I ♥ NY

 Na een lange dag vliegen dat begon heel erg vroeg in Lima en met een tussenstop van enkele uren in Fort Lauderdale (waar we dan al voor de 4e keer aankwamen) kwamen we ergens om 3 uur in de nacht aan in New York. Dit was enkele uren later dan gepland, maar dat maakt niets uit. We waren in New York!

We zagen het bezoeken van New York als een extraatje, omdat de goedkoopste transatlantische vlucht naar Amsterdam vanaf New York vertrok moeten we natuurlijk ook deze stad bekijken. Het was even zoeken naar een enigsinds betaalbare slaapplaats maar deze vonden we in het YMCA-westside. Hoewel we een klein kamertje met een stapelbed hadden werden we midden in de nacht hartelijk ontvangen. En na wat uurtjes slapen werden we wakker met zicht op Central Park!

Al ons warmste kleding die we bij ons hadden aangetrokken en gelijk na het wakker worden een rondje gelopen in Central Park. Het vroor maar er scheen een winters zonnetje. Heerlijk gelopen langs de ijsbaan, tientallen eekhoorntjes gezien en onder elk bruggetje gezoch naar een lijk (ik denk dat we te veel Law & Order hebben gekeken).

Na de ochtendwandeling ontdekten we in de kelder van het Time Warner gebouw, wat ook op 5 minuten van de YMCA zit, een hele grote Whole foods market. Een mega grote eco-supermarkt waar heel veel kant en klare verse producenten gekocht konden worden. Soep, sushi, broodjes, salades, sapjes en je kon het daar ook gelijk opeten. Hier hebben we aardig wat ontbijt en indoorpicknicks ingeslagen!

Op deze manier begonnen eigenlijk alle dagen in New York. Na het ontbijt zijn we meestal te voet tientallen kilometers per dag door de stad gaan dwalen. Zo begonnen we de eerste dag door 5th avenue te lopen. De beroemde statige winkelstraat waar ook de Empire State Building, Trinity Church en Waldorf-Astoria hotel te zien zijn. Daarna zijn we via Broadway en Timesquare weer terug naar het noorden gelopen.

De eerste ochtend lopen door het park vonden wij al mooi, maar onze tweede ochtend werden we wakker in een wit New York. Zo begonnen we de dag niet door zomaar het Central Park te lopen, maar door een besneeuwd Central Park. Zo mogelijk nog mooier!

Schijnbaar hoort het ook bij om te gaan 'shoppen' in New York. We hadden nog geen winterkleding, onze schoenen waren versleten en konden we ook wel wat redelijke kleding bij terugkomst in Nederland gebruiken. Zo zijn we heel Macy's doorgelopen en menig kledingtentje op 5th aangedaan. Een buit van schoenen, broeken, winterjas, truien...

Na al het winkelgeweld zijn we weer verder gegaan om de stad te gaan bekijken. Dan kom je er bijna niet onderuit om even het Vrijheidsbeeld te zien (vanaf het pontje naar Statenisland), Wallstreet, Ground Zero, City hall, Central Station, Brooklyn bridge en natuurlijk de 'Law and Order' courthouse met de beroemde trap.

Toch vonden wij het leukste om gewoon lekker te lopen door de stad. Er is genoeg te zien en er zijn zoveel verschillende wijken met een eigen vibe dat het nooit verveeld. Zo hebben wij gelopen op de verhoogde trambaan in de Meatpacking district (High-Line), de hippe winkels van Chelsea en Soho bekeken, genoten van artsy East village en heerlijk gegeten in little Italy en Chinatown.

Ook vonden we elke dag wel een leuk kroegje om een biertje te drinken. We hadden eigenlijk verwacht dat de meeste kroegen van die ultra-hippe-sex-in-the-city-cocktails-en-draag-de-juiste-kleding-anders-kom-je-er-niet-in-kroegen waren, maar het tegendeel was waar. Er waren juist heel veel hele leuke relaxe tentjes en tegen verwachting is speciaal bier heel erg hip. Geen kroeg gezien dat geen 8 bier van de tap had. Dus weer heerlijke IPA's, Honey Brown Ales en zelfs Belgische style triples gedronken.

