De laatste loodjes in Bavaro

De laatste maand in Bavaro ging eigenlijk heel erg snel. Ten eerste konden we ongeveer 10 dagen in deze maand niet werken door alle stormen en orkanen en omdat we halverwege de maand nog een roadtrip hebben gemaakt naar Miches. Ten tweede was het een goede maand om te werken. Vanaf het begin dat we begonnen met werken werden we gewaarschuwd voor het allerlaagste-van-het-laagezizoen in september en oktober. Deze maanden zouden echt verschrikkelijk stil zijn. Het was inderdaad wel een beetje waar dat er niet zoveel mensen in het hotel waren, maar de mensen die er waren hadden veel intresse in het duiken. Prima dus! We hebben beide veel volledige cursussen kunnen geven, zoals de open water en advanced open water. Dat was een leuke afwisseling van de vele discover scuba diver duikers. Nu zijn we ongeveer 3 maanden instructeur en hebben we ongeveer 300 duiken gemaakt, heb ik 35 mensen gebreveteerd en bijna 200x een discover scuba dive programma gedaan. Dat gaat best snel!

De laatste weken stonden ook in het teken van afscheid nemen en afscheidsfeestjes (en nog een keer, en nog een keer en nog...), spullen wegdoen (hoeveel troep kan je verzamelen na 6 maanden?), dagen tellen en dan ook daadwerkelijk weggaan!

Maar op de laatste dag van september was het dan eindelijk zover. We lieten Bavaro achter ons. We werden door Cornelia en Domingo heel vroeg op de bus gezet en vertrokken slaperig voor een 4 uur durende busrit terug naar Santo Domingo. Hier gingen we terug naar het guesthouse waar 6 maanden daarvoor ons Dominicaanse avontuur begon. We hadden mail contact gehad met de Amerikaanse eigenaresse en die vertelde ons dat het guesthouse eigenlijk gesloten was maar voor ons zou ze haar assistent optrommelen om een kamer in orde te maken aangezien ze zelf in europa zat. Helemaal goed dus. In Santo Domingo een beetje door de hele oude stad gelopen, wat gegeten en een beetje uitgerust.

Na een kort nachtje in Santo Domingo (we konden slecht slapen door een tikkende airco) vlogen we om 6.00uur uit bed. Nog een flinke rit met de taxi naar het vliegveld om daar alle ellende te doorlopen. We schrokken een beetje op het vliegveld want onze vlucht stond niet op het 'departure'-bord. Was het geannuleerd of waren we op het verkeerde vliegveld? Nadat we een mannetje hadden gevonden van Jetblue wist hij te vertellen dat we ons geen zorgen hoefden te maken. We zullen zien... Het inchecken ging gelukkig goed alleen moesten we natuurlijk wel weer flink wat bagage overhevelen naar de handbagage. Daarna door alle scanners om te kijken of we ook dit keer geen vliegtuig wilde opblazen en als laatste door de douane. Dit was een beetje een probleem, want ons visum was al een half jaar verlopen. We kregen dus een boete. We moesten beide 30$ betalen en mochten door. Dat ging allemaal makkelijker dan verwacht.

Het vliegen was een succes. We vlogen met Jetblue en dat is waarschijnlijk de beste lowcostairline waar we ooit mee gevlogen hebben. Er was veel beenruimte, we kregen drinken en een snack en iedereen had -gratis- een tv'tje met films en tv. De 2 uur in de lucht vlogen om. We waren aangekomen in Fort Lauderdale en moesten nog in Miami South Beach zien te komen. Volgens internet was het onmogelijk dit met openbaar vervoer te doen maar na een shuttle-trein-shuttle-bus en nog een bus hebben we ze mooi ongelijk gegeven.

We vonden ons hostel. Het ultra hippe south beach hostel. Helaas bleken de kamers een soort gulag te zijn. We zijn gelijk weer vertrokken naar het Jazz hostel. We moesten evengoed voor 1 nacht betalen maar dat hadden we er voor over. Nu 5 dagen Miami!



Drie dagen in Miches

Het zit er bijna op in de Dominicaanse Republiek. Toch konden we het land niet verlaten dan wat meer te zien van het land. Natuurlijk hebben we regelmatig de tripjes naar Isla Catalina en Bayahibe maar er is nog veel meer te zien hier. Jungle, watervallen en zelfs bergen. Nu konden we 3 dagen vrij krijgen omdat orkaan Igor in de buurt was en we toch niet echt konden duiken. We werden op sleeptouw genomen door Cornelia en Domingo en gingen een roadtrip maken naar Miches. Dit ligt ten zuiden van de baai van Samana.

