San Pedro

San Pedro is zo een plek waar je blijft hangen. Zonder het door te hebben kan het opeens een week, een maand, een jaar of in sommige gevallen enkele decennia verder zijn. Het dorpje ligt ook fantastisch aan een van de mooiste meren ter wereld dat weer omringt is door vulkanen. In en rond en dorp staat het vol koffie, avocado, maïs, sinaasappelen en limoengewassen. Het is een klein chaotisch gebouwd dorp wat ons deed denken aan een betoverd doolhof. De wegen, steegjes en onverharde paden leken elke dag weer anders te liggen. Er waren dan ook geen straatnamen en ook geen plattegrondje te vinden. In het dorpje vind je allerlei leuke winkels, eettentjes en cafés. De meeste stonden bij het meer maar af en toe vond je er ook eentje willekeurig tussen de fruitbomen. Het was er ook nog eens spotgoedkoop, een verse geperste sinaasappelsap kocht je op straat voor 25c en een rum en cola was in sommige barretjes maar 33c. De bevolking bestond naast de traditionele maya-bevolking uit veel buitenlanders die zijn blijven hangen, een beetje een hippie-vibe hing er. Er waren ook nog veel scholen om de Spaanse taal te leren en ook veel massage scholen.

Na het toch wat slechte weer in Xela, waren we blij dat er weer een zonnetje was en we onze lange broek en jasje weer uit konden doen. We zaten dan ook weer een stuk lager, want San Pedro ligt nog maar op 1500m hoogte. Helaas konden we niet in het mooie meer zwemmen want er was een probleem met een alg. Dit was het tweede jaar dat dit probleem er was en veel mensen waren druk bezig om die algen uit het water te scheppen. Het was nu al zo een zo groot probleem dat UNESCO er zich mee ging bemoeien. Als je dicht bij het water kwam stonk het ook verschrikkelijk dus veel behoefte om in het meer te zwemmen was daardoor niet. Ook het duiken in het meer ging hierdoor niet door. Dat was natuurlijk wel jammer want we hadden nog nooit op hoogte gedoken en al helemaal niet in een vulkanisch meer gedoken. Toch bleef het uitzicht op het meer heel erg mooi.

Doordat er veel buitenlanders in het dorp waren konden we ook een beetje afstappen van onze taco-en burrito dieet. Een erg fijne afwisseling. Opvallend waren er veel Israëliers. We komen sowieso opvallend veel reizende Israëliers. tegen maar in San Pedro waren er ook heel erg veel gevestigd. Een plan B mocht het in Midden Oosten niet lukken? Maar daardoor wel lekkere broodjes falafel!

Toch zijn we niet alleen hangmatswingend en cocktaildrinkend in San Pedro gebleven, we hebben ook nog actief gedaan. Zo hebben we een koffieplantage bezocht. We dachten naar een koffieplantage gebracht te worden en daar een uitgebreide rondleiding te krijgen en wat koffie te leuten maar dat werd toch even anders. We hebben vanaf San Pedro ruim 3 uur flink gewandeld. Hierbij hebben we zeker een paar honderd meter geklommen en weer gedaald... op onze slippertjes. Wel was het een hele mooie wandeling door de koffievelden. Onze gids heeft ons vertelt over de verschillen tussen de arabico en de niet-arabico koffieboon, dat er grote avocadobomen groeien in de velden tegen de zon en voor de extra inkomsten van de avocado (wat zijn die bomen trouwens groot en hoog, dacht dat avocados aan struiken groeide) en dat Starbucks de beste bonen opkoopt en het beste betaald aan de lokale boeren. Op de terugweg nog een gier gezien die liep te smikkelen op -volgens onze gids een zeer giftige- slang.

Ook hebben we nog een dagtripje gemaakt naar de markt van Chichicastenango. Dit is een stadje dat tamelijk geisoleerd ligt in het hooggebergte van Guatemala. Hier is 2x in de week een hele grote markt waar veel mensen uit de omgeving hun waar staan te verkopen. Ondanks het ondertussen een namelijke toeristisch marktje is geworden kan je nog steeds je ogen uitkijken. Heel veel etenswaar, traditionele kleding, groenen en fruit, bloemen en weet ik veel wat nog meer allemaal. Naast de markt stonden twee kerken waar het katholicisme weer gemixt was met authentieke mayageloof: dus weer cola mee in de kerk om geesten uit te boeren en offers aan de heiligen.