In Brooklyn hebben we in de wijk Williamsburg (Hipster Heaven) nog een kroegentochtje gehouden. We begonnen bij Barcade, een combinatie van speciaalbier kroeg met een arcade. Een geniale combinatie om aan een Amerikaans Craftbiertje te zippen en tegelijk vintage arcadespellen als pac-man, frogger en donkey kong te spelen. Omdat een kroegentocht niet uit maar één kroeg mag bestaan moesten we verder. Zo belandde we in een hele donkere kroeg waar een hele berg eieren in schil stonden. Dit mocht je dan bij je biertje nemen. En via een omweg belandde we als laatste in de Alligator Lounge. Hier krijg je bij elk drankje dat je besteld een gratis pizza. Wij dachten een pizzapuntje, maar nee... een volledige kleine pizza uit de houtskool oven. Rare Amerikanen.

En dan opeens is er een volledige week voorbij! Wij waren nu een volledige week in New York maar we hadden daar makkelijk nog een week aan vast kunnen plakken omdat er nog zoveel te zien en te doen is. We hebben ook bijna geen Museum bezocht. Bijna ja, want we hebben nog een uurtje rondgelopen in National Museum of Natural History. Musea als MoMa, Guggenheim en Modern Art gewoon overgeslagen, zonder daar spijt van te hebben.

 Iedereen die ik ken die ooit in New York geweest is, vind het geweldig en wij sluiten ons daar graag bij aan. We komen graag nog een keertje terug! Dan misschien in een ander jaargetijde. Toch waren deze dagen vlak voor kerst ook fijn. Koud, maar een kraakheldere lucht. Dus langzaam dropen we weer af naar het vliegveld om naar Reykjavik te gaan. Onze echte laatste stop van onze wereldreis.

Qut-to

Weer een kort busritje en we kwamen in Quito aan en vanaf het eerste moment ging het eigenlijk al mis. We sprongen in een taxi met een meter, dus dat leek goed te gaan. Na een minuut was het opeens ´ohoh mijn meter is kapot´. Dat maakte mij niet uit want hij bleef mooi op 35c staan. Hij wilde alleen een veel groter bedrag. Na veel gezeik en gezeur hebben we er uiteindelijk 4 dollar van gemaakt, met een  nare nasmaak van oplichting (een paar dagen later bleek 7 dollar meer reeel te zijn, maar het gevoel bleef). Het hostel, waarvan we al een flyer meesleepte sinds Bogota en waarbij we een reservering online hadden gemaakt, bleek opeens al helemaal volgeboekt te zijn en van onze reservering wisten ze niets. Op dat punt hadden we weer in een taxi moeten springen richting het busstation om verder te reizen.... we kozen voor een ander hostel.

We zaten in de Mariscal buurt, dat volgens onze reisgids "the most dangerous part of Quito" is. Het is een beetje moeilijk in te schatten of het echt zo is als je net aangekomen bent, dus fijn rondlopen voor een ander hostel doe je dan niet echt. We doken een ander hostel in dat goedkope kamers had. Na een korte verkenning van de stad in de regen doken we een eetcafe in voor wat pasta en een bekerwedstrijd van een voetbalteam uit Quito.

Na de wedstrijd en wat biertjes gingen we terug naar ons hostel. In de gedeelde badkamer hadden we al een tamelijk pikant stringetje gevonden en nadat er wat dames heen en weer schuifelde in ons hostel begrepen we dat ons hostel een brede selectie aan ´services´ had. We besloten dan ook maar één nachtje te blijven...

Van de dubieuze mensen in ons hostel hadden we geen last, wel kregen we last van het pastagerecht van Martine. De eerste echte voedselvergiftiging was een feit! Dus een extreem nare nacht voor Martine en een slapeloze nacht voor ons beide. Toch de volgende ochtend naar het volgende hostel gegaan. We waren beide niet echt scherp bij de taxirit die ons veel te veel geld heeft gekost (een zeer exotisch metertje, zeg maar). Het nieuwe hostel, The Secret Garden, was in de oude stad en het personeel was gelukkig heel lief. Ze hadden gelijk een bed voor Martine klaar gemaakt, terwijl de check-in pas over een paar uur zou zijn. Bovendien hadden ze thee tegen een nare buik.

