En dan nog: IJsland!

Nu voelde het weekje in New York al een extraatje in onze reis, nu konden we 'gratis' ook nog naar Reykjavik. Nóg een extraatje dus. Onze vlucht van New York naar Amsterdam was met Icelandair. Hierbij zat een tussenstop van enkele uren in de hoofdstad van IJsland. Echter na wat gerommel met het boekingsprogramma van Icelandair kregen we het voor elkaar om een tussenstop te hebben van enkele dagen in plaats van enkele uren. Voor dezelfde prijs dus!

Na een kort vluchtje kwamen we voor ons gevoel midden in de nacht aan in Reykjavik. Het was eigenlijk al vroeg in de ochtend en gelukkig konden we -al voor 7 uur 's morgens- inchecken in ons hotel. Zowaar weer een keertje een hotel. Dit was relatief betaalbaar doordat de winter in IJsland niet echt het hoogseizoen is. Nog een relax hotel ook met een mooie kamer met uitzicht op de zee en een ontbijt met wafels, tosti's, lekkere broodjes en voor Martine allerlei soort haring.

Nu weet ik niet of we een Jet-lag hadden of gewoon moesten wennen aan de 5 uur daglicht per dag maar ons bioritme was wel een beetje in de war. Dus na aankomst gelijk nog een beetje bijslapen en na de zon eindelijk een klein beetje op was met moeite ons bed uitgekropen om een rondje door Reykjavik te lopen. Een schattig (heel) klein stadje. New York was al best koud, maar in Reykjavik was het echt gemeen koud. Om de zoveel winkeltjes moesten we naar binnen om even op te warmen.

De meest bekende gebouwen zoals de Solfar en Hallgrimskirkja bekeken. Daarnaast ook bij wat touroperators langs geweest om wat trips te organiseren. Normaal zijn we niet zo van de georganiseerde trips maar in IJsland is dat bijna niet vermijden omdat een auto huren veel duurder is dan deze trips. Los van de vraag of je wel zou willen rijden in een bevroren wereld. Dus voor de aankomende dagen hebben we 2 trips geboekt.

Onze eerste trip was naar de beroemde Blue Lagoon. Terwijl het buiten -10c was lagen we in water van 39c. Een raar contrast. Het bronwater was een raar soort fluorescerend blauw en een mysterieuze walm hing er boven het water. Wij hebben lekker gedobberd, sauna ingeweest en gezweten in de stoombaden. Weer helemaal fris en fruitig kwamen we eruit :-)

De tweede trip die we geboekt hadden was de Golden Circle tour. We werden weer midden in de nacht opgehaald (ik denk rond 8.30uur) om een stuk van Zuid-West IJsland te bekijken. We begonnen bij een dorpje dat qua warmte en electriciteit volledig draait op de vulkanische gassen, een watervalletje waar in de zomer de zalmen omhoog springen en daarna door naar de Kerið krater, een meer in de krater van een vulkaan. Ondertussen kwam ook langzaam de zon op en zag je een heel mooi bevroren lavalandschap met hier en daar rookpluimen van ondergrondse bronnen.

De eerder genoemde stops waren voornamelijk voorproefjes want de Golden Circle bestaat voornamelijk uit 3 stops. De eerste van de 3 belangrijke was Geyser en Stokkur. Geyser is natuurlijk dé geiser waar alle andere geisers in de wereld hun naam aan verlenen. Helaas knalt deze geyser niet zo vaak meer, maar daarnaast is Stokkur die wel heel regelmatig omhoog komt. Een ruime 20 tot 30 meter schiet deze de lucht in (Geyser kan wel tot 200m omhoog schieten). Naast de Geysers is het sowieso wel spectaculair gebied. Tussen het lavaveld zijn verschillende gaten waar constant stoom uitkomt.

De volgende stop is de Gullfoss-waterval. Het is de grootste waterval van Europa en volgende de Lonely Planet een van de 10 mooiste van de wereld. Op het moment dat wij er waren konden we het moeilijk een echter waterval noemen omdat hij bijna helemaal bevroren was, echter de term spectaculair zou een eufornisme zijn. De verschillende lagen bevroren ijs dat samen met het sneeuw tot magische vormen werden gecreerd.

