar na een shuttle-trein-shuttle-bus en nog een bus hebben we ze mooi ongelijk gegeven.

We vonden ons hostel. Het ultra hippe south beach hostel. Helaas bleken de kamers een soort gulag te zijn. We zijn gelijk weer vertrokken naar het Jazz hostel. We moesten evengoed voor 1 nacht betalen maar dat hadden we er voor over. Nu 5 dagen Miami!

Drie dagen in Miches

2010-09-24T03:58:00.002+02:00

Het zit er bijna op in de Dominicaanse Republiek. Toch konden we het land niet verlaten dan wat meer te zien van het land. Natuurlijk hebben we regelmatig de tripjes naar Isla Catalina en Bayahibe maar er is nog veel meer te zien hier. Jungle, watervallen en zelfs bergen. Nu konden we 3 dagen vrij krijgen omdat orkaan Igor in de buurt was en we toch niet echt konden duiken. We werden op sleeptouw genomen door Cornelia en Domingo en gingen een roadtrip maken naar Miches. Dit ligt ten zuiden van de baai van Samana.

Een lange toch over hele slechte wegen begon, maar een Dominicaans ontbijt en fantastisch uitzicht op bergen en veel groen maakte veel goed. In ongeveer 3 uur kwamen we aan in Miches.

Na aankomst in Miches reden we gelijk door naar Ceyba Park. Iets buiten Miches. Hier is een watersportcentrum. We zouden op deze onbekende riffen gaan snorkelen. Helaas waren de golven ook hier zodanig hoog dat we niet uit konden varen. Toch bleef het een mooie omgeving om wat uurtjes te blijven, te zwemmen en verse kokosnoot te eten.

Na ons niet-snorkelavontuur zijn we op pad gegaan naar ons hotel La Loma. La Loma betekent de berg. Het hotel staat ook boven op een berg met een fantastisch zicht op het strand, jungle en het dorp. De tocht naar het hotel is wederom weer lastig maar nadat we hier een brug over wat stroompje hadden gebouwd kwamen we toch naar het hotel. Het hotel wordt gerund door Andrea, een Zwitsere vriendin van Cornelia. Inderdaad zoals beloofd heeft het hotel een heel mooi uitzicht. Een korte break in het hotel en we zijn het dorp ingegaan om wat te drinken en te eten.

Na de eerste nacht in Miches werd ik veel te vroeg wakker. De zon kwam pas net een beetje op. Na een snelle foto nog even 3 uur geslapen om slaperig in de auto van Andrea te stappen. We gingen op weg naar de 'ranch' van Jumbo wat echt alleen te bereiken is met een fatsoenlijke 4x4 auto. Eerst een ontbijt in het dorp met empanadas en weer een nieuwe roadtrip begon. Hoewel roadtrip? Er was niet echt veel road. Het eerste stuk totaan het dorpje 'El Cedro' viel nog wel mee maar daarna vele kilometers over een bospad gereden. We zaten met 5 man en een kleintje in de auto. Na veel gehobbel en gebobbel kwamen we aan bij de Ranch van Jumbo. Jumbo is ook al een Zwitser die hier een hotel heeft dat gericht is op outdooractiviteiten. Het hotel aan ligt heel mooi aan een rivier in the middle of nowhere.

We hebben eerst wat uurtjes ontspannen op de ranch. In het zwembad gepoedeld, gelunched, gewacht tot de regen voorbij ging, airhockey gespeeld en zelfs nog een beetje tussen de buien door in het zonnetje gelegen. In de middag werden we een klein beetje actiever. We hadden een tocht met paarden kunnen maken, maar wie kiest er nou voor een tocht met paarden als je ook een ossentocht kan maken! We zaten met z'n vieren op een grote kar die door 4 grote ossen werd voortgetrokken.

Helaas kregen we 5 minuten na vertrek een serieuze tropische regenbui op ons dak. Dus echt volledig doorweekt hebben we de eerste helft van de tocht gemaakt. We reden een stuk door tropisch bos totdat we bij het strand aankwamen van Limon. Een heel erg mooi strand waar jungle en zee bij elkaar komen. Het is nog volledig onbebouwd en in de verre omgeving is geen mens te bekennen. Fantastisch. Daarna nog een stukje door het moeras gelopen naar de Laguna. Mooi groen met op de achtergrond de bergen.

Hopelijk blijft het hier zo mooi, maar waarschijnlijk niet. Er zijn plannen om de wegen naar Miches en omgeving verhard te maken en klaar te maken voor toerisme. Ik ben bang dat ze hier ook van die all-inclusive ellende gaan neerzetten. We zullen zien.

De derde dag was het alweer tijd voor de terugtocht. Eerst moest de band nog vervangen worden en we konden weer op pad. Ook op de terugweg hobbelde we alle kanten op, maar het uitzicht was weer heel mooi. Ook moest er nog wat vers fruit ingeslagen worden en zijn we in Veron naar de Carwash geweest. Een Carwash lijkt heel saai, maar dat is nogal een belevenis. Je auto wordt door meerdere mannetjes grondig gewassen in een mega langzaam tempo. Een schone auto/motor is nogal belangrijk in de Dominicaanse Republiek. In de tijd dat je auto gewassen wordt is er een bar/disco waar je bier of rum kan (lees: dient) te drinken. Je kan niet alleen drank bij de serveersters bestellen, maar de serveersters zelf ook... 's Avonds schijn je je kont niet te kunnen keren in de vele carwashes. Dus je auto wassen is gewoon een van de vele excuses van de Dominicaanse man om te feesten.

Alex, Bonnie, Danielle, Earl, Igor, Julia...

2010-09-16T02:44:00.007+02:00

We zitten hier midden in het orkaanseizoen, midden in het orkaangebied. Natuurlijk hopen we geen verwoestende categorie 5 orkaan op ons dak te krijgen, maar stiekem zou het toch wel bijzonder zijn om een keer een orkaan mee te maken.

De week dat mijn moeder hier was, hadden we de eerste tropische storm te pakken: Bonnie. Heel veel regen en hoge golven. Natuurlijk naar maar nog niet heel indrukwekkend. Het bleef daarna een paar weken rustig totdat we opeens op de radar de ene na de andere orkaan zagen naderen.

Eerst kwam Danielle. Die leek heel erg in de buurt te komen maar besloot vlak voor Puerto Rico omhoog te gaan en niet over de Dominicaanse Republiek te gaan. Hoewel er al meerdere van deze orkanen 'in de buurt' waren merken we daar op het land vrij weinig van. Alleen de zee is heel erg onrustig als er een orkaan in de buurt is. Terwijl het windstil kan zijn hebben we opeens golven van 3 meter hoog. Dat betekent dan helaas niet duiken.

Daarna hobbelde Fiona voorbij maar het werd pas echt een beetje spannend toen Earl in de buurt was...
Earl was een categorie 4 orkaan. Dat is een pittig ding, want eerst moet het een tropische depressie zijn (blijft een grappige naam, zie altijd een iemand met een fles rum chagrijnig te liggen onder een palmboom), daana wordt het een tropische storm om daarna een orkaan cat. 1 te worden. De zwaarste categorie is 5, dit was bijvoorbeeld Katharina. Dus een categorie 4 mag er best wezen.