Na een dag en een nacht rust konden we iets meer van de stad zien. Toevallig waren dit de enige paar uren dat het niet regende. Dus de mooie oude stad van Quito bekeken, even in een park in het zonnetje gehangen en op naar de Mariscal om over de winkelstraat van Avenida Amazonas te lopen. Het beloofde een mooie dag te worden...

We moesten nog even langs een internetcafe om wat papieren te printen. We zaten op de achterste 2 computers. Na 20 minuten bleek onze tas, die tussen mijn been en de muur stond verdwenen. Na zoveel maanden voorzichting te zijn, is het ´ze´ toch gelukt. Achteraf bedacht ik me dat ik wel een man in pak achter me had gezien. Maar niets gemerkt of vermoed. Tamelijk knap overigens om de tas daar weg te halen. Er zaten zeker wat dure spullen in (onze verzekering zal blij met ons zijn), maar gelukkig geen dingen als ons geld, creditcards of onze paspoorten.
Dus daarna maar aangifte doen en wat nieuwe spullen kopen als nieuwe tas, reisgidsen en nieuw sd-kaartje voor onze backup camera.  Daarna maar eens goed uit eten gegaan bij een indiaas restaurant om het te verwerken. We wilden daarna eigenlijk gewoon weg uit Quito maar moesten nog te veel dingen regelen als verzekeringspapieren en dergelijke, dat we nog een dag langer moesten blijven. Opeens vertrouw je niemand meer en de persoon die iets te dichtbij je kwam in de tram was zijn leven niet meer zeker.

Het fijnste van Quito was eigenlijk nog het dakterras van het hostel met een fantastisch uitzicht en alle andere reizigers die we daar ontmoet hebben, die 100x ons berovingsverhaal hebben moeten aanhoren.

Kortom na het gezeik met de taxis, de voedselvergiftiging, de eeuwige regen en de beroving is Quito gewoon niet echt onze stad. Onze verkleumde lijfen hadden weer wat warmte nodig en we zijn richting Baños gegaan, een dorp dat bekend is om de verschillende hotsprings en outdooractiviteiten.

Vancouver

En we werden wakker in Canada! Wel nog eventjes van kamer wisselen want de drie jongens die al in de kamer sliepen hadden er een groot nest van gemaakt. Er was geen vloer meer te zien door alle troep die er op de grond lag. Na de verhuizing naar 2 kamers verder gingen we de stad in. Het was verassend genoeg fantastisch weer. Het was wel koud, zeker na 3 maanden Centraal Amerika, maar lekker vriesend koud met een winterzonnetje. Het was 2e kerstdag, boxingday in Anglosaxische landen, en belachelijk druk op straat. Er stonden rijen met mensen voor de winkels, en schijnbaar stonden die er al om 6 uur 's morgens. Nu blijkt boxingday DE uitverkoopdag in het jaar te zijn, zeg maar dol dwaze dagen van de Bijenkorf door de hele stad. Nu is winkelen, en zeker met zo een drukte, ongeveer mijn persoonlijke hel, Maar nu kwam het wel goed uit. We hadden natuurlijk niet zo veel warme kleren meegenomen en konden nu met mega veel korting aardig wat kleren inslaan. Broeken, shirtjes, overhemden, longsleeves, truien... gelijk maar een hele wintervoorraad opgehaald.

Terwijl we door de stad liepen, hadden we al snel ontdekt dat we het een fantastische stad vonden. Nu werkte het weer natuurlijk ook mee. Grote brede straten met veel winkels, op elke hoek een Starbucks (of 2, of een Blenz, Bean around the world of andere plek waren we een caffieneshot kunnen krijgen) en veel kroegen. Aan de noordkant van Downtown is er water, waar de cruiseschepen aanmeren om naar Alaska of naar het zuiden te gaan, en aan de overkant zijn er bergen met besneeuwde toppen. En dit was alleen nog maar downtown, er zijn een stuk of 10 wijken die de moeite waard zijn om door heen te lopen.