Voordat we bij de laatste echt stop aankwamen stopten we nog bij een veld met IJslanders. Terwijl bij ons de ijspegels onder onze neus hingen stonden deze paarden met hun dikke vacht nog rustig buiten. Deze eigenwijze paarden wisten dat ze gevoerd zouden gaan worden en ze kwamen aangesnelt en vochten bijna onderling om het hooi dat wij ze gaven. Nadat we geen eten meer hadden was de liefde ook snel voorbij en zochten wij ook weer snel de warmte van ons busje op.

Terwijl we in de bus zaten wist de gids naast alle verhalen over de dingen die we bezochten ook veel over IJsland te vertellen. Over de bevolking (en dat genetisch is bewezen dat alle IJslanders familie van elkaar zijn), feesten (altijd iets met schapen) en rare en grappig dingen (de achternaam van een IJslander is de voornaam van de vader met daar achter -son voor een zoon -dóttir voor de dochter).

Na de paardjes zijn we naar de laatste stop gegaan. Het Þingvellir-park. Dit is bekend om 2 verschillende redenen. Het gebied is de scheidingslijn tussen het Noord-Amerikaanse en het Europese continent dat elk jaar nog een paar centimeter uitelkaar schuift. Daarnaast is het de plek van het allereerste parlement van IJsland.

Het was een mooie afsluiting van onze 15 maanden reis. Het laatste nachtje en daarna op naar het vliegveld. Weer terug  naar Nederland, toch een beetje raar.

Mazoerië

Behalve wat verdwaalde wandelliefhebbers en watersportmensen zullen niet veel mensen Mazoerië kennen. Het ligt helemaal in het Noord-Oosten van Polen, helemaal tegen Kallinggrad aan. Het is pas sinds 1945 een onderdeel van Polen in, daarvoor was het een onderdeel van Oost-Pruisen (Duitsland). Wij gingen daar voornamelijk naar toe omdat het omringt is door meer dan 3000 meer(tjes).

 Een lange bustocht vanaf Warschau bracht ons in Gizycko. Hier vonden we een volledig verlaten camping direct aan een van de meertjes. Het was duidelijk nog geen hoogseizoen maar we vonden het wel zo relax. In het dorpje an sich was niet zoveel te doen. Er waren enkele restaurants met goede kaasplanken en wat kroegjes met goedkoop bier maar het was er voornamelijk gewoon heel erg lekker rustig. Een beetje uitrusten, in het gras liggen en zwemmen in de meren is ook een prima tijdverdrijf.

 Toch hebben we niet alleen maar niets gedaan in Mazoerië. We hebben een paar fietsen gehuurd en zijn daar door de mooie natuur gaan fietsen. Het werd een tocht van ruim 60km langs de oevers van de meren. De fietspaden waren heel verschillend van kwaliteit. Vaak waren het prima onverharde paden, kinderkopjes en soms was er opeens een strook perfect gelegd asfalt in combinatie met een bord "gesponsord door de EU". Het laatste stuk werd erg zwaar door de combinatie van de lengte van de route, kwaliteit van de fietsen en de 'mooie' wegen maar het was wel heel relax.

Daarna hebben we ook nog een volledige dag in een kano gezeten. Bijna een must als er zoveel water om je heen is. Dan blijkt orienteren op het water toch een vak apart, dus we waren een beetje verdwaald. Samen in een Kayak is toch een relatietest maar met vlag en wimpel zijn we geslaagd.

Na aardig wat dagen midden in de natuur was het toch weer tijd om verder te reizen. Dit keer mochten we met de trein naar alweer de laatste stop in ons weekje polen: Gdansk.

Weekje Polen

Net een dagje terug, te druk om spannende verhalen te typen. Hier alvast een eerste druk.