Twee dagen voordat het oog van de orkaan eventueel in de buurt was, begon het al heel slecht weer te worden met heeeel veel regen, mega grote golven en sterke wind.

We werden nadat we aankwamen op ons werk ook gelijk weer naar huis gestuurd want er werd duidelijk niet gedoken of ook maar iets aan watersport gedaan. Hierboven een foto van Astron, ons huiswrak. De golven ging soms over het hoogte punt heen!

We hebben ongeveer 2,5 dag thuis gezeten om te schuilen voor de regen en daarna begonnen we langzaam weer te werken. Ondertussen hebben we ons maar vermaakt met een pannenkoekenfeestje!

Ondertussen zijn Earl, Fiona en Gaston voorbij maar zit er weer een nieuw rijtje orkanen op ons te wachten. Waarschijnlijk komt dit weekend Igor op bezoek en een paar dagen daarna Julia. Beide zullen ons weer ruim missen, maar beide zullen het duiken waarschijnlijk onmogelijk maken. We blijven de website van de National Hurricane Center en de hoogte van de golven in de gaten houden.

Families op bezoek

2010-08-23T02:14:00.011+02:00

En eindelijk was het afgelopen maand een beetje druk. Niet zo druk als men had verwacht maar druk genoeg zodat ik om kwart over 8 in mijn wetsuit kroop en deze pas weer om half 7 's avonds uit te trekken. Ondertussen heb ik bijna 100 mensen een Discover Scuba Diving programma (een introductieduik in het zwembad en in de zee) gegeven en ongeveer 20 mensen kunnen breveteren na een volledige cursus. Dit was voor het werk echt een fijne maand: duiken, duiken en duiken. Dit was precies waarom we hier waren...

Het was niet alleen druk op het werk, maar ook na het werk. Want in Juli kwamen mijn moedertje en Theo op bezoek. Na ruim 10 maanden op reis is het weerzien met je moedertje natuurlijk altijd leuk! Ze zaten in het mooie IFA/Villas Bavaro hotel, dat op een klein half uurtje over het strand lopen van ons huis zit. Helaas plande ze hun reis precies gelijk met Bonnie. Bonnie was een tropische depressie dat hier een ruime week heel veel regen veroorzaakte. Er is tijdens deze storm 100mm regen gevallen en 6500 mensen moesten geëvacueerd worden in de Dominicaanse Republiek. Tot nu toe hebben we nog niet zo een slecht week gehad, dat was dus balen voor ze. Toch hebben ze volgens mij een leuke vakantie gehad.

Uiteraard moesten ze ook een beetje het duiken proberen. Theo had het al een paar keer geprobeerd te duiken maar Gre riep vanaf het moment dat we ze tegen kwamen op het witte strand dat duiken niets voor haar was. Daarom kan ze toch extra trots zijn (anders zijn wij het wel) dat ze beide na 2 weken terug vlogen als gecertificeerde duikers. Als klapper op de de vuurpijl zijn we met z'n allen naar Isla Catalina geweest. Daar hebben we de open water cursus afgerond in de Caribbische zee.

Ook ben ik nog flink ziek geweest. Ik ben gebeten door een of ander beest. Ik denk dat het een mug of een horzel was, maar volgens mijn dominicaanse collega's lijkt het op een spinnenbeet. Het werd een flinke ontstoken bult op mijn been. Ik kreeg er zelfs koorts van en er kwam onwijs veel troep uit. Ik kon er een dag niet op lopen van de pijn. Na 3 dagen begon het langzaam af te nemen , wat antibiotica hier en daar en gelukkig kon ik weer verder. Ondertussen kennen we 3 mensen die ook gebeten zijn door hetzelfde beest met dezelfde rare symptonen. Ondertussen is het helemaal genezen.

Stiekem was Martine afgelopen maand ook nog jarig. Echt vieren deden we het niet maar het was een zeer goed excuus om een bezoek te brengen aan het net geopende Belgische restaurant met echte vlaamse frieten en bijna onbetaalbare Belgische bieren. Daarnaast zijn we ook nog eventjes verhuisd. De dag dat Gre aankwam, kwam onze huisbaas naar ons toe stormen dat we moesten verhuizen en wel die avond. Dat ging mooi niet lukken. Daarna hebben we hem dagen niet meer gezien tot opeens een voor ons volledig onbekende vrouw zenuwachtig tegen ons begon te doen dat we NU moesten verhuizen. Daar hadden we eigenlijk helemaal geen zin in, want ons kamertje was prima. Ze wilde ons stoppen in een klein kamertje dat aan de straat lag en op de begane grond. Er kon wat ons betreft ook gelijk een bord op het balkon gezet worden dat er blanken in deze kamer woonde en waar we ons geld verstoppen, ofwel daar voelden we ons niet echt veilig. Op een dag dat we vrij hadden en we dat op het strand hadden doorgebracht had mijn huisbaas in paniek mijn werk gebeld dat ik wel NU het huis uit moest. Dit leidde toch fantastische speculaties bij mijn collega's, dat we ons zodanig misdragen hadden dat we uit de kamer waren gezet. Na wat gedoe hadden ze toch nog een andere kamer voor ons. Nog steeds aan de straatkant maar nu wel op 1 hoog. De kamer is een stuk kleiner en het bed ook maar we hebben nu wel internet op de kamer!

Nadat mijn moeder weer terug naar Nederland was, kwam er nog meer familie. Dit keer was het de beurt aan de Draken. Vader, moeder en zusje zaten in Barcelo Dominican Beach, het hotel naast ons huisje. Dit keer geen tropische depressie maar ze waren hier in de heetste week die we tot nu toe hebben meegemaakt. Martine had een klein weekje vrij genomen en heeft veel tijd op het strand doorgebracht. Hoewel er geen tijd was om te gaan duiken hebben we toch iets heel leuks gedaan. We zijn met de Punta Cana Sailing meegeweest. Een excursie die wordt georganiseerd vanuit Martine haar basis. We hebben lekker 4 uurtjes op het water gezeten. Eerst een stukje gevaren, daarna met haaien (!) en pijlstaartroggen gesnorkeld en hier en daar nog gestopt om te snorkelen op het rif en te ontspannen in het water. Een heerlijk relax dagje.
En dan komt nu het einde van ons Dominicaanse avontuur in zicht. We moeten nog minder dan een maand werken en op 2 oktober vliegen we naar Miami . Vanaf Miami vliegen we 6 oktober naar Cartagena om nog 3 maanden te reizen door Colombia, Ecuador, Peru en als afsluiter nog een weekje New York en 3 dagen Reykjavik.

De eerste weken als instructeur

2010-07-22T23:17:00.005+02:00

Zo, de eerste duikers zijn gebreveteerd door ons. Het duurde helaas nog bijna 3 weken voordat PADI ons papierwerk had verwerkt en tot die tijd hadden we nog niet officieel de 'teaching status' maar nu zijn we dan ook echt aan de slag.

Mijn eerste cursisten waren gelijk een uitdaging. Een scubadiver cursus (een halve open water cursus) aan een vrouw van ruim 300 pond (dat zei ze zelf, dus in werkelijkheid...) en haar zoontje van misschien nog geen 70 pond. Gelukkig waren ze beide redelijk goed onder water en ging dat soepel totdat ze terug in de boot moest klimmen. We duiken hier met kleine bootjes waar je na de duik met een klein laddertje in moet klimmen. Ze kreeg dit niet voor elkaar, en gelukkig samen met de kapitein, de videoman en mij kregen we haar toch in de boot. Gelukkig was er geen Sea Sheppard in de buurt, die hadden ons zeker geramd!