Een lange toch over hele slechte wegen begon, maar een Dominicaans ontbijt en fantastisch uitzicht op bergen en veel groen maakte veel goed. In ongeveer 3 uur kwamen we aan in Miches.

Na aankomst in Miches reden we gelijk door naar Ceyba Park. Iets buiten Miches. Hier is een watersportcentrum. We zouden op deze onbekende riffen gaan snorkelen. Helaas waren de golven ook hier zodanig hoog dat we niet uit konden varen. Toch bleef het een mooie omgeving om wat uurtjes te blijven, te zwemmen en verse kokosnoot te eten.

Na ons niet-snorkelavontuur zijn we op pad gegaan naar ons hotel La Loma. La Loma betekent de berg. Het hotel staat ook boven op een berg met een fantastisch zicht op het strand, jungle en het dorp. De tocht naar het hotel is wederom weer lastig maar nadat we hier een brug over wat stroompje hadden gebouwd kwamen we toch naar het hotel. Het hotel wordt gerund door Andrea, een Zwitsere vriendin van Cornelia. Inderdaad zoals beloofd heeft het hotel een heel mooi uitzicht. Een korte break in het hotel en we zijn het dorp ingegaan om wat te drinken en te eten.

Na de eerste nacht in Miches werd ik veel te vroeg wakker. De zon kwam pas net een beetje op. Na een snelle foto nog even 3 uur geslapen om slaperig in de auto van Andrea te stappen. We gingen op weg naar de 'ranch' van Jumbo wat echt alleen te bereiken is met een fatsoenlijke 4x4 auto. Eerst een ontbijt in het dorp met empanadas en weer een nieuwe roadtrip begon. Hoewel roadtrip? Er was niet echt veel road. Het eerste stuk totaan het dorpje 'El Cedro' viel nog wel mee maar daarna vele kilometers over een bospad gereden. We zaten met 5 man en een kleintje in de auto. Na veel gehobbel en gebobbel kwamen we aan bij de Ranch van Jumbo. Jumbo is ook al een Zwitser die hier een hotel heeft dat gericht is op outdooractiviteiten. Het hotel aan ligt heel mooi aan een rivier in the middle of nowhere.

We hebben eerst wat uurtjes ontspannen op de ranch. In het zwembad gepoedeld, gelunched, gewacht tot de regen voorbij ging, airhockey gespeeld en zelfs nog een beetje tussen de buien door in het zonnetje gelegen. In de middag werden we een klein beetje actiever. We hadden een tocht met paarden kunnen maken, maar wie kiest er nou voor een tocht met paarden als je ook een ossentocht kan maken! We zaten met z'n vieren op een grote kar die door 4 grote ossen werd voortgetrokken.

Helaas kregen we 5 minuten na vertrek een serieuze tropische regenbui op ons dak. Dus echt volledig doorweekt hebben we de eerste helft van de tocht gemaakt. We reden een stuk door tropisch bos totdat we bij het strand aankwamen van Limon. Een heel erg mooi strand waar jungle en zee bij elkaar komen. Het is nog volledig onbebouwd en in de verre omgeving is geen mens te bekennen. Fantastisch. Daarna nog een stukje door het moeras gelopen naar de Laguna. Mooi groen met op de achtergrond de bergen.

Hopelijk blijft het hier zo mooi, maar waarschijnlijk niet. Er zijn plannen om de wegen naar Miches en omgeving verhard te maken en klaar te maken voor toerisme. Ik ben bang dat ze hier ook van die all-inclusive ellende gaan neerzetten. We zullen zien.

De derde dag was het alweer tijd voor de terugtocht. Eerst moest de band nog vervangen worden en we konden weer op pad. Ook op de terugweg hobbelde we alle kanten op, maar het uitzicht was weer heel mooi. Ook moest er nog wat vers fruit ingeslagen worden en zijn we in Veron naar de Carwash geweest. Een Carwash lijkt heel saai, maar dat is nogal een belevenis. Je auto wordt door meerdere mannetjes grondig gewassen in een mega langzaam tempo. Een schone auto/motor is nogal belangrijk in de Dominicaanse Republiek. In de tijd dat je auto gewassen wordt is er een bar/disco waar je bier of rum kan (lees: dient) te drinken. Je kan niet alleen drank bij de serveersters bestellen, maar de serveersters zelf ook... 's Avonds schijn je je kont niet te kunnen keren in de vele carwashes. Dus je auto wassen is gewoon een van de vele excuses van de Dominicaanse man om te feesten.