Edinburgh 1

Eén kerstdag vind ik meestal al meer dan genoeg, dus heel erg zou ik het zeker niet noemen om op 2e Kerstdag te moeten vliegen. Een weekje naar Edinburgh met Martine, Frank en Guus (aka Frodo, aka Pieter-Paul). We wilden een knallend oud-en-nieuw en Edinburgh belooft dat te bieden. Dus bijna gelijk na terugkomst van de vorige reis vanuit de Balkan en Griekenland weer tickets geboekt. Eerst de terugreis met German Wings voor een prachtig bedrag van 6 euro p.p. (inclusief belasting... of eigenlijk alléén de belasting) en de heenreis via Easy-Jet ook voor een appel en een ei.

Daarna ontdekten we dat we een klein probleempje hadden. Verblijfplaatsten zijn schaars in Edinburgh en op het Hogmanay-festival komen zo een 250.000 mensen af en er wordt aangeraden om minimaal een jaar van te voren te boeken. Nouja dan waren we met september wat aan de late kant. Dus na 721 (zeven-honderd-één-en-twingtig, ja!) telefoontjes en e-mailtje hadden we eindelijk een 4 bedjes gevonden in een buitenwijk die eigenlijk buiten het budget viel maar het goedkoopste wat we konden vinden. Deze was rond de 1100 pond voor een week met 4 personen. Deze was bijna geboekt totdat ik de Lonely Planet had gekocht en daar nog een adresje had gevonden: De Edinburgh Central Apartments. En zo gebeurde het zomaar dat we voor nog geen 600 pond in een luxe apartement zaten. midden in het centrum, omringt door barretjes en andere leuke tenten (jammer van die brandweerkazerne).

Bij aankomst was het allemaal een beetje spannend. Het was immers allemaal via internet geregeld maar er gelukkig was bij het apartement braaf iemand op ons aan het opwachten. We hadden 2 slaapkamers, woonkamer met keuken en een prima badkamer. Daarbij kwam ook nog eens dat er dagelijk een schoonmaakster om onze rommel op te ruimen, bedden om te maken, pyjama's op te vouwen en de afwas te doen. Kortom echt vakantie :)

Na aankomst gelijk de stad beetje proberen te verkennen. Ookal was het al erg donker. Dus we zijn al snel een kroegje ingedoken. Dat 'kroeg in duiken' was trouwens een zeer veel terugkomende thema in onze vakantie. Net niet de 20 verschillende kroegen behaald in een week.



En niet eens altijd voor een biertje, maar ook voor soepkommen met koffie.


De eerste volle dagen vooral Edinburgh verkent en vooral onszelf laten verdwalen door al die kleine straatjes, steegjes, bergje op, bergje af en dan natuurlijk afgewisseld met lekker eten hier, leuk kroegje daar enz.
Als je beetje dwaald door de stad heb je soms het idee dat je een Dickens verhaal bent belandt. Een oude stad met dito sfeer. Hier en daar een toeristische attractie bezocht maar daar morgen meer over.

Schotlandvoorpret: Hogmanay

Dit jaar vieren we oud en nieuw niet in Nederland. Twee jaar geleden heb ik in Krakow al eens mochten ontdekken hoe het is om in het buitenland dit feest mee te maken en na weer een jaartje het in Nederland gevierd te hebben vond ik het weer eens tijd om naar het buitenland te gaan. Of om eerlijk te zijn: Martine kwam met het idee om tijdens de feestdagen er van tussen te gaan naar bijvoorbeeld Parijs. Dan komt natuurlijk de vraag waar we naar toe gaan? Na wat speurwerk ontdekt dat de feesten in New York, Reykjavik en Edinburgh de beste zijn tijdens oud en nieuw. Aangezien de eerste twee steden vooral financieel afvallen is het dus Edinburgh geworden.