Ondertussen ook mijn volledige eerste open water cursus gegeven, ontwetende noemen dit ook wel 'de Padi. Dit is de begincusus voor het duiken met zwembadsessies, theorie en 4 duiken in de zee. Daarnaast ook al 4 advanced cursussen gegeven. Dit vind ik misschien nog wel het leukste omdat je dan duikt met mensen die al een beetje kunnen duiken maar je leert ze nieuwe en leuke vaardigheden zoals diepduiken, navigatie, beter leren uittrimmen, wrakduiken en nog meer. Dit lesgeven is echt heel erg leuk!

Martine is ook lekker bezig. In haar hotel is het een stuk drukker met duiken dan in mijn hotel. Wij hebben voornamelijk veel spanjaarden die echt alleen maar spaans spreken en geen cent willen uitgeven (na vorige week zondag heb ik uiteraard sowieso gehad met Spanjaarden). Hopelijk wordt het in augustus een stuk drukker in mijn hotel met Amerikanen en Canadezen (lees: mensen die fooi geven).

Momenteel heeft Martine 2 heeeel bijzondere studenten. Afgelopen week is mijn moedertje samen met Theo aangekomen in Punta Cana en blijft twee weken hier in de Dominicaanse. Uiteraard moest het duiken ook geprobeerd worden. Na een kleine test doen ze nu beide de open water cursus bij Martine. Volgende week gaan we met z'n allen naar Catalina.
Op dit moment kan ik helaas even niet werken. Ik ben gebeten door een gemuteerde dominicaanse nogwatnogwat vliegbeest en daardoor heb ik een flinke ontsteking aan mijn been. Ondertussen is het al weer wat minder heftig dan een paar dagen geleden maar echt een plaatje is het niet. Bovendien is er momenteel ook niet heel veel werk want we hebben nogal last van Bonnie. De tweede tropische storm van het seizoen dat liters en liters regen met zich meebrengt. De mensen blijven dan vooral in de kamers en willen met dit slechte weer weinig duiken. Misschien moet ik het duiken maar van deur tot deur gaan verkopen.

Uiteraard hebben we hier ook nog het WK gevolgd. De wedstrijden waren meestal op een lastige tijd. Zo waren de poulewedstrijden voor ons om half 8 in de ochtend. Beetje slaperig aanmoedigen. De belangrijke wedstrijden zoals de halve finale en de finale waren om half 3. We hebben beide wedstrijden kunnen zien en voor de finale waren we zelfs vrij zodat we de kroeg in konden. Er zijn hier heel veel Spanjaarden (alle hotels zijn van Spaanse eigenaren) en ook de Dominicanen weten nog niet dat ze al een tijdje zelfstandig zijn van Spanje, want ze moedigen nog steeds Spanje aan. Toch hadden we een klein oranje feestje kunnen vieren.

Open Water Scuba Instructors!

2010-06-29T15:44:00.008+02:00

Ja! We zijn geslaagd voor onze instructeursexamen en Martine en ik zijn nu PADI-duikinstructeurs! Het is op zich nog niet zo heel lang geleden dat we zelf leerden duiken. Ik heb vier jaar geleden leren duiken in Griekenland en Martine duikt nog maar 3 jaar. Na haar eerste duik in Kroatie was ze vrij stellig dat ze nooit meer met haar hoofd onderwater zou gaan. En nu is ze zelf instructeur..... het kan raar lopen. Nadat we zelf gebreveteerd waren als open water duikers hebben we aardig wat stappen doorlopen voordat we nu zelf instructeur zijn. Na de begincursus hebben we gedoken in zeeland om de advanced open water curus te doen en de nitroxspeciality, daarna hebben we levens gered in Vinkeveen tijdens onze rescuecursus en ook hebben we een zeer intensieve divemastercursus in Nederland gedaan. Drie weken geleden zijn we gebreveteerd als EFR-instructeur en 2 weken geleden begonnen we aan onze instructeursopleiding en nu zijn we eindelijk zelf instructeur!

Ruim 2 weken geleden begonnen we aan onze Instructor Development Course (IDC) bij de Dive College International in Bavaro. De course director, zeg maar de instructeurs-trainer, is een Nederlander: Ferry Sneekes. In 12 dagen wordt je helemaal klaar gestroomd om instructeur te zijn. Je leert les geven in het klaslokaal, in het zwembad en in zee. Je leert veel over veiligheid en over aansprakelijkheid. Duiken met kinderen en natuurlijk alle PADI-cursussen. Het is heel veel stof dat je te verwerken krijgt maar zeker wel leerzaam.

Na 12 dagen in het klaslokaal, zwembad en in de zee was het eindelijk tijd voor ons examen. Het examen wordt afgenomen door een onafhankelijke examinator, je wordt dus niet beoordeeld door je 'eigen' course director. Het Instructor Examination (IE) wordt in de Dominicaanse Republiek maar een paar keer per jaar gehouden en dit keer werd het in Bayahibe gehouden. Dat is erg gunstig want de zee is veel rustiger in Bayahibe dan in Bavaro. Bovendien had ik nog goede herinneringen aan Bayahibe na de duik op het Saint George Wreck. Het examen werd gehouden in de Iberostar, een heel mooi hotel in Bayahibe.

We begonnen op vrijdagavond met een orientatien en ontmoette we de examinator. Een aardige Zwitser. Er werd ons verteld wat er van ons verwacht werd dat weekend. Daarna begon gelijk het echte werk. Het duiktheorie-examen. Voor veel mensen het grootste struikelblok. Het zijn eigenlijk 5 examens over fysika, fysiologie, de duikplanner, duikvaardigheden & omgeving en de duikuitrusting. Elk examen bestaat uit 12 vragen en binnen 1,5 uur moest je klaar zijn. Tijdens onze divemastercursus hebben we zeer uitvoerig de theorie behandeld en tijdens de testexamens bleek het voor ons ook niet echt een heel groot probleem te zijn. Gelukkig ook tijdens het echte examen niet, ik scoorde zelfs een volledige 100%. Vrijdag hadden we dus de eerste hobbel al genomen.

Zaterdag werd een lange dag. We begonnen in het zwembad. We moesten eerst enkele vaardigheden uit de Open Water cursus op demonstratieniveau laten zien. In totaal 5 skills. Ik vreesde alleen het uittrekken en aantrekken van de duikuitrusting onder water en helaas was dit precies een van de skills die we moesten laten zien. Toch ging het voor ons beide erg goed. Zowel Martine als ik hadden beide één 4 gescored en de rest allemaal 5'en (op een schaal van 1 tot 5). Daarna moesten we beide een volledige les in het zwembad geven. Dus een goede briefing geven, een demonstratie doen van een skill, problemen oplossen, beoordelen of de studenten de vaardigheid beheersen en een debriefing geven. Ik had ongeveer de makkelijkste skill die er is, maar Martine had de CESA, een gecontroleerde zwemmende noodopstijging. Iedereen hoopt deze skill te vermijden, maar Martine was de gelukkige. Gelukkig ging het erg goed en hadden we weer bijna de volledige 5 punten.