Alex, Bonnie, Danielle, Earl, Igor, Julia...

We zitten hier midden in het orkaanseizoen, midden in het orkaangebied. Natuurlijk hopen we geen verwoestende categorie 5 orkaan op ons dak te krijgen, maar stiekem zou het toch wel bijzonder zijn om een keer een orkaan mee te maken.

De week dat mijn moeder hier was, hadden we de eerste tropische storm te pakken: Bonnie. Heel veel regen en hoge golven. Natuurlijk naar maar nog niet heel indrukwekkend. Het bleef daarna een paar weken rustig totdat we opeens op de radar de ene na de andere orkaan zagen naderen.

Eerst kwam Danielle. Die leek heel erg in de buurt te komen maar besloot vlak voor Puerto Rico omhoog te gaan en niet over de Dominicaanse Republiek te gaan. Hoewel er al meerdere van deze orkanen 'in de buurt' waren merken we daar op het land vrij weinig van. Alleen de zee is heel erg onrustig als er een orkaan in de buurt is. Terwijl het windstil kan zijn hebben we opeens golven van 3 meter hoog. Dat betekent dan helaas niet duiken.

Daarna hobbelde Fiona voorbij maar het werd pas echt een beetje spannend toen Earl in de buurt was...
Earl was een categorie 4 orkaan. Dat is een pittig ding, want eerst moet het een tropische depressie zijn (blijft een grappige naam, zie altijd een iemand met een fles rum chagrijnig te liggen onder een palmboom), daana wordt het een tropische storm om daarna een orkaan cat. 1 te worden. De zwaarste categorie is 5, dit was bijvoorbeeld Katharina. Dus een categorie 4 mag er best wezen.

Twee dagen voordat het oog van de orkaan eventueel in de buurt was, begon het al heel slecht weer te worden met heeeel veel regen, mega grote golven en sterke wind.

We werden nadat we aankwamen op ons werk ook gelijk weer naar huis gestuurd want er werd duidelijk niet gedoken of ook maar iets aan watersport gedaan. Hierboven een foto van Astron, ons huiswrak. De golven ging soms over het hoogte punt heen!

We hebben ongeveer 2,5 dag thuis gezeten om te schuilen voor de regen en daarna begonnen we langzaam weer te werken. Ondertussen hebben we ons maar vermaakt met een pannenkoekenfeestje!

Ondertussen zijn Earl, Fiona en Gaston voorbij maar zit er weer een nieuw rijtje orkanen op ons te wachten. Waarschijnlijk komt dit weekend Igor op bezoek en een paar dagen daarna Julia. Beide zullen ons weer ruim missen, maar beide zullen het duiken waarschijnlijk onmogelijk maken. We blijven de website van de National Hurricane Center en de hoogte van de golven in de gaten houden.

Families op bezoek

En eindelijk was het afgelopen maand een beetje druk. Niet zo druk als men had verwacht maar druk genoeg zodat ik om kwart over 8 in mijn wetsuit kroop en deze pas weer om half 7 's avonds uit te trekken. Ondertussen heb ik bijna 100 mensen een Discover Scuba Diving programma (een introductieduik in het zwembad en in de zee) gegeven en ongeveer 20 mensen kunnen breveteren na een volledige cursus. Dit was voor het werk echt een fijne maand: duiken, duiken en duiken. Dit was precies waarom we hier waren...

Het was niet alleen druk op het werk, maar ook na het werk. Want in Juli kwamen mijn moedertje en Theo op bezoek. Na ruim 10 maanden op reis is het weerzien met je moedertje natuurlijk altijd leuk! Ze zaten in het mooie IFA/Villas Bavaro hotel, dat op een klein half uurtje over het strand lopen van ons huis zit. Helaas plande ze hun reis precies gelijk met Bonnie. Bonnie was een tropische depressie dat hier een ruime week heel veel regen veroorzaakte. Er is tijdens deze storm 100mm regen gevallen en 6500 mensen moesten geëvacueerd worden in de Dominicaanse Republiek. Tot nu toe hebben we nog niet zo een slecht week gehad, dat was dus balen voor ze. Toch hebben ze volgens mij een leuke vakantie gehad.