De laatste volle dag in San Pedro mocht Rolf vroeg uit de veren terwijl Martine een keer mocht uitslapen. Er moest een vulkaan beklommen worden. Vanaf 6 uur werd er begonnen met de klim die ons in 3 uur naar de top zou brengen. Naast de gids en mezelf waren er -toevallig- nog twee Nederlanders mee op deze tocht. De tocht ging weer door de koffie en avocadovelden, maïsvelden en door steeds dikker wordend struikgewas. Een best pittig stijgingpercentage, maar er moest ook ruim 1500m geklommen worden. Uiteraard wel fantactische uitzichten op de omringende vulkanen, op San Pedro en op het meer. Na 3 uur klimmen waren we nog niet op de top en de gids vond het ook niet verstandig om naar de top te gaan met de volledige groep. Omdat hij niemand achter kan laten (uiteraard) zijn we op ongeveer 2500m weer teruggekeerd. Heb ik NOG NIET een vulkaan beklommen. toch was het een hele mooie tocht en er komt deze reis vast nog wel een vulkaan die ik dan wel kan beklimmen.

Nadat ik weer thuis was en even uitgerust had in de hangmat hebben we ons zelf verwend. We zijn namelijk beide gemasseerd, zijn in de kleinste sauna ooit geweest ('de molshoop') en hebben tot ruim na zonsondergang in hete baden bij het meer gezeten. Een fantastisch einde van ons verblijf in San Pedro................ ware het niet dat ik die nacht hartstikke ziek werd

Prikkerdeprik

Nadat eerst de 100 dagen grens is bereikt is nu ook de 10 weken grens bereikt tot onze reis. Het komt dus nu echt dichtbij. Daarbij zijn er ook steeds meer dingen die geregeld moeten worden, een daarvan zijn de vaccinaties.


Om ons avontuur niet te laten verzieken door een infectie, virus of een andere aandoening hebben we wat voorzorgsmaatregelen genomen. We zijn naar een reisdokter gegaan om een plan te maken om ons het beste te beschermen. Gelukkig hebben we niet het volledige scala aan prikken nodig want niet alles ziektes komen in Latijns-Amerika voor en ten tweede waren we nog gevaccineerd tegen Hepatitis A en DTP van onze reis naar Egypte, hiervoor zijn we respectievelijk nog 25 en 10 jaar beschermt.

Ondanks we buiktyfustabletten hadden voor Egypte, zijn we dit keer ook gevaccineerd door middel van een prikje tegen buiktyfus. De tabletten zijn maar één jaar beschermend en een vaccinatie 3 jaar. Het is jammer dat we voor Egypte niet al een prik hadden gekregen, want dat had alweer gescheeld. Overigens is deze vaccinatie niet 100% veilig, dus moeten we goed op onze hygiëne letten, ook natuurlijk om reizigersdiaree te voorkomen. We zijn 3 weken door Egypte gereist zonder 'de vloek van de Farao' tegen te zijn gekomen, dus moeten nu ook wel de vloek van de uh... zonnegod kunnen vermijden. Dat eist wel dat we erg goed moeten opletten wat we eten, geen water uit de kraan drinken en eigenlijk alleen eten wat gekookt, gebakken of gepelt is. Daarnaast nemen we natuurlijk Loperamid en OTS mee, om diarree te stoppen en uitdroging te voorkomen.

Hepatitis B hadden we ook nog niet, dus daar zijn we ook mee begonnen. Volgens de reisdokter was deze niet echt nodig voor ons, maar je zal net zien dat je in een net niet zo hygiënisch ziekenhuis komt te liggen met vuile naalden. Better safe than sorry. Ons eerste prikje hebben we al gehad, in Augustus krijgen we ons tweede prikje en omdat het derde prikje een half jaar later moet, zullen we deze tijdens ons reis halen. Waarschijnlijk in Canada.

Een van de meest nare ziektes die we kunnen oplopen is Gele koorts. Een van de ziektes die overgedragen kan worden door de altijd vriendelijke mug, als het even tegenzin kan je er zelfs aan overlijden. Gelukkig is daar een vaccinatie tegen. Helaas moesten we hiervoor naar de GGD omdat niet iedereen deze vaccinatie mag geven. Dus moesten we ook weer consultkosten bij de GGD betalen (les: ga gewoon gelijk naar de GGD of AMC dan kan je daar alles in 1x regelen). Een uiterst vriendelijk dame heeft ons ondertussen gevaccineerd. De Gele koorts vaccinatie is overigens ook belangrijk omdat sommige landen je aan de grens kunnen weigeren als je geen gele koorts vaccinatie hebt, maar gelukkig hebben we stempels in ons officiële vaccinatieboekje staan.