In de middag begonnen we met het 'Padi systems, standards and procedures examination'. Een vervelend examen over alle regels van Padi. Het is een openboek examen waar je de Instructor Manual en de Guide to Teach bij mag houden. We kregen 50 vragen over hoeveel cursisten je mee mag nemen, minimale leeftijden, papierwerk en wat je allemaal als instructeur moet en mag. Het is simpel opzoekwerk, dus niet echt een probleem (hoewel er in onze groep toch iemand is gezakt op dit onderdeel). Na dit examen kregen we de 'knowledge development presentations'. Je moet een presentatie geven over een vraag uit een van de duikcursussen die we als instructeur mogen geven. Martine had een presentatie over duikplanning en ik mocht uitleggen wat je moet doen als er een duiker vermist wordt uit de rescuecursus. Ook dat was weer een succes (Martine had zelfs weer de volledige 5 punten) en na een lange en vermoeiende dag was de zaterdag voorbij en werd er al voorzichtig een biertje gedronken op het bijna halen van het examen.

Toch konden we natuurlijk niet te vroeg juichen want zondag gingen we de zee in. Het werkte ongeveer hetzelfde als in het zwembad. We moesten weer een briefing geven, probleem oplossen, vooral op veiligheid letten en daarna weer een goede debriefing geven. Ook dit haalde we en toen was er nog maar een hobbel: de rescue-oefening. We moeten demonstreren hoe we een bewusteloze niet-ademende duiker aan de oppervlakte zouden redden. Het werd nu voor het eerst echt spannend want Martine haar eerste poging ging niet vlekkeloos en ze moest dit herkansen. Gelukkig ging de herkansing wel vlekkeloos en waren we eindelijk klaar. Schijnbaar waren onze algemene duikvaardigheden goed genoeg en waren we professioneel genoeg want daar werden we ook nog op beoordeeld. Zondagmiddag waren we eindelijk geslaagd!

We zijn gelijk teruggereden naar Bavaro en was er reden genoeg voor een feestje. Alle nieuwe instructeurs maar ook veel collega's en vrienden waren op het strand om te vieren dat er 6 nieuwe Open Water Scuba Instructors waren. Ik geloof dat het erg laat werd.

Dus nu zijn we PADI Open Water Scuba Instructors en mogen we les gaan geven. Van discover scuba diving (introductieduik) en openwaterscursus tot en met rescuecursus en zelfs de divemastercursus mogen wij geven. Daarnaast ook nog speciale programma's voor kinderen (bubblemaker en sealteam) en 3 specialities: Peak Performance Buoyancy (beter leren trimmen), Project AWARE Specialty (goed omgaan met de natuur als je duikt) en AWARE - Coral Reef Conservation.

Owh, eigenlijk mogen we nog helemaal geen les geven want PADI moet eerst alle papieren verwerken (en mijn creditcard belasten). Dit duurt maximaal 10 werkdagen maar hopelijk en waarschijnlijk gaat het sneller. Toch gaan we niet stilzitten want de aankomende twee dagen doen we nog een extra opleiding tot specialtyinstructor. Je kan nadat je gebreveteerd bent als duiker heel veel verschillende gespecialiseerde duikopleidingen volgen zoals wrakduiken, stromingsduiken, nachtduiken, diepduiken, duiken met verrijkte lucht en vele anderen. Om deze specialities te kunnen geven moet je speciality-instructor zijn. Voor 5 van deze specialities volgen we de aankomende dagen de specialityinstructortraining zodat we ook specialities kunnen geven.
1 Juli gaan we beide weer aan de slag. Terwijl wij bijna drie weken weg zijn geweest is er waarschijnlijk op beide duikbasissen veel veranderd en hopelijk kunnen we beide veel les gaan geven!

De afgelopen maanden

2010-06-13T18:05:00.006+02:00

We zijn nu 2,5 maanden in de Dominicaanse Republiek. Morgen begint een nieuw hoofdstuk want dan beginnen we aan onze opleiding tot duikinstructeur (Instructor Development Course, IDC). We hebben erg veel zin om hier eindelijk mee te beginnen.

De afgelopen maanden was het werk was over het algemeen fijn maar toch kan ik dit de meest fijne maanden van onze reis noemen. Het duiken blijft natuurlijk heel fijn. Hoewel het niet het mooiste rif ter wereld is en het zeker rif zeer niet meer zo gezond is (soms lijkt het wel een greenpeace-reclame om te laten zien hoe slecht het gaat met de zeeen), blijft er voldoende te zien. Alle duiken zijn relatief ondiep tot ongeveer 12 of 13 meter diepte. Er zijn enkele mooie rifduiken op duikplaatsen met namen als Coral Garden, Rondana, Tunnel reef en Coco Loco. Daarnaast zijn er nog 2 plekken met wat caverns (grotten waarbij je in de 'lichtzone' blijft') en 'swimthroughs' zoals Patato en Cavernas. Dat zijn erg leuke plekken om met wat gevorderde duikers door heen te zwemmen. Toch blijft mijn favoriete duikstek het wrak waar ik elke dag tegen aan kijk: Wreck Astron. Een Russisch schip dat hier ruim 30 jaar geleden gecrasht is. Iedere Dominicaan heeft een ander verhaal over hoe en waarom het daar gestrand is, dus ik kan lekker creatief zijn bij de briefing :-) Het wrak ligt nog gedeeltelijk boven water maar ligt ook 13 meter onderwater. De schroef, motor en grote stukken van het schip zijn nog goed zichtbaar onderwater. Maar ook is er heel erg veel leven op, rond en in het wrak.

Tijdens het duiken is er genoeg onderwaterleven te bekijken. Je ziet genoeg kleine tropische visjes waar ik de naam niet van weet maar je komt ook geregeld een barracuda, murene, puffervis, porcupinefish en een koraalduivel tegen. Als je echt mazzel hebt zie je een stingray, schildpad of een verpleegsterhaai. Niet echt saai dus.

Helaas kunnen we niet zoveel duiken als we zouden willen. Ik heb nog mazzel gehad dat de vaste divemaster bij Bahia eerst een probleem had met PADI, de wereldwijde duikorganisatie, en hij niet mocht werken als divemaster en daarna ging hij nog op vakantie. Hierdoor kon ik elke ochtend de duik doen met gebreveteerde duikers. Ondertussen is hij ook weer volledig terug en is het heel erg laagseizoen dus het aantal duiken is drastisch teruggelopen. Martine duikt nog veel minder bij Palma Real omdat ze daar moet werken met twee Dominicaanse instructeurs die weigeren te werken met een blanke en/of een vrouw. Daarom hebben we beide de afgelopen twee maanden ons ook meer gericht op het verkopen van duiken en andere watersportactiviteiten. Ondanks we dit niet echt heel leuk vinden, gaat dit ons wel erg goed af. Martine had vorige maand de hoogste commissie van heel Scubaquatic en ik had het meeste van mijn basis.

