En dan alsnog: het einde

Ondertussen zijn we alweer 7 maanden thuis maar het irriteert me dat de laatste verhalen van onze wereldreis nooit zijn afgemaakt. Omdat ik het een mooi document vind (al zeg ik het zelf) ga ik het de aankomende tijd afmaken! Een goed voornemen is het halