Qut-to

Weer een kort busritje en we kwamen in Quito aan en vanaf het eerste moment ging het eigenlijk al mis. We sprongen in een taxi met een meter, dus dat leek goed te gaan. Na een minuut was het opeens ´ohoh mijn meter is kapot´. Dat maakte mij niet uit want hij bleef mooi op 35c staan. Hij wilde alleen een veel groter bedrag. Na veel gezeik en gezeur hebben we er uiteindelijk 4 dollar van gemaakt, met een  nare nasmaak van oplichting (een paar dagen later bleek 7 dollar meer reeel te zijn, maar het gevoel bleef). Het hostel, waarvan we al een flyer meesleepte sinds Bogota en waarbij we een reservering online hadden gemaakt, bleek opeens al helemaal volgeboekt te zijn en van onze reservering wisten ze niets. Op dat punt hadden we weer in een taxi moeten springen richting het busstation om verder te reizen.... we kozen voor een ander hostel.

We zaten in de Mariscal buurt, dat volgens onze reisgids "the most dangerous part of Quito" is. Het is een beetje moeilijk in te schatten of het echt zo is als je net aangekomen bent, dus fijn rondlopen voor een ander hostel doe je dan niet echt. We doken een ander hostel in dat goedkope kamers had. Na een korte verkenning van de stad in de regen doken we een eetcafe in voor wat pasta en een bekerwedstrijd van een voetbalteam uit Quito.

Na de wedstrijd en wat biertjes gingen we terug naar ons hostel. In de gedeelde badkamer hadden we al een tamelijk pikant stringetje gevonden en nadat er wat dames heen en weer schuifelde in ons hostel begrepen we dat ons hostel een brede selectie aan ´services´ had. We besloten dan ook maar één nachtje te blijven...

Van de dubieuze mensen in ons hostel hadden we geen last, wel kregen we last van het pastagerecht van Martine. De eerste echte voedselvergiftiging was een feit! Dus een extreem nare nacht voor Martine en een slapeloze nacht voor ons beide. Toch de volgende ochtend naar het volgende hostel gegaan. We waren beide niet echt scherp bij de taxirit die ons veel te veel geld heeft gekost (een zeer exotisch metertje, zeg maar). Het nieuwe hostel, The Secret Garden, was in de oude stad en het personeel was gelukkig heel lief. Ze hadden gelijk een bed voor Martine klaar gemaakt, terwijl de check-in pas over een paar uur zou zijn. Bovendien hadden ze thee tegen een nare buik.

Na een dag en een nacht rust konden we iets meer van de stad zien. Toevallig waren dit de enige paar uren dat het niet regende. Dus de mooie oude stad van Quito bekeken, even in een park in het zonnetje gehangen en op naar de Mariscal om over de winkelstraat van Avenida Amazonas te lopen. Het beloofde een mooie dag te worden...

We moesten nog even langs een internetcafe om wat papieren te printen. We zaten op de achterste 2 computers. Na 20 minuten bleek onze tas, die tussen mijn been en de muur stond verdwenen. Na zoveel maanden voorzichting te zijn, is het ´ze´ toch gelukt. Achteraf bedacht ik me dat ik wel een man in pak achter me had gezien. Maar niets gemerkt of vermoed. Tamelijk knap overigens om de tas daar weg te halen. Er zaten zeker wat dure spullen in (onze verzekering zal blij met ons zijn), maar gelukkig geen dingen als ons geld, creditcards of onze paspoorten.
Dus daarna maar aangifte doen en wat nieuwe spullen kopen als nieuwe tas, reisgidsen en nieuw sd-kaartje voor onze backup camera.  Daarna maar eens goed uit eten gegaan bij een indiaas restaurant om het te verwerken. We wilden daarna eigenlijk gewoon weg uit Quito maar moesten nog te veel dingen regelen als verzekeringspapieren en dergelijke, dat we nog een dag langer moesten blijven. Opeens vertrouw je niemand meer en de persoon die iets te dichtbij je kwam in de tram was zijn leven niet meer zeker.

Het fijnste van Quito was eigenlijk nog het dakterras van het hostel met een fantastisch uitzicht en alle andere reizigers die we daar ontmoet hebben, die 100x ons berovingsverhaal hebben moeten aanhoren.

