24 uur vliegen

Waarom reizen we dan ook niet op normale tijden... om 3 uur ging de wekker. Op eerste kerstdag. We hadden een taxi geregeld en de goede man stond nog te wachten ook. Gelijk naar het vliegveld en voordat er enige spoor van een zonnetje was, stonden we al in de rij om in te checken. Helaas ging dat toch allemaal niet zo voortvarend want we moesten eerst voorbij het bedankt-voor-uw-bezoek-en-wil-je-nu-nog-even-52$us-departure-tax-betalen-loket gaan. Na dit financiële ommetje toch inchecken. We waren hier een beetje zenuwachtig om, omdat er een wijziging in de tijden was geweest, van 5 hele minuten, waardoor ons e-ticket niet meer geldig zou zijn. Dit e-ticket moest gereissued worden. Dit kon het boekingkantoortje waar wij online onze tickets hadden geregeld niet doen, en dit moest direct bij de airline. Ik had al een keertje gebeld naar Amerika om dat te regelen, maar volgens de dame aan de telefoon was het allemaal geregeld. Toch voelde het nog niet helemaal zeker en inderdaad was er een probleem. Na veel gebel, heen-en-weergeloop (sorry mensen achter ons in de rij) was het dan toch geregeld. We mochten mee. Tassen inchecken en helaas waren die 7 pond te zwaar (3,5 hele kilo's) en moesten we bijna 80$ bijbetalen. Daar hadden we dus niet zo een zin in en haalde ik wat boeken en mijn eerste trap van mijn ademautomaat voor het duiken uit mijn tas. Ik vond het toch al niet zo fijn als die in bagage zat omdat het nogal een prijzig dingetje is. Na wat verschuivingen naar de handbagage mochten de tassen ook mee. Echt soepel ging het niet maar we kwamen er.

Daarna immigratie, customs en douane. Mijn tas kwam niet door de scanner en moest worden opgemaakt. Daar vertrouwden ze mijn eerste trap niet. Die mocht niet mee in de handbagage. Nu neemt elke weldenkende duiker zijn ademautomaat mee in zijn handbagage maar ik mocht het niet. Discussie met de pannenkoek leverde ook niets op, behalve veel irritatie. Ik moest het achterlaten of inchecken. Ik hobbel weer terug door de poortjes, immigratie, douane en weer in de rij bij de luchtvaartmaatschappij. Helaas waren de tassen al 'beneden' en kon dus mijn eerste trap niet meer in mijn tas. De jongen achter de balie was zelf ook een duiker en vond het ook belachelijk dat het niet mee mocht. Ik had nu eindelijk mazzel want hij gooide een doosje met labels om, viste hier en daar wat materialen en maakte een mooi doosje waar mijn eerste trap in kon (had hem zelf ook al in mijn sjaal gewikkeld). Zelfs geen extra kosten! Na de hele route weer terug en een boze blik naar de douanenazi, die op dat moment een oud vrouwtje weigerde door te laten omdat hij niet vertrouwde dat ze het ging overleven (echt!), waren we klaar voor vertrek.
Na nog even wachten gingen we dan eindelijk de lucht in. De eerste 5,5 uur in de lucht. Het was een goedkope vlucht dus geen eten, drinken of een film maar wel een landschap dat van mooie blauwe zee veranderde in een sneeuwlandschap. Vlogen over Texas en Oklahoma naar onze eindbestemming: Denver, Colorado.

We vreesden een beetje de immigration in Amerika. We hadden ons al online aangemeld voor de visa-waiver, zodat we geen visum nodig hebben en hoopten dat het soepeltjes zou gaan. Na twee formuliertjes te hebben ingevuld en onze vingerafdrukken hebben moeten achterlaten mochten we naar binnen na een vrolijke 'daaaaag' van de immigratiemeneer. Dat ging verdomd soepel!

Een uurtje of 5 mochten we ons vermaken op Denver Airport. Een heel groot vliegveld met een eigen metronetwerk! Veel eettentjes, kroegjes en winkels. Natuurlijk moesten we ook even naar buiten om in de sneeuw te spelen. Na 3 maanden voornamelijk erg heet gehad te hebben was dat een fijne afwisseling. Daarna wat biertjes gedronken in een kroegje met lokale biertjes van een microbrouwerij uit Denver. Daarna weer inchecken om naar het volgende vliegtuig te gaan. Dit was echt het gemakkelijkste inchecken ooit. Er werd amper gefouilleerd en we konden bijna zo doorlopen. Achteraf is dat tamelijk bizar want op hetzelfde moment waren die 'aanslagen' in Detroit van die Nigeriaanse jongens die vlogen vanuit Amsterdam. Nu moet Amsterdam beter beveiligen terwijl ik bijna met een mk47 het vliegtuig in had kunnen lopen (okok, een beetje overdreven).

Op naar Seattle... en na wat uren in het vliegtuig werd het alweer donker. We konden vanuit het vliegtuig al die Amerikaanse buitenwijken zien met kerstverlichting. Bizar veel licht. Na een saaie en vlekkeloze vlucht kwamen we aan in Seattle. In Seattle mochten we bijna 3 uur wachten.

Vanaf Seattle was het nog maar een klein rotstukje vliegen met Alaska Air. Het begon nu toch wel spannend te worden. In Vancouver moesten we GELIJK ons visum regelen. Tot dat moment hadden we alleen uitnodiging gekregen, maar dat moest nog wel omgezet worden in het daadwerkelijke werkvisum. De meest spannende verhalen staan op internet en mijn hart ging ook wel aardig te keer. Er zouden nog allerlei dingen gecontroleerd worden: genoeg geld, terugticket (hebben we niet), verzekering (alleen in het Nederlands). Bovendien wisten we niet of onze jaar-truc zou werken. We hebben namelijk een visum voor 2009, dat een jaar geldig zou zijn op de dag dat je het land binnenkomt. Nu kwamen wij natuurlijk op het bijna allerlaatste moment van 2009 het land binnen, dus hopelijk zou dat geen problemen opleveren, of erger: alleen een visum voor kalenderjaar 2009.