Helaas, of eigenlijk ook niet, zijn we niet alleen toeristen in deze stad maar willen we ook werk vinden. De eerste plek waar we werk denken te vinden is in een bar. Om een leuke kroeg te vinden om in te werken en te wennen aan de Canadese bargewoontes hebben we ook gelijk maar een kroegentocht gemaakt. Het fijne is, na 3 maanden slap Centraal Amerikaans pils te hebben gedronken, dat er in Vancouver een dozijn kleine brouwerijen zijn en is in elke kroeg is wel een tap of 10 te vinden. Veelal bieren van de engelse stijl, maar zeker al wat lekkere winterales en indian pale ales gedronken. Ohja... en ook nog wat kroegen gevonden waar we eventueel prima zouden kunnen werken.

Terug in het hostel bleek het te zijn overgenomen door tientallen Australiers. Het schijnt voor Australiers heel erg makkelijk te zijn om een 2-jarig werkvisum voor Canada te krijgen. De meeste ozzies zaten al weken of maanden in het hostel en allemaal waren ze op zoek naar werk en naar huisvesting. Dit konden ze allemaal niet vinden en verder bleven de meeste maar een beetje hangen in het hostel. Maar dit was natuurlijk niet zo een positief nieuws voor ons, wij moesten ook op zoek naar werk en naar huisvesting. Nu hadden wij al gehoord dat huisvesting heel erg moeilijk zou gaan worden, zeker tijdens de Olympische spelen, maar er zou werk genoeg zijn in Vancouver. De volgende dag maar eens serieus om eens heen kijken. Gelukkig bleek het bij kroegentocht deel II al een stuk rooskleuriger beeld te ontstaan (en dat kwam niet alleen van de Lions Winterale, Hophead IPA of de Grasshopper honeyale) want bij navraag bij de leukste kroegen die wij konden vinden hadden ze allemaal nog mensen nodig. De eerste weken van januari gingen zij beginnen met het aannemen van nieuwe mensen.

Tijdens deze tweede kroegentocht, die door de wijk Gastown ging, zagen we ook een ander gezicht van Vancouver. Er zijn hier namelijk heel veel zwervers en veel drugsverslaafden. Dit komt omdat Vancouver een stuk warmer is dan andere plaatsen in Canada (nu rond het vriespunt, terwijl het in andere steden makkelijk -20 is nu). Vooral een gedeelte van de straat West Hasting is een naar stukje om over te lopen. Overigens is softdrugs hier ook gedoogd. Er is een cafe waar je openlijk kan gebruiken, dit is het Amsterdam Cafe. Ondertussen werden we een beetje gek van het sfeertje in het hostel. Het personeel van het SameSun hostel zijn erg vriendelijk, de faciliteiten fantastisch en lokatie is geniaal maar al die mensen die beetje hangen, klagen en vooral heel erg traag zijn is een heel ander sfeertje dan de hostels waar wij tot nu toe zijn geweest. Normaal zijn hostels plekken met mensen die aan het reizen zijn, al veel gezien hebben of in ieder geval actief zijn. Dit was niets voor ons, we moesten daar weg. Bovendien was het ook nog eens erg duur: 28$ pp voor een stapelbedje. Dus bijna 60 dollar voor 2 personen. Dus op zoek naar een appartement. Nu leverde de eerste speurtochten op internet niet veel op. Het was allemaal heel erg duur (1200 dollar per week) of in een verre, verre buitenwijk van Vancouver (en nog steeds minimaal 600$ per maand). We vonden een website waar kamers werden verhuurd maar na wat e-mails te hebben gestuurd, bleek alles al bezet te zijn. Wel vonden we een bemiddelingsbureau voor woningen in een kantoortje in Burnaby, een suburb van Vancouver. De volgende dag hebben we daar maar voor ingeschreven, en na 100$ armer hadden we een lijst van 250 woningen die verhuurd werden en redelijk aan onze eis voldeden. Terug in het hostel probeerde we met Skype te bellen naar wat verhuurders, maar dit bleek toch nog erg lastig te gaan. Daarom hebben we eerst maar een telefoontje aangeschaft. Een prepaid telefoon met net zoveel beltegoed als we voor de telefoon betaald hadden. Een prima deal dus.