Kortom na het gezeik met de taxis, de voedselvergiftiging, de eeuwige regen en de beroving is Quito gewoon niet echt onze stad. Onze verkleumde lijfen hadden weer wat warmte nodig en we zijn richting Baños gegaan, een dorp dat bekend is om de verschillende hotsprings en outdooractiviteiten.

Bogota

Hoewel eigenlijk wordt afgeraden om als toerist nachtbussen te nemen konden we het toch niet laten. Een tocht van minimaal 8 uur en dan om half 11 vertrekken is natuurlijk tamelijk ideaal. Dachten we... Er werd gezegd dat de tocht van San Gil naar Bogota 8 uur duurt. We hoorden van veel mensen dat er problemen waren met de weg (weg was bedolven onder een steenlawine) en daardoor de reis naar Bogota een paar uur langer zou gaan duren. We vonden dat niet zo erg want dan zouden we op een beter tijdstip aankomen dan het vroege half 7. We hadden prima grote stoelen en we waren zowaar een beetje aan het slapen in de bus. De bus was aardig aan het doorrijden en we stuiterde soms uit onze stoel maar het ging allemaal prima, tot iets over 4'en. Iedereen begon uit te stappen. Ik had een Kosovo-flashback en inderdaad: de buschaffeur had zodanig doorgereden dat we er al waren. Sta je dan om kwart over 4 in een buitenwijk van Bogota. Bogota ligt op ruim 2.600m hoogte en het was steenkoud. Gelukkig stonden er wel taxis bij het busstation en sprongen we dus maar snel in een taxi om naar ons hostel te rijden. In het hostel hadden ze gelukkig nog 2 bedjes over en hebben we de rest van de ochtend geslapen voordat ons Bogota avontuur begon.

We werden laat in de ochtend weer wakker met vreslijke honger, dus snel op zoek naar wat voedsel. Nu is Bogota naast de politieke hoofdstad ook de culinaire hoofdstad van Colombia. Hier is zeker wel wat anders te vinden dan de standaard kip, rijst en bonen of de maispannenkoekjes. Na ongeveer 100 seconden te hebben gelopen vonden we een arabisch restaurant met falafel, vleesgerechten en heerlijke sapjes. Een lekker begin aan onze trip in Bogota.

Een paar jaar geleden was Bogota nog heel onveilig om te bezoeken, nu is het een van de hoogtepunten van de reis naar Colombia. Er staat nu op elk kruispunt een politie of een legermannetje met volautomatische geweren om de boel een beetje veilig te houden. We sliepen in La Candelaria, het oude Koloniaalse centrum van de stad. Dit is overdag nu een veilige wijk, toch wordt er heel sterk afgeraden om hier als het donker is in je eentje rond te lopen.

Wij waanden ons in ieder geval veilig en na onze brunch begonnen we te wandelen door het centrum. Het is niet echt een heel mooi oud centrum, maar het had zeker zijn charme. De eerste stop die we maakten was in het museum van Botero. Colombia's meest beroemde schilder, waarschijnlijk heb je wel eens iets van hem gezien. Het is de schilder die alles dik schilderd, voornamelijk dikke vrouwen maar ook dikke poedels, dikke bananen en dikke zelfportretten (is hij zelf eigenlijk wel dik?). Het Botero museum is onderdeel van een hele groep musea en aangezien ze allemaal gratis waren, hebben we geslenterd door de verschillende musea.

Na de musea zijn we verder door La Candelaria gelopen en kwamen we uit op Plaza Bolivar (had ik niet gezegd dat alle grote pleinen in Colombia zo heten). Op dit plein zijn vooral veel duiven en wat grote gebouwen. Na nog wat marktjes en een leuke studentenkroeg vonden we onze weg terug weer naar het hostel om daar nog wat Club Colombias of Aguila's te drinken met andere reizigers.