Toch blijkt dat dit vele verkopen ons nu tegenwerkt. We willen natuurlijk als we straks klaar zijn met de IDC zoveel mogelijk gaan duiken en opleidingen gaan geven. Dat is de reden dat we hier zijn en waarom we de IDC gaan doen. Nu heb ik gepraat met mijn baas maar die wil helemaal niet dat ik na mijn cursus ga werken als instructeur omdat er al 3 instructeurs zijn bij Bahia. Hij wil me houden als verkoper. Nu verdient het verkopen misschien wel meer maar dat is natuurlijk niet mijn bedoeling. Ik wil ervaring opdoen als instructeur. Dus momenteel ben ik aan het kijken of ik bij een andere basis kan werken of hopelijk wordt er zo druk dat ik ook les kan geven. Hoe het straks moet bij Martine is nog helemaal de vraag. De manager van de duikbasis wil Martine graag houden als instructeur maar dat gaat natuurlijk niet samen met die 2 oelewappers die daar nu les geven... We zullen het straks allemaal wel gaan zien.

Maar wat nu nog het meeste tegenvalt is dat er na het werk hier niet zoveel te doen is. Er zijn hier in de Punta Cana/Bavaro omgeving alleen maar hotels langs het bijna 50 kilometer lange strand. Deze hotels zijn volledig willekeurig neergezet en de infrastructuur daaromheen is daar stukje bij beetje op aangepast zonder echt een plan te hebben of uberhaupt een beetje na te denken (sowieso niet echt een eigenschap waar veel Dominicanen belast mee zijn). Dat betekent dat er rond de hotels op mega onlogische manier de wegen lopen en langs deze wegen vind je soms een winkeltje of een barretje. Dit ligt dus helemaal uitgerekt over 50 kilometer. Omdat het over grote afstanden gaat kan je dat niet lopen en om je te verplaatsen moet je een motorconcho (motortaxi) nemen. Dus het niet echt makkelijk om na het werk iets te gaan doen. Daarnaast 'leeft' het hier ook niet echt. De meeste mensen die hier werken wonen in Higuey dat 45 minuten met een bus landinwaards is. Soms drinken we na het werk een biertje met een collega en na de EFR-instructeursopleiding hebben we het laat gemaakt met onze medecursisten (die ook onze medecursisten zijn tijdens onze IDC. Langzaamaan leren we gelukkig steeds meer mensen kennen. Dat is weer fijn.

Hoe dan ook, we blijven na de IDC nog 3 maanden hier werken. Hopelijk als instructeur maar anders als verkoper. We hebben namelijk onze laatste stappen in onze reis gepland en bijna alles al geboekt. We blijven dus de maand september hier nog werken en zodra we ons geld gekregen hebben vertrekken we via Santo Domingo weer naar Fort Lauderdale. Dat is de enige vlucht die we nog niet geboekt hebben want deze vlucht is momenteel relatief heel duur. Dan vertrekken wij op woensdag 6 oktober vanaf Fort Lauderdale naar Cartagena in Colombia. Voor alle mensen die nu in paniek schieten, Colombia is allang niet meer zo onveilig zoals de meeste mensen denken. Zoals de Colombiaanse reclame op CNN zegt: the only risk is that you want to stay. We hebben al heel veel goede verhalen gehoord over Colombia en zijn daar erg benieuwd naar. Een land met de Amazone, junglewandelingen, moderne steden, fantastische stranden, koloniaalse steden, bergen van de Andes en duiken in de Carribische en vooral in de Pacifische zee. Daarna reizen we via Ecudor naar Peru. We hoopten nog naar de Galapagoseilanden te gaan maar zolang wij geen loterij winnen zit dat er helaas niet in.

Vanaf Lima, de hoofdstad van Peru, vliegen we op 12 december naar New York. We hebben nog wel een tussenstop en wederom op Fort Lauderdale. We blijven dan een volledige week in New York. Na een week New York vliegen we 19 december eerst nog naar Reykjavik om daar nog 2 nachten te blijven en dan zijn we 23 december weer in Nederland. We komen om 11.50 uur aan op schiphol. Dus jullie hebben nog een half jaar om aan de welkomsspandoeken te werken!

Emergency First Response Instructeurs

2010-06-12T16:57:00.008+02:00

Afgelopen weekend zijn Martine en ik beide geslaagd voor onze Emergeny First Response(EFR)-instucteur opleiding! Wie-hoo! Deze opleiding is officieel niet onderdeel voor onze opleiding tot PADI-duikinstructeur maar het is wel een vereiste om EFR-instructeur te zijn voordat we mogen beginnen aan de opleiding tot PADI-duikinstructeur.

EFR is een organisatie dat je kan trainen wat je moet doen in medische noodgevallen. Het is dus een soort rode/oranje kruis. Hoewel we begonnen aan de cursus met het gevoel van 'nouja, het moet maar omdat we straks duikjuf willen zijn', vinden we het nu leuke cursussen om te geven. Bovendien wordt het wereldwijd, en dus ook in Nederland, erkend als EHBO opleiding.

We waren beide al getraind als EFR-verlener maar nu mogen we ook de cursussen zelf geven. Het zijn eigenlijk 3 cursussen. De eerste cursus is 'primary care'. Dit is de cursus waarbij je leert wat je moet doen bij levensbedreigende situaties. Dus levenslijnen in de gaten houden, beademen, hartmassages, defilibraties (ah, daarom hangt dus overal een AED), shockmanagement, serieuze bloedingen en problemen met de wervelkolom.

De tweede cursus is 'secondary care'. Dit zijn situaties die levensbedreigend zijn (maar dat wel kunnen worden). Je leert handelen en vooral veel vragen als iemand zich ziek voelt of een ongeluk(je) heeft gehad. Daarnaast veel verbinden en plakken.

Als laatste kunnen wij ook de cursus 'care for children' geven. Dit is eigenlijk hetzelfde als de primary care en secondary care maar dan alleen gericht op kinderen en babies. Voor veel noodgevallen bij kinderen en babies moet je hetzelfde doen als bij volwassen, maar soms is het heel anders. Je kan bijvoorbeeld voorstellen dat je een hartmassage bij een baby toch een stuk anders doet dan bij een volwassene.

We hebben twee dagen lang alle vaardigheden opgefrist en geleerd hoe je de theorie en vaardigheden moet overbrengen op cursisten. Nog wat presentaties, workshops en een groot examen later waren we gebrevetteerd.

Zijn er nog mensen die een officieel erkend CPR-, eerste hulp- of care for children-diploma willen behalen? Dat kan nu dus bij ons :-)

Laat nu de PADI-duikinstructeursopleiding maar beginnen. Nog een weekje!

Macao en Bayahibe

2010-05-31T00:26:00.012+02:00

De maand mei is hier heel erg laagseizoen. De hotels waren akelig leeg en de mensen die er waren hadden schijnbaar geen geld meer over om te gaan duiken, snorkelen of iets aan watersport te gaan doen. Behalve natuurlijk aan de gratis watersporten, want daar was het wel druk. Bovendien is mei een regenmaand. Het heeft waarschijnlijk elke dag wel geregend. Meestal maar 2 uurtjes en dan de rest van de dag was het weer bloedheet, maar ook een dag of 5 dat het non-stop geregend heeft. Kortom niet echt de meest ideale omstandigheden om veel te duiken, veel te verkopen en dus geld te verdienen. Toch hebben zowel Martine als ik een aardige maand kunnen draaien door heel hard te werken. Dit tot onbegrip en soms zelfs wat ongenoegen van enkele Dominicaanse Collega's. Vooral bij Martine lopen er twee instructeurs rond waarbij ongeveer alle Caribbische vooroordelen waar zijn. Ze kunnen en willen niet samenwerken met een vrouwelijke gringo en als de mogelijkheid zich voordoet om niet te doen dan doen ze ook echt niets liever dan de hele dag op hun reet te zitten. Helaas voor hun verkoopt een blonde dame bijna 4x zo veel als zij gezamelijk. Gelukkig begint over 2 weken onze instructeursopleiding en zijn we bijna 3 weken iets anders aan het doen. Daarna zien we wel wat er gebeurd en waar we precies gaan werken want dat is op dit moment nog allemaal onduidelijk.