Een ander nare infectie van de mug is natuurlijk Malaria. De grove planning zegt dat we ongeveer de eerste 3 maanden in centraal Amerika zitten, dat is midden in het Malariagebied. Dus voor de eerste 3 maanden hebben we anti-malariatabletten mee. Het is overigens nogal een puzzel, want je hebt verschillende anti-malariamedicijnen die worden geadviseerd voor verschillende gebieden. Wij gaan eerst aan de Paludrine en later aan de Malarone. Dit was de beste optie zonder nare bijeffecten, want bijvoorbeeld van Lariam kan je licht psychotisch raken en mag je niet meer duiken. Deze pillen zijn wel een rib uit ons lijf. Toch wil je niet het risico lopen. Als we later nog naar Zuid-Amerika gaan, of weer terug naar Centraal-Amerika zullen we lokaal Malariapillen aanschaffen.

Naast Malaria en Gele Koorts kunnen muggen NOG meer ellende overbrengen: de knokkelkoorts, ookwel: Denque. Hier kan je je niet tegen vaccineren, dus als een mug je prikt en hij brengt het virus over, ben je gewoon het bokje. Je bent dan goed ziek met koorts, spontane blauwe plekken, bloedingen en een 20% verhoogd hematocriet (zal het binnenkort op de Dopinglijst komen?). Als je genezen bent kan je weer vrolijk verder en ben je gelijk immuum voor die ene denque-variant. Het vervelende is dat er 4 soorten denque zijn en als je al een keer de knokkelkoorts heb gehad en je wordt besmet door een van de 3 andere zusjes wordt je gevaarlijk ziek. De kans dat die laatste gebeurt is trouwens heel erg klein.

Maar voorkomen is beter dan genezen dus we zullen er veel aan doen om niet geprikt te worden door muggen. Dus zoveel mogelijk slapen onder een klamboe, bedekkende kleding en antimug met DEET. Het nare is dat de malariamug vooral 's avonds actief is en de gelekoort-en denquemug vooral overdag actief is. Kortom je moet je 24/7 beschermen.

Dan zijn er nog een paar ziektes die we voorledig links laten liggen. Zoals Japanse encefalitis, dat alleen in Azië voorkomt (en overigens ook weer door muggen wordt overgedragen) en de Meningitis, dat voornamelijk in Afrika voorkomt. We nemen niet de vaccinaties tegen hondsdolheid. Ten eerste omdat het toch niet echt werkt, als je gebeten wordt door een hond/vos/vleermuis/aap moet je sowieso naar het ziekenhuis. Je wordt dan gelijk ook behandeld tegen hondsdolheid. Deze vaccinatie is vooral voor mensen die diep in Afrika in grotten werken, ver buiten medische assistentie en voor ... fietsers (waarschijnlijk iets met honden en kuiten). Het is voornamelijk van belang om je niet te laten bijten, likken of krabben door deze beesten. Dan zijn daar nog de immer gezellige teken, deze parasitaire mijten kunnen ziekte van Lyme en Teken-encefalitis overbrengen. Gelukkig is Latijns-Amerika niet echt hun gebied. In Canada zitten ze wel, maar hopelijk niet in hartje winter. Als laatste van alle nare beestjes heb je nog: bilharzia. Ik dacht eigenlijk dat deze alleen rond de Nijl zat maar ook een heel klein beetje in Latijns-Amerika. Dat zijn van die larven die door je huid naar binnen gaan en vreet dan wat organen op. Naar dus! Gewoon vermijden om in stilstaand water in gevaarlijke zones te staan.

De vaccinatie waar we het meest over getwijfeld hebben is TBC. De ziekte is erg naar en je kan er wederom aan overlijden als er niets aan doet. Hij komt niet erg veel voor in Latijnsamerika zoals je kan zien op het kaartje en je krijgt het voornamelijk als je veel en intensief contact hebt met de lokale bevolking, als je daar bijvoorbeeld werkt of stage loopt. Aangezien wij het risico niet zo groot achtten besmet te raken en omdat het vaccin sowieso niet 100% werkt hebben wij gekozen om NIET deze vaccinatie te nemen. Het vaccinatieproces is ook nog eens een naar proces met een prikje dat een zweertje gaat worden dat weer open gemaakt gaat worden en dan nog 5-6 weken gaat pussen op je arm. Joepie. Wel hebben we de Mantoux-test genomen, hieruit is gebleken dat we nú geen TBC hebben, dit laten we ook weer doen als we terug komen zodat als we toch in aanraking met TBC zijn geweest alsnog behandeld kunnen worden.