De volgende dag was een zondag en de zondag is een speciale dag in Botota. Er zijn eigenlijk 3 activiteiten die je kan doen op zondag. Je kan een pelgrimstocht doen naar een kerk op 3200m hoogte, er zijn door de hele stad markten en zondag is een fietsdag. Nu is Bogota sowieso al een goede fietsstad doordat er honderen kilometers fietspaden door de stad lopen, maar op zondag maken ze nog eens honderen kilometers weg autovrij. Elke zondag fietsen, lopen en skaten er een miljoen mensen door de straten! Bogota wordt op zondag dan ook ciclovia genoemd. Langs deze wegen staan heel veel fruit en eetstandjes. Er zijn wat georganiseerde fietstochten, maar we wilden eigenlijk een beetje zelfstandig dit wekelijkse fietsevenement bekijken en enkele van de markten bezoeken. Deze markten zijn beroemd om veel bloemen (Colombia is na Nederland het groote bloemenexporterende land), vlees&vis (de producten op de markt zijn zo vers dat voor je ogen de kippen worden geslacht) en groenten &fruit. We hebben hier heerlijk ontbeten met verse sapjes, arepa's en aardbeien tussen al het exotische fruit.

We zaten dan wel niet op de fiets maar wij hadden onze eigen avontuur in het licht complexe bussysteem van Bogota. We waren op weg naar het noorden van de stad. Het luxere deel van de stad en dat zag je ook gelijk aan de huizen, straten en winkels. Ongeveer 5 kilometer van het oude centrum heb je 'zona rosa' waar veel moderne winkels, restaurants en barretjes zijn. Nadat we hier met een wafel en een crepe geschuild hadden voor de regen zijn we weer terug gegaan naar La Candelaria.

De laatste dag in Bogota was de meest heldere dag en zijn we daarom naar Monserrate gegaan. Het had ons wel een uitdaging gevonden om naar boven te lopen, maar helaas wordt dit afgeraden van wege het gebrek aan veiligheid. Er gaat ook een treintje naar boven, wat het allemaal wel erg gemakkelijk maakte. Boven op de berg staat een klooster wat voor alle zieken en kreupele mensen uit Colombia heel erg heilig is, maar wij waren hier vooral voor het mooie uitzicht.

Een paar fijne dagen in deze ooit zo beruchte stad. Het is lang niet zo eng als het klinkt maar eerder een moderne prettige stad. Voor ons een prettige afwisseling na de wat kleine dorpen en steden. Nu op weg naar de koffiedriehoek!

Groningen

Op mijn verjaardag (fucking 26 alweer) zijn we een weekendje gevlucht. Eigenlijk wilden we naar Nijmegen, maar er bleek zo een katholiek feestje te zijn dat er jaarlijkse verkleedpartij partij om je helemaal lam te zuipen. Dat is niet helemaal mijn feestje dus zijn we daar -binnen Nederland- zover mogelijk vandaan gegaan. Dus op naar Groningen.

We zijn daar een lekker lang weekend geweest. Een studentenstad waar ik alleen een keer bij Eurosonic ben geweest (om te spelen) maar verder helemaal niet ken. We hadden daar een achenebbisj pensionnetje voor een paar dagen.

Het was voornamelijk ook even een relax weekendje na een paar hectische weekje en eigenlijk leent Groningen zich daar prima voor. Een mooie oude stad met veel kroegjes en cafeetjes waar je uren kan verblijven. Heel veel van de stad bekijken zat er niet echt in aangezien het, behalve die minuut waarin de bovenstaande foto is genomen, ronduit kutweer was. Maar dat maakte eigenlijk niet uit.

Kroegje hier, matig Grieks eten daar, koffie hier, genig winkeltje daar, speciaal bier hier en een prima Indiaas eten daar. Je snapt het thema, maar toch zijn we ook nog een beetje cultureel geweest. Want eerst zijn naar het Stripmuseum geweest. Dat was eigenlijk een stuk leuker dan gedacht. En soms zeggen fotos inderdaad meer dan duizend woorden...

Rolf en de je-weet-wel kater En ook zijn we naar het Groningermuseum geweest. Daar was een grote tentoonstelling Russische sprookjes, volksverhalen en legenden. Allerlei schilderen, doeken en prenten over Russische sprookjes. Voornamelijk uit de 19e eeuw en sommige waren zo groot dat je bijna het idee had dat je midden in het sprookje zat. Daarna wilden we graag meer weten of de spookjes maar meer dan een catologus was er niet te koop in het winkeltje. Dus nu op zoek naar een Russische sprookjes boek.