Aan het einde van de maand had ik nog een mooi mazzeltje. Er was een groep van 6 Brazilianen die voor een duikvakantie kwamen naar Bavaro. Geen idee hoe ze dat geniale idee bedacht hadden, maar ze stonden voor mijn neus om te gaan duiken. Nu hebben wij natuurlijk enkele leuke lokale duiken (waar ik binnenkort wat fotos hoop te kunnen maken) zoals een duik op het 30 jaar oude Russische wrak van Astron, of enkele duiken met leuke swimthroughs en grotten en natuurlijk een dozijn duiken op het rif. Daarnaast hebben we 3 duikexcursies. Een daarvan is naar Isla Catalina waar een walldive naar 40 meter diepte gemaakt kan worden (hoewel ondieper een stuk leuker is) en een duik in het 'aquarium' waarbij je struikelt over de zeepaardjes, koraalduivels, trompetvissen, steenvissen, scorpionfish en weet-ik-veel-wat-voor-vrolijk-tropisch-visje-dit-is-visje. Martine en ik heb beide deze trip al een keer gemaakt omdat deze 3 keer per week wordt gedaan.

Daarnaast hebben we nog 2 duiktrips die maar sporadisch plaatsvinden omdat er minimaal 5 of 6 duikers nodig zijn die deze trip willen maken. Aangezien mijn groep Brazilianen bestond uit 6 man was dat geen probleem. De eerste trip is naar Macou. Dit is een dorpje iets net noorden van Bávaro. Hier wordt geen duik gemaakt in de zee, maar wordt er een zoetwaterduik gemaakt in een grot. De tweede excursie is naar Bayahibe. Dit is, net zoals Isla Catalina, aan de zuidkant en dus aan de Caribbische kant van de Dominicaanse Republiek. De reden om deze trip te maken is om te duiken op het wrak van Saint George. Dit is een heel mooi wrak van 85 meter dat zijn diepte punt op 44 meter diepte heeft liggen.

Ik kreeg de Brazilianen enthousiast om alle exursies te gaan doen en nog een duik te maken op wrak Astron. Dit was natuurlijk leuk voor mijn commissies maar nog leuker dat ik van mijn baas mee mocht naar Macao en Bayahibe.

Dus 2 dagen later vertrok ik samen met de Brazilianen naar Macao. Een tocht van normaal een klein half uur werd wat langer omdat het onverharde pad tamelijk onbegaanbaar was geworden doordat het al dagen aan het regenen was. Eenmaal aangekomen bij de grot en na een kleine wandeling in volledige bepakking sprongen we in het water. In het water hebben we rondgezwommen tussen de stalagtieten en stalagnieten van de grot. Het is niet een mega grote grot, maar het is wel bijzonder. Er kan nog wel veel dieper de grot gedoken worden maar daarvoor moet je speciaal getraind zijn als grotduiker. Wij moeten altijd het licht kunnen zien en maximaal 40 meter blijven van een mogelijkheid om naar de oppervlakte te gaan. Een fijne afwisseling van de lokale rifduiken en voor mij de derde duik in een Cavern, na de twee duiken in de Cenotes van Mexico.

Het duikhoogtepunt van de week was de trip naar Bayahibe. Hoewel deze trip pas voor de 2e keer doorging in de afgelopen 2 maanden, gingen er vanuit Scubaquatic dit keer twee catamarans het water op. Martine had in haar hotel ook 3 mensen die deze trip wilden maken, alleen deze mensen wilden geen boot delen dus boekten zij een priveboot. Bovendien hadden ze het verzoek als Martine als gids. Kortom we gingen die dag beide naar Bayahibe.

Vroeg in de ochtend op naar Bayahibe en 2 uur later stonden we ons aan te kleden om het water in te gaan. Er was een uitgebreide briefing want dit was een bijzondere duik. Een groot wrak op zeer grote diepte. Je voelt de spanning in de groep en iedereen is gelukkig net even serieuzer dan bij ondiepe rifduik. Nadat iedereen in het water lag begon onze afdaling en op 15 meter diepte begon het contour van het schip duidelijk te worden. Een gigantisch schip dat omringt werd door onwijs veel vis.

Op ruim 30 meter gingen we door een gat het schip in. Hier daalden we nog 10 meter naar beneden om daarna langzaam weer naar boven te gaan. Hier kwamen we een familie koraalduivels tegen, gingen de stuurhut binnen en nog een rondje op het dek voordat we alweer naar boven moesten omdat je op deze grote diepte maar een kleine tijd kan verblijven. Een duik van een half uur maar wel het mooiste wrak dat ik ooit gezien heb.

Na een tijdje uitrusten op de catamaran met uitzicht op het regenwoud van 'Parque nacional del este' hebben we nog een tweede duik gemaakt. Ook een soort wrakduik maar toch ook niet. Het was namelijk op de plek waar een spaanse Galioen heeft gelegen. Ondertussen is het schip helemaal vergaan, het enige wat er nog te zien was van het schip waren de kanonnen en de kanonkogels. Een fijne ontspannen duik tussen veel gezond koraal en veel vis.

Nog een middagje in het leuke vissersdorpje Bayahibe en lekker eten bij een Cubaan vertrokken we weer naar Bavaro. Zomaar een leuke week met leuke duikjes. Rond Bayahibe zijn nog veel meer leuke duiken te maken, hopelijk gaan we die binnenkort ook organiseren.

Negro Holandeses

2010-05-23T00:57:00.003+02:00

Trabajo

2010-05-17T02:11:00.006+02:00

Een lang weekje was Martine in Nederland. De reden, de begrafenis van haar opa, was natuurlijk niet leuk maar ze kon na 7 maanden wel weer de familie en vrienden even zien. Ook hier en daar wat lekkere bieren en kaasplanken verorberen. Gelukkig werd er van dit ook nog wat geimporteerd naar de Dominicaanse.

Ondertussen bleef ik in de Dominicaanse om te werken. Ik bleef voorlopig werken bij Bahia Principle omdat het in deze duikbasis erg druk was. Het was namelijk het paasweekend en daarom waren er heel veel mensen uit Canada en Amerika. Het is een leuk hotel om te beginnen. Het heeft ongeveer 5.000 kamers, maar er is helemaal geen hoogbouw. Er zijn ontelbaar losse gebouwen met de kamers. Van de ingang tot het strand is het dan ook ongeveer een half uur lopen. Volgens mij zijn er een stuk of 10 zwembaden, veel restaurants en genoeg winkeltjes en entertainment dat je het resort gerust een dorp op zich mag noemen.