Tijdens oud en nieuw verandert de stad in een festival van enkele dagen. Het begint al op de 29ste waar een grote fakkeloptocht plaats vind. Dit schijnt een rivier van vuur door de stad te worden, ondersteund door doedelzakken en slagwerk op naar een slot met veel vuur en vuurwerk. Altijd goed natuurlijk.
De 30ste gaat het festival verder onder de toepasselijke naam 'a night before'. Dit wordt een soort Schots Carnaval in het midden van de stad. Dit jaar helemaal in het teken van tradionele Schotse muziek en dans.
Het grootste feest is natuurlijk op de 31ste. Ten eerste is de hele stad één groot feest waar enkele honderduizenden mensen uit de hele wereld op af komen. Op het straatfeest zullen verschillende podia zijn met muziek zijn en om 12uur zou het vuurwerk heftig moeten wezen.
Daarnaast is er nog een 'concert in the gardens'. Daar spelen bands als Kasabian en Idlewild. Kasabian ken ik niet zo goed maar het nieuwe jaar inluiden met Idlewild wordt ik behoorlijk blij van!
Op 1 januari zijn er ook nog activiteiten maar we moeten maar even kijken of we daar nog in staat zijn.

Terugblik

Na een maand nog een kleine terugblik. Om te beginnen met een kleine kaart van de tocht die we hebben afgelegd. Geleend van Traveller's point. Een mooi, maar onlogische rondje.


Absolute hoogtepunten zijn het duiken in Vela Luka en de wandeltocht in het Durmitor, hoewel de ene eigenlijk een letterlijk dieptepunt en de andere een zeer letterlijk hoogtepunt is. Ook zeer indrukwekkend was het nog steeds kapotgeschoten Mostar. Ruim 10 jaar na de laatste oorlog lijkt het nog steeds alsof de oorlog daar gisteren is afgelopen. Ik heb iemand horen zeggen dat eerste de kogelgaten gedicht moeten worden voordat men 'verder' kan. Dat is in Sarajevo wel het geval maar in Mostar nog zeker niet. Kosovo is min of meer nog steeds in oorlog en daarom indrukwekkend hoewel Pristina opzich niet heel boeiend is.

Stadtechnisch was Sarajevo het absolute hoogtepunt en waarschijnlijk is Dubrovnik ook geweldig, waare het niet dat er ongeveer 5 toeristen per m2 waren. Belgrado viel een beetje tegen en Zagreb heeft een hoog mwah-gehalte.

Op naar de volgende trip!

Alsnog: De laatste week

We zijn alweer een 2 weekje thuis maar we willen jullie de spannende verhalen van onze laatste week niet onthouden. We waren dus gestrand in Ulcinj en het Albanië-plan opgegeven omdat we niet genoeg tijd hadden. Ulcinj hadden we duidelijk genoeg van, dat was zo gezegd 'not our cup of tea'. We moesten richting Skopje vanwaar er zeker een trein richting Griekenland vertrok. Helaas was de direkte bus naar Skopje al vol maar er was nog wel plejek in de nachtbus naar Pristina, de hoofdstad van Kosovo. Een plek waar we volgens de website van buitenlandse zaken nog helemaal niet moeten willen komen, maar volgens ons reisboekje prima te doen. Toch vonden we het spannend.

We vertrokken in colonne met 5 bussen die allemaal naar Pristina gingen. Het was niet super druk in de bus dus we konden relax zitten ware het niet dat er een airco in de bus zat die de complete Rembrandt-toren zou kunnen koelen. Dus het was op z'n zachts gezegd nogal fris en bovendien niet echt fijn voor onze -toch al zieke- keeltjes. Na een rit van 12 uur kwamen we nog steeds midden in de nacht in Pristina aan. We zouden eigenlijk rond een uur of 7 aankomen, wat eigenlijk wel relax zou zijn want dan konden we relax ontbijten en naar een slaapplaats gaan zoeken.

Helaas was het nu nog donker en waren we op een verlaten busstation buiten de stad in een land dat officieel nog in oorlog is. Kortom we namen maar gelijk een taxi naar een guesthouse. Uiteraard hopeloos afgezet maar nog steeds lachwekkende prijzen. Overigens was het aantal plaatsen om te slapen niet zo heel erg groot. Naast wat dure hotels voor NAVO en andere overheidsmensen die hun bonnetje kunnen declareren, is er welgeteld één guesthouse. Gerund door een professor. Dit is de plaats waar ook de mensen van de NGO's en journalisten zitten. Een super mooi, schoon en relax guesthouse waar we 2 daagjes prima geslapen hebben.