De volgende ochtend na het ontbijt maar de lijst aan het afbellen. Tientallen telefoontjes gepleegd en helaas bleken de meeste huisjes ook al weer verhuurd. Zeker de huisjes voor een leuke prijs of op een leuke locatie. Maar na tientallen telefoontjes gepleegd te hebben hadden we 4 afspraken om huizen te gaan bekijken. Het eerste huisje dat we bezochten was in de buurt van Commercial drive. Het is nog geen 6km tot hartje downtown en er komen verschillende buslijnen voorbij. Het is de benedenverdieping van een vrijstaand huis. De moeder van de eigenaar heeft daar gewoond maar die was ondertussen overleden. Een lekker kitcherig huis van Italiaanse eigenaren. We hebben gelijk besloten om dit huis te nemen. Een grote woonkamer (die we niet gebruiken), een slaapkamertje, een grote keuken en een badkamertje. We betalen 700$ per maand voor het huis inclusief water, gas, electra enz. Helaas is het natuurlijk wel een kaal huis en hebben wij geen spullen. Gelukkig stonden er al wat spullen zoals een kooktoestel met oven en een koelkast. Deze spullen zouden ook al in het huis staan, omdat dit in de huuradvertentie stond. Maar omdat onze huiseigenaar te veel spullen heeft, stond er ook al een grote tafel met stoelen, een lamp, een tv'tje (met 6 kanalen kabel waarvan de helft Chinese tv is) en een 2 kastjes. Nu de rest nog... het belangrijkste is natuurlijk een bedje. We zijn gelijk maar doorgegaan naar de Walmart. Hier vonden we een groot luchtbed, een goedkoop pannensetje en wat andere spulletjes. Dat was een beginnetje om vervolgens hier en daar nog wat andere spullen te ritselen. De volgende dag konden we een deel van onze inboedel verhuizen en een klein beetje inrichten.

Na 4 dagen hadden we dus al een ingericht huisje. Op naar de volgende stap: vervoer. Elke dag met de bus of de skytrain gaat aardig in de kosten lopen bovendien lopen er 250km aangewezen fietswegen door Vancouver, dus wij gingen een fiets kopen. Er zijn aardig wat fietswinkels in Vancouver en na wat navragen gingen wij op naar West Broadwaystreet. Hier waren verschillende fietswinkels. De meeste fietswinkels zijn gespecialiseerde zaken in moutainbiken, BMX-en, racefietsen of bouw-je-eigen-fiets-winkels. In een fietswinkel hadden ze ook wat tweedehandsfietsen en konden wij ons gelukkig prijzen met oude mountainbikes. Die van Martine schakelt rot en die van mij is veel te klein maar dat mag de pret niet drukken. Wij gaan Vancouver verkennen op de fiets. Er lopen door de stad, zoals gezegd, wat aangewezen fietswegen. Dat betekent voornamelijk dat er, tamelijk willekeurig volgens mij, wegen zijn die worden aangeraden om over te fietsen. Verder is er op deze wegen geen fietspad o.i.d. Er zijn ook wat fietspaden, voornamelijk in Stanleypark en rondom Downtown maar die hebben we nog niet verkend. Overigens mag je bijna overal fietsen maar niet overal is het even fijn, zo zijn we o.a. al beland op de trans-Canadian highway. Een klein navigatiefoutje. We komen waarschijnlijk met een verdomd goede conditie uit Canada want Vancouver is zeker geen vlakke stad. Als we naar huis fietsen komen we erg gemene klimmetjes en hufterige kluffies tegen. Fietsen naar downtown, zoals de naam al doet vermoeden, gaat een stuk makkelijker.

Dus ondertussen hadden we een telefoon, een huis en een fiets. Dit allemaal nog in 2009. Een veel belovend begin in Vancouver. We hadden alleen nog niet veel van de stad gezien, maar dat komt nog wel. Tijd zat in Vancouver. Nu was het tijd om oud-en-nieuw te vieren en in 2010 op zoek naar werk.

We hebben alleen helaas geen internet in ons huisje, dus om op internet te komen gaan we naar een Starbucks. Wil je ons iets leuks sturen of ons bellen kan dat nu:

Rolf & Martine
1360 Slocanstreet
Vancouver BC, V5K 4R9
Canada

Telefoonnummer: 1-778-848-9987