Ik was in het begin bezig met duiken, duiken en duiken. Vooral om de duikplaatsen een beetje te leren kennen. Na een week kreeg ik er ook een andere functie bij. Ik zit bij het zwembad om gratis testduiken te geven voor mensen die het duiken een keertje willen proberen. Ik verdien hier helaas niets mee, maar de bedoeling is natuurlijk dat mensen die het duiken een keertje proberen een cursus gaan volgen of in ieder geval een introductieduik in zee gaan maken. Over alles wat ik verkoop aan het zwembad krijg ik 5% commissie. Hoewel het misschien aanlokkelijk klinkt, vind ik bij het zwembad zitten en de mensen 'lastig vallen' over duiken niet echt het allerleukste onderdeel van mijn werk.

Na een week kwam Martine gelukkig weer terug. Na een lange vlucht kreeg ze gelijk te horen dat ze niet meer in Bahia ging werken maar in Melia Caribe hotel. We zouden dus niet meer samen gaan werken. De volgende dag bleek dat ze toch niet in Melia Caribe ging werken, maar in Palma Real Paradisius. Het ging allemaal nogal... op een Dominicaanse manier. Martine heeft nog niet echt haar draai gevonden in Palma Real, waar een stuk minder leuke groep mensen werkt als in Bahia.

Onderrtussen is het laagseizoen en in beide hotels is dat goed te merken. Er zijn veel minder mensen en de mensen die er zijn geven minder uit dan mensen in het hoogseizoen. Kortom er zijn veel minder mensen die willen duiken of andere watersporten willen doen. Dat betekent natuurlijk minder inkomsten maar vooral ook meer concurentie tussen de verkopers, wat gezeur en gezeik oplevert over de commissies. Dit zal nog een maandje duren totdat onze IDC begint. Er even van uitgaande dat we slagen rollen we in juli gelijk in een hoogseizoen en hopelijk zijn er dan heel veel mensen die heel veel willen duiken.

Eerste week Bavaro

2010-04-24T02:09:00.006+02:00

Op naar Bavaro! Of op naar Punta Cana! Dit zijn twee dorpen die door elkaar heen zijn gegroeid maar niemand weet precies waar de grens ligt dus worden de twee namen door elkaar gebruikt. We gaan hier de aankomende maanden werken voor ScubaQuatic.

Onze Bavaro-tijd begon nogal apart. We kwamen veel later aan met de bus dan de bedoeling was omdat de buschauffeur onderweg besloot uitgebreid te gaan lunchen. Hierdoor stond er niemand op ons te wachten toen wij de bus uitkwamen. Toen we eindelijk ons contactpersoon, Damian, te pakken hadden, bleek dat zondagmiddig zijn voelbalkijkmiddag is en we hem stoorden midden in de wedstrijd. Hij wilde ons nog wel oppikken maar voor vervoer naar onze kamer en voor details over ons werk moesten we toch eerst echt even wachten tot dat Real tegen Athletico voorbij was.

Na de gewonnen wedstrijd van Real kregen we een nogal vaag verhaal te horen over ons werk. We zouden beide in een ander hotel gaan werken en wat we precies gaan doen werd ons niet duidelijk. Wel dat we geen vast salaris krijgen maar alleen betaald krijgen op basis van commissie en per 'duikpunt'. Dit houdt in dat we van alles wat we verkopen 5% commissie krijgen en dat we voor iedre duiker die we onderwater meenemen 2$ krijgen. Kortom als je een toertje doet met 5 mensen krijgen we daar 10$ voor. Niet echt een vetpot maar we hoeven voorlopig niet te betalen voor onze kamer en krijgen lunch op ons werk. We werden gebracht naar het hotel 'Tropical Club Bavaro' waar wij de komende maanden in een van de hotelkamers zullen wonen. Een mooie kamer met airco, tv, koelkastje, douche en een goed en groot bed. Geen keukentje maar misschien schaffen we wel een electronisch eenpittertje aan. In de avond zijn we een beetje rond gaan lopen, het witte strand verkent, een wifi-spot ontdekt en een lekker pizzeria.

De dag erna hadden we een regeldag. We hebben twee telefoontjes aangeschaft, we zijn te bereiken op +1-809-909-1067 (Rolf) en +1-809-909-1074 (Martine). Ook zijn we naar Pelicano Watersport gegaan. Dit wordt gerund door de Nederlander Ferry die ons aan onze baan bij ScubaQuatic had geholpen. In juni gaan we bij Ferry onze IDC (instructeursopleiding voor duiken) doen. Dit is een pittige ruim 2 weken durende cursus zodat we alle cursussen tot en met divemaster mogen geven. Momenteel zijn we 'nog maar' divemaster. Dit betekent dat wij gebreveteerde duikers mogen gidsen, enkele curussen mogen geven en mogen assisteren met opleidingen. We hadden een goed eerste gesprek waarin ons alles duidelijk werd over de opleiding. Naast de standaard-IDC worden we ook opgeleid om EFR (emercency first response, een soort EHBO-opleiding) en 5 duikspecialities te geven. Het is wel een duur grapje want de cursus met de breveteringskosten, examenkosten en materiaalkosten is bijna 2500$ per persoon. Gelukkig hebben we een ongeveer de helft hiervan kunnen sparen in Canada en het andere gedeelte hopen we de komende 2,5 maand bij elkaar te schrapen tijdens het werk. Als we klaar zijn kunnen we gelukkig wel meer gaan verdienen bij ScubaQuatic, simpelweg omdat we veel meer duiken gaan maken, maar ook zwembadsessies en theorielessen leveren een duikpunt op. Bovendien krijgen we als instructeur wel een basissalaris van 400 dollar per maand.

De volgende dag zouden we worden opgepikt door Damian om papierwerk te gaan regelen en onze werkplek te gaan zien. We hadden om half 10 afgesproken en iets voor 3'en kwam hij eindelijk aankakken. Een stukje Caribbean waar we misschien aan moeten wennen? We hebben een klein stukje papierwerk kunnen doen en er werd ons verteld dat we nog veel dingen moesten gaan regelen. Zo moeten we een verklaring van goed gedrag regelen, een bankrekening openen en een doktersverklaring krijgen. Het enige wat ze niet nodig hebben is een werkvergunning. Erg apart allemaal.

We kregen te horen waar we zouden gaan werken. Een van ons zou gaan werken in Palma Real Paradisius, het duurste hotel in de regio, en de andere bij Melia Caribe. Het schetste dan ook onze verbazing dat we na het papierwerk werden gedropt bij het Bahia Principe Hotel. We zouden bij dit hotel een beetje ingewerkt worden omdat dit de grootste duikbasis is. Hoewel inwerken? Ik kreeg de volgende dag gelijk een vuurdoop...