Dan denk je alles wel gehad te hebben en dan komt er een Mexicaanse Griep opzetten, misschien kunnen we ons nog vaccineren voordat we vertrekken. We zijn dat nog aan het uitzoeken.

Alsnog: De laatste week

We zijn alweer een 2 weekje thuis maar we willen jullie de spannende verhalen van onze laatste week niet onthouden. We waren dus gestrand in Ulcinj en het Albanië-plan opgegeven omdat we niet genoeg tijd hadden. Ulcinj hadden we duidelijk genoeg van, dat was zo gezegd 'not our cup of tea'. We moesten richting Skopje vanwaar er zeker een trein richting Griekenland vertrok. Helaas was de direkte bus naar Skopje al vol maar er was nog wel plejek in de nachtbus naar Pristina, de hoofdstad van Kosovo. Een plek waar we volgens de website van buitenlandse zaken nog helemaal niet moeten willen komen, maar volgens ons reisboekje prima te doen. Toch vonden we het spannend.

We vertrokken in colonne met 5 bussen die allemaal naar Pristina gingen. Het was niet super druk in de bus dus we konden relax zitten ware het niet dat er een airco in de bus zat die de complete Rembrandt-toren zou kunnen koelen. Dus het was op z'n zachts gezegd nogal fris en bovendien niet echt fijn voor onze -toch al zieke- keeltjes. Na een rit van 12 uur kwamen we nog steeds midden in de nacht in Pristina aan. We zouden eigenlijk rond een uur of 7 aankomen, wat eigenlijk wel relax zou zijn want dan konden we relax ontbijten en naar een slaapplaats gaan zoeken.

Helaas was het nu nog donker en waren we op een verlaten busstation buiten de stad in een land dat officieel nog in oorlog is. Kortom we namen maar gelijk een taxi naar een guesthouse. Uiteraard hopeloos afgezet maar nog steeds lachwekkende prijzen. Overigens was het aantal plaatsen om te slapen niet zo heel erg groot. Naast wat dure hotels voor NAVO en andere overheidsmensen die hun bonnetje kunnen declareren, is er welgeteld één guesthouse. Gerund door een professor. Dit is de plaats waar ook de mensen van de NGO's en journalisten zitten. Een super mooi, schoon en relax guesthouse waar we 2 daagjes prima geslapen hebben.

Pristina is op zich niet echt een mooie stad, behalve wat moskeen, markten en badhuizen. Toch was het een bijzondere ervaring. Er reden meer UN-jeeps rond dan gewone auto's, overal militairen en op alle openbare gebouwen het volgende bord: 'No loaded weapons beyond this point'. Toch voelde we ons niet onveilig (dat zou ook kunnen omdat er helemaal geen Serven meer zijn in Pristina, die zijn allemaal gevlucht naar het Noorden waar het nog wel explosief is), de mensen waren heel aardig voor ons (van ober tot taxi-chauffeur) en we zijn blij dat we er zijn geweest.

Vanuit Pristina met een bus naar Skopje. De hoofdstad van Macedonië. In kosovo ook een opmerkelijk verkeersbord gezien. Een snelheidbord waarbij auto's maximaal 80 mogen, vrachtauto's maximaal 60 en... tanks maximaal 40.

In Skopje aangekomen hebben we treintickets gekocht naar Athene en diezelfde avond zouden we nog vertrekken zodat we nog een hele dag hadden om Skopje te bekijken. Het jammere was dat het ruim 40 graden was en per 100m lopen je zeker 2 liter zweet verloor. Ook Skopje werkte niet echt mee om er een superdag van te maken. Een leuke ottomaanse oude stad, maar lang niet zo mooi als Sarajevo en verder veel grijs en grauw. Alles is ook de jaren 70 gebouwd aangezien de hele stad in puin lag na een aardbeving. We hebben wat tijd doorgebracht aan de rivier op een terrasje met verse fruitsappen en daarna gegeten in een Indiaas restaurant die zodanig goed bekend staat dat mensen uit de buurlanden hier speciaal uren voor in de auto zitten. En inderdaad... het was niet te versmaden.

We moesten ons haasten voor de trein dus scheuren door de stad in een oude taxi. Achteraf was haasten niet echt nodig aangezien de trein besloot 3 uur vertraging te hebben. Toen de trein er eenmaal was hebben we een prima ritje gemaakt. Door de vertraging miste we alle mogelijk aansluiting naar Athene en moesten we nachtje in Thessaloniki blijven. De volgende dag vertrokken we gewapend met een frappe en fetabroodjes in de trein naar Athene. Helaas was die helemaal volgeboekt dus zaten ongeveer de halve rit het bagagerek.