Pristina is op zich niet echt een mooie stad, behalve wat moskeen, markten en badhuizen. Toch was het een bijzondere ervaring. Er reden meer UN-jeeps rond dan gewone auto's, overal militairen en op alle openbare gebouwen het volgende bord: 'No loaded weapons beyond this point'. Toch voelde we ons niet onveilig (dat zou ook kunnen omdat er helemaal geen Serven meer zijn in Pristina, die zijn allemaal gevlucht naar het Noorden waar het nog wel explosief is), de mensen waren heel aardig voor ons (van ober tot taxi-chauffeur) en we zijn blij dat we er zijn geweest.

Vanuit Pristina met een bus naar Skopje. De hoofdstad van Macedonië. In kosovo ook een opmerkelijk verkeersbord gezien. Een snelheidbord waarbij auto's maximaal 80 mogen, vrachtauto's maximaal 60 en... tanks maximaal 40.

In Skopje aangekomen hebben we treintickets gekocht naar Athene en diezelfde avond zouden we nog vertrekken zodat we nog een hele dag hadden om Skopje te bekijken. Het jammere was dat het ruim 40 graden was en per 100m lopen je zeker 2 liter zweet verloor. Ook Skopje werkte niet echt mee om er een superdag van te maken. Een leuke ottomaanse oude stad, maar lang niet zo mooi als Sarajevo en verder veel grijs en grauw. Alles is ook de jaren 70 gebouwd aangezien de hele stad in puin lag na een aardbeving. We hebben wat tijd doorgebracht aan de rivier op een terrasje met verse fruitsappen en daarna gegeten in een Indiaas restaurant die zodanig goed bekend staat dat mensen uit de buurlanden hier speciaal uren voor in de auto zitten. En inderdaad... het was niet te versmaden.

We moesten ons haasten voor de trein dus scheuren door de stad in een oude taxi. Achteraf was haasten niet echt nodig aangezien de trein besloot 3 uur vertraging te hebben. Toen de trein er eenmaal was hebben we een prima ritje gemaakt. Door de vertraging miste we alle mogelijk aansluiting naar Athene en moesten we nachtje in Thessaloniki blijven. De volgende dag vertrokken we gewapend met een frappe en fetabroodjes in de trein naar Athene. Helaas was die helemaal volgeboekt dus zaten ongeveer de halve rit het bagagerek.

In Athene moesten we even wennen aan de 'Westerse'-prijzen en bovendien aan de grote stromen toeristen. De meeste hostels zaten vol en na lang zoeken en bellen hadden we wat gevonden. Gelukkig met Airco want dat was zeker nodig. Het waren nog enkele dagen die flink pijn deden in onze portemonnee want wat is Athene duur! Biertjes, ijsjes, cocktails en koffie is niet te betalen.

Uiteraard op de Olympus geweest en het archelogisch museum. Toen we een flinke tijd in het musuem hadden rondgelopen en weer de hitte inliepen kwamen er flinke vlokken as uit de lucht vallen. We hadden op de griekse tv wel iets gezien van bosbranden en inderdaad het was op alle zenders en ze maakte er flinke druk en paniekerig om, maarja... het zijn Grieken, dus we dachten dat er een klein brandje ergens was. Na wat navragen bleek de branden al op de rand van Athene te zitten en 5 kilometer van het centrum. Hoe verdacht is het overigens dat er eerst een grote brand is in Dubrovnik waar wij zaten en nu ook al in Athene. De weg naar het vliegveld was al afgesloten, het vliegveld waar wij de volgende dag het vliegtuig moesten nemen richting huis.

De volgende dag konden wij toch gewoon naar het vliegveld met de metro. We hadden het eigenlijk wel zien zitten om op kosten van de verzekering toch nog een paar daagjes daar te moeten blijven. De reisdag kwam eigenlijk ook niet zo goed uit want Rolf was net zo warm als die bosbranden. Een virusje te pakken en flinke koorts. Dus de meest ideale conditie om flink te reizen en ook nog om vanuit Keulen met treintjes naar huis te gaan. Na thuis komst toch nog 10 dagen kunnen uitzieken van deze fijne reis.