Terwijl Martine werd ingewerkt in de buikbasis op Bahia Principe mocht ik gelijk met een excursie mee. Niet om te leren maar gelijk aan de slag omdat er mensen te kort waren. Terwijl Bavaro aan de Atlantische kust ligt, ging deze reis naar de Caribische zee. Om precies te zijn gingen we duiken bij Isla Catalina. Een klein eilandje in de Carribische zee vlak voor de kust bij La Romana. Eerst bijna 2 uur in een bus om daarna op een grote catamaran te stappen. Ik vond het nogal spannend want ik ging met 6 mensen duiken en deze mensen gidsen in een gebied waar ik nog nooit gedoken had. Bovendien had ik zelf al ruim 3 maanden niet meer gedoken. Eerst een briefing gegeven en daarna de eerste duik gemaakt. Dit was een zogenaamde 'Wall-dive'. De duik ging langs een grote verticale muur waar veel koraal en vis te zien is. Ik had bedacht om 20 minuten op 18 meter de ene kant op te zwemmen en 20 minuten op 12 meter weer terug te zwemmen. En zowaar kwam dit allemaal perfect uit. De tweede duik was op een koraalrif. Hier een beetje doorheen gezwommen en leuke visjes gekeken. Het waren twee geslaagde duiken en mijn duikers waren erg tevreden. Volgens mij hebben ze niet gemerkt dat ik er zelf nog nooit geweest was. Na het duiken zijn we aan land gegaan op het onbewoonde Isla Catalina. Hier was een fantastisch strand, een grote barbeque en drank voor de mensen in overvloed.

De dagen erna waren we beide aan het werk in Bahia. Elke dag 1 of 2 keer duiken om de duikplaatsen een beetje te leren kennen. Dat ging allemaal redelijk soepel totdat we slecht nieuws uit Nederland kregen: De opa van Martine was overleden. Heel verdrietig natuurlijk maar Martine kon gelukkig wel naar Nederland voor de begrafenis. Dit keer waren we erg blij met onze verzekering want na enkele telefoontjes was alles geregeld. Daarna begon een rare week. We hebben ruim 6 maanden non-stop op elkaars lip gezeten en nu opeens een week zat er duizenden kilometers tussen.

De weg naar Punta Cana

2010-04-07T03:07:00.016+02:00

Een dagje met taxi-bus-trein-bus-taxi en we kwamen aan in Los Angeles. We hadden besloten om in een hostel te slapen buiten Los Angeles. We hadden veel slechte verhalen gehoord over Los Angeles of eigenlijk alleen maar slechte verhalen dus wij zaten in Hermosa Beach. Een stadje ongeveer 20 kilometer ten zuiden van Downtown LA. Dit is een heel bekend surfoord en wij konden de surfers goed zien want ons hostel bevond zich aan het strand.

De voordelen van niet in de stad zijn heeft natuurlijk ook nadelen. De volgende dag zijn we een dagje naar Beverly Hills en Hollywood gegaan. Helaas is het openbaar vervoer niet zoals je zou verwachten in zo een grote moderne stad waardoor het 2 uur duurde voordat we er een keertje waren. Iedereen rijdt hier auto, vandaar dat er ook zo een ondoordringbare dikke laag smog boven deze stad hangt.

In Hollywood hebben we de walk of fame, het chinese theater met alle voet-en handafdrukken van acteurs en de Hollywoodletters gezien. Na een stukje wandelen hadden Catwomen en Spiderman door wie ik was en moesten ze zonodig op de foto met me. Gelukkig gaven ze wel een flinke fooi daarvoor. Na nog een rondje begonnen we alweer aan onze 2 uur durende terugtocht dwars door LA.

De tweede dag was een stuk leuker. We hadden 2 beachcruisers gehuurd van het hostel en zijn gaan fietsen richting Venice beach. De tocht was een stuk makkelijker fietsen dan in Mexico, Honduras Nicuaragua of Vancouver want er werd niet geklommen. Lekker langs het strand fietsen en veel meer dan het strand, de zee en om de zoveel meter een baywatchstrandwachthuisje was er niet te zien (waarbij we natuurlijk wel even wat Pamela en David *hipz* moves moesten doen.)

Venicebeach is een geinige verzameling van freaks, skaters, zwevers, levende kunstwerken, surfers en weet ik veel er allemaal rond liep. Daarna nog een stukje doorgewandeld naar Santa Monica. Hier heb je de bekende pier met het attractiepark en het einde van route 66. Na nog een beetje door de straten van Santa Monica gewandeld te hebben zijn weer terug gaan fietsen. Halverwege de rit zijn we nog gestopt zodat ik de zee in kon springen. Met 16 graden was dat best een beetje fris maar de hoge golven maakte dat zeker weer goed.

De dag erna was onze laatste dag in LA en hadden we een vlucht om 23.00 uur. We hebben de dag doorgebracht in wat winkeltjes, op het strand en op het terras. In de avond zijn we langzaam richting LAX, het vliegveld van Los Angeles gegaan. Nog een uurtje wachten tot het inchecken en eventjes inchecken. Dat ging helaas weer dramatisch. We mochten helaas niet inchecken omdat ze een bewijs nodig hadden dat we de Dominicaanse Republiek weer zouden gaan verlaten, bijvoorbeeld een retourticket of een andere vlucht. Dit hadden wij natuurlijk niet en werden wij dus niet aan boord gelaten. Na veel gehannes bij de incheckbalie (meer dan een half uur, sorry mensen achter ons) hadden we een heel duur retourticket gekocht van Santo Domingo naar Miami. Dit was 550$ voor 2 personen, terwijl onze vlucht vanaf LA via Miami naar Santo Domingo net iets meer dan 400$ was. We hadden het dure ticket genomen omdat deze nog wijzigbaar is en dus ook nog annuleerbaar was. Dit is natuurlijk wel weer veel geregel maar we konden in ieder geval mee met het vliegtuig. Uiteraard was onze tas ook weer te zwaar maar was extra spullen in de handbagage en we konden eindelijk door.

In een soort vliegende chickenbus, wat waarschijnlijk de eerste airbus die ooit gebouwd is, zaten we 5 hele lange uren. We kwamen op lokale tijd om ongeveer 7 uur aan in Fort Lauderdale (Florida), maar dat was voor ons nog 4 uur. We hadden een mini-jetlag terwijl we nog ruim 12 uur mochten wachten op onze volgende vlucht. We hebben een bus genomen naar het stand om daar de dag door te brengen. Een beetje eten, zonnen, lelijke ouwe mensen kijken, zwemmen en we konden weer terug naar het vliegveld om de vlucht te nemen naar de Dominicaanse! Een kort vluchtje en we waren in Santo Domingo. De hoofdstad van de Dominicaanse Republiek.

Hier hadden we een geweldig guesthouse gevonden. Het guesthouse was tevens een kunstgallerie met veel Hatiaanse kunst. Het guesthouse zat in een oud kolaniaans pand midden in het oude centrum. We kwamen laat in de avond aan maar de stad leefde nog zodat we tegen middennacht aan onze eerste dominicaanse biertje dronken en authentieke domincaanse pizza veroberde.

We hebben hierna na 2 dagen in Santo Domingo doorgebracht. Dit is niet een stad dat je zou verwachten op een Carribisch eiland. Het oude centrum is heel koloniaals. Sterker nog: het was de eerste stad in 'the new world' gesticht door de broer van Christopher Columbus. Het oude binnenstadje is volgens mij de afgelopen 500 jaar amper veranderd en een erg leuke stad om een paar dagen door heen te slenteren. We hebben nog de oudste kerk in de Amerikas (en oudste straat, oudste klooster, oudste weetikveelwaterallemaalwat) bezocht en een museum met bijzonder inkijkje in de tijd van de spaanse Kolonisatie.

Na een paar dagen was het tijd om naar het zuidoosten te reizen. Op naar Bavaro, op naar werk als divemaster, op naar een nieuw hoofdstuk uit onze reis!