In Athene moesten we even wennen aan de 'Westerse'-prijzen en bovendien aan de grote stromen toeristen. De meeste hostels zaten vol en na lang zoeken en bellen hadden we wat gevonden. Gelukkig met Airco want dat was zeker nodig. Het waren nog enkele dagen die flink pijn deden in onze portemonnee want wat is Athene duur! Biertjes, ijsjes, cocktails en koffie is niet te betalen.

Uiteraard op de Olympus geweest en het archelogisch museum. Toen we een flinke tijd in het musuem hadden rondgelopen en weer de hitte inliepen kwamen er flinke vlokken as uit de lucht vallen. We hadden op de griekse tv wel iets gezien van bosbranden en inderdaad het was op alle zenders en ze maakte er flinke druk en paniekerig om, maarja... het zijn Grieken, dus we dachten dat er een klein brandje ergens was. Na wat navragen bleek de branden al op de rand van Athene te zitten en 5 kilometer van het centrum. Hoe verdacht is het overigens dat er eerst een grote brand is in Dubrovnik waar wij zaten en nu ook al in Athene. De weg naar het vliegveld was al afgesloten, het vliegveld waar wij de volgende dag het vliegtuig moesten nemen richting huis.

De volgende dag konden wij toch gewoon naar het vliegveld met de metro. We hadden het eigenlijk wel zien zitten om op kosten van de verzekering toch nog een paar daagjes daar te moeten blijven. De reisdag kwam eigenlijk ook niet zo goed uit want Rolf was net zo warm als die bosbranden. Een virusje te pakken en flinke koorts. Dus de meest ideale conditie om flink te reizen en ook nog om vanuit Keulen met treintjes naar huis te gaan. Na thuis komst toch nog 10 dagen kunnen uitzieken van deze fijne reis.

Van Vissersdorp tot Kermisstad

We zitten nu alweer 4 dagen in Ulcinj.
We zijn een beetje blijven hangen in deze plaats,
wat stiekem een enorme toeristische kermis-badplaats is en niet een rustiek vissersdorpje.
Best leuk en fijn zo'n airco in je hotelkamer, maar Rolf is inmiddels een dag flink ziek geweest en ik ben nu al 2 dagen verkouden en heb gisteren ziek in bed gelegen.

Dit heeft een beetje een gat geslagen in onze reisplanning en de logistieke voorzieningen in Albanie staan ook niet bepaald hoog aangeschreven. We willen graag het hele land zien en niet alleen Tirana. Hier is niet heel veel tijd meer voor en dus hebben we besloten om niet naar Albanie te gaan, althans niet deze vakantie. Inmiddels zijn de vakantieplannen voor volgende jaar al besproken en dan zal weer een poging ondernomen worden om dit land te bezoeken. Maar eerst gaan we nog naar Schotland en in het voorjaar duiken in Egypte. Druk zat dus.
Vanavond om 19 uur nemen we een nachtbus naar Prishtina in Kosovo, hier komen we morgenochtend om 6 uur aan.
En dan is de vakantie alweer bijna om, via Skopje naar Athene en dan met het vliegtuig weer naar huis. Maar nu eerst nog 4 dagen genieten.

Kiten of kotsen

Naast het gepoedel onderwater ben ik tegenwoordig ook vaker op het water te vinden. Of eigenijk is het de bedoeling dat ik op en over het water ga, maar momenteel is het nog erg veel water happen. Ik heb enkele weken geledenn samen met Frank een Kitesurf-cursus gevolgd op het strand van IJmuiden en sindsdien is Frank is het bezit van een complete set om regelmatig te gaan kiten.

Zo zouden we afgelopen weekend gaan kiten maar het mocht niet zo zijn. Ik was zaterdag even wezen eten bij Da Peppino in Amsterdam. Deze Italiaan heeft mij waarschijnlijk gevulde paddestoelenravioli voorgeschoteld waarvan de houdbaarheiddatum waarschijnlijk ergens in het vorige millennium lag. Dus zaterdagnacht en zondag heb ik het toilet van zeer dicht bij bestudeerd. Dit weekend gaan we weer een nieuwe poging doen. Hoewel we de avonden ervoor wel weer uiteten gaan. Dit keer niet bij dubieuze Italianen maar bij een hippe chinees en een goede thai. Ik geloof toch dat ik die Aziaten iets meer vertrouw dan die Italianen (nee ik kijk geen smaakpolitie en wil er ook niets over horen).