Uiteraard moesten ze ook een beetje het duiken proberen. Theo had het al een paar keer geprobeerd te duiken maar Gre riep vanaf het moment dat we ze tegen kwamen op het witte strand dat duiken niets voor haar was. Daarom kan ze toch extra trots zijn (anders zijn wij het wel) dat ze beide na 2 weken terug vlogen als gecertificeerde duikers. Als klapper op de de vuurpijl zijn we met z'n allen naar Isla Catalina geweest. Daar hebben we de open water cursus afgerond in de Caribbische zee.




Ook ben ik nog flink ziek geweest. Ik ben gebeten door een of ander beest. Ik denk dat het een mug of een horzel was, maar volgens mijn dominicaanse collega's lijkt het op een spinnenbeet. Het werd een flinke ontstoken bult op mijn been. Ik kreeg er zelfs koorts van en er kwam onwijs veel troep uit. Ik kon er een dag niet op lopen van de pijn. Na 3 dagen begon het langzaam af te nemen , wat antibiotica hier en daar en gelukkig kon ik weer verder. Ondertussen kennen we 3 mensen die ook gebeten zijn door hetzelfde beest met dezelfde rare symptonen. Ondertussen is het helemaal genezen.


Stiekem was Martine afgelopen maand ook nog jarig. Echt vieren deden we het niet maar het was een zeer goed excuus om een bezoek te brengen aan het net geopende Belgische restaurant met echte vlaamse frieten en bijna onbetaalbare Belgische bieren. Daarnaast zijn we ook nog eventjes verhuisd. De dag dat Gre aankwam, kwam onze huisbaas naar ons toe stormen dat we moesten verhuizen en wel die avond. Dat ging mooi niet lukken. Daarna hebben we hem dagen niet meer gezien tot opeens een voor ons volledig onbekende vrouw zenuwachtig tegen ons begon te doen dat we NU moesten verhuizen. Daar hadden we eigenlijk helemaal geen zin in, want ons kamertje was prima. Ze wilde ons stoppen in een klein kamertje dat aan de straat lag en op de begane grond. Er kon wat ons betreft ook gelijk een bord op het balkon gezet worden dat er blanken in deze kamer woonde en waar we ons geld verstoppen, ofwel daar voelden we ons niet echt veilig. Op een dag dat we vrij hadden en we dat op het strand hadden doorgebracht had mijn huisbaas in paniek mijn werk gebeld dat ik wel NU het huis uit moest. Dit leidde toch fantastische speculaties bij mijn collega's, dat we ons zodanig misdragen hadden dat we uit de kamer waren gezet. Na wat gedoe hadden ze toch nog een andere kamer voor ons. Nog steeds aan de straatkant maar nu wel op 1 hoog. De kamer is een stuk kleiner en het bed ook maar we hebben nu wel internet op de kamer!

Nadat mijn moeder weer terug naar Nederland was, kwam er nog meer familie. Dit keer was het de beurt aan de Draken. Vader, moeder en zusje zaten in Barcelo Dominican Beach, het hotel naast ons huisje. Dit keer geen tropische depressie maar ze waren hier in de heetste week die we tot nu toe hebben meegemaakt. Martine had een klein weekje vrij genomen en heeft veel tijd op het strand doorgebracht. Hoewel er geen tijd was om te gaan duiken hebben we toch iets heel leuks gedaan. We zijn met de Punta Cana Sailing meegeweest. Een excursie die wordt georganiseerd vanuit Martine haar basis. We hebben lekker 4 uurtjes op het water gezeten. Eerst een stukje gevaren, daarna met haaien (!) en pijlstaartroggen gesnorkeld en hier en daar nog gestopt om te snorkelen op het rif en te ontspannen in het water. Een heerlijk relax dagje.
En dan komt nu het einde van ons Dominicaanse avontuur in zicht. We moeten nog minder dan een maand werken en op 2 oktober vliegen we naar Miami . Vanaf Miami vliegen we 6 oktober naar Cartagena om nog 3 maanden te reizen door Colombia, Ecuador, Peru en als afsluiter nog een weekje New York en 3 dagen Reykjavik.