We kregen een chagrijnige vrouw als Immigration Officer die 2 vragen stelde: ooit gearressteerd geweest (uh...NO!) en heb je genoeg geld (eigenlijk niet maar uh... YES!) en dat was dat. Stempel en papier in paspoort en klaar waren Martine en Rolf.

En dat was dat! Een taxi naar het hostel, slecht slapen en de volgende dag wakker in Vancouver! Joepie!

Een boom voor een visum

Na onze 3 maanden centraal Amerika willen we naar Canada gaan. Ten eerste om het land te zien, ten tweede om de Olympische spelen te zien maar vooral ook om - ten derde - te gaan werken in Canada. We dachten dat we wel ergens zwart kunnen werken of de Olympische werken maar na wat zoeken en lezen vonden we de mogelijkheid om een Working Holiday Program-visum (WHP) aan te vragen. Dat is voor Nederlanders onder de 30 jaar waar je een jaar mee mag werken en reizen in Canada. Dit betekent dat je van te voren nog geen werkgever hoeft te hebben, want dat zou redelijk onmogleijk zijn. Dus top. Daar zijn we nu dus mee bezig.

Maar visum, werkvergunningen, ambassades... dat riekt naar bureaucratie en dat is ook zo. Want we moeten flink wat aantonen. Dit zijn de eisen:

1. Are citizens of The Netherlands
Deze eerste eis is dan ook gelijk de makkelijkste. We zijn beide Nederlanders. Dus check.

2. have to be between 18 and 30 years of age, their application must be stamped as received by the Canadian Embassy in Berlin on or after their 18th birthday or prior to their 31st birthday
Ja, op dit moment zijn we ouder dan 18 en jonger dan 30. Check.
Er was even sprake dat we misschien richting Berlijn zouden moeten gaan, maar we mogen het gewoon opsturen per post. Dus Check.

3. Reside in The Netherlands
Jahoor Koog aan de Zaan is nog steeds Nederland. Check.

4. Are not accompanied by dependent family members (spouse, partner or children)
Wel reizen met een partner maar zeker niet 'dependent'. Check.

5. Have the financial resources necessary to support themselves
Ze zijn er erg vaag over. Bij het visumaanvraag hoef ik dit niet aan te tonen, maar ze zouden het eventueel kunnen vragen als we de grens overgaan. Maarja hoeveel we precies op onze bankrekening moeten hebben is volledig onbekend. Maar voorlopig is dit nog geen probleem en ik neem aan straks op de grens ook niet. Check(ig)

6. Have not been convicted of a criminal offence
Gelukkig zijn we nooit 'convicted'. Maar we moeten dit aantonen met een VOG-verklaring. Een verklaring omtrent het gedrag. Dus braaf dit aanvragen maar een onderdeel moet ingevuld worden door de instelling die deze verklaring wilt hebben. Kortom zouden we dan toch nog naar Berlijn moeten? Gelukkig was er een ambtenaar in Zaandijk die erg meewerkte en na ruim 60 euro lichter hebben wij de verklaringen kunnen aanvragen en ondertussen hebben we het binnen. Check.

7. Are of good health
Geen idee hoe we dit moeten aantonen. We hoeven geen verklaring van een dokter toe te voegen bij het visumaanvraag. Misschien een hometrainer bij de douane? Vooralnog: Check.

8. Have a valid passport and a return ticket
Ik heb gelijk bij mijn VOG-aanvraag een nieuw paspoort aangevraagd en het paspoort van Martine is nog heel vers. Dat is dus Check. Maar een return ticket hebben we niet en gaan we ook niet hebben. We komen waarschijnlijk vanuit Costa Rica of Panama en gaan na Canada weer de zon opzoeken. De verhalen die ik op internet heb gelezen zullen ze daar ook niet echt om vragen anders kunnen we aatonen genoeg geld te hebben om weer naar 'huis' te gaan. Check.

9. Hold comprehensive liability and health insurance coverage valid for the duration of their stay.
Jahoor. Dat regelen we. Komen we nog wel een keertje op terug. Check.

Na deze lijst wil de ambassade nog allemaal andere dingen hebben. Ten eerste willen ze ongeveer 100 euro pp verwerkingskosten en bewijs van storting. Hatsa! 2 Pasfotos, kopie van paspoort en ingevulde formulieren (flinke stapel).

Dan het meest ingewikkelde is wanneer je het visum kan aanvragen. Dit werkt nogal burocratisch. Want je kan pas NA 24 november je visumaanvraag indienen voor het jaar daarop. Wij willen eigenlijk januari 2010 Canada binnenhobbelen en zouden dus na 24 november 2009 alles moeten aanvragen. Maar dan willen we lang en breed al ergens in Centraal Amerika. Dus niet echt een optie. We hebben besloten om hem nu al aan te vragen (er zijn volgens het ambassade nog genoeg plaatsen) voor 2009. Dit betekent dat we VOOR 31 december 2009 het land moeten binnen zijn. Op de dag dat we binnenkomen is het visum een jaar geldig. Dus zeg we komen 30 december Canada binnen, is hij geldig t/m 29 december 2010. Ruim genoeg voor ons dus. Een beetje kinderachtig bureaucratisch gedoe maar het moet maar.

De aanvraag gaat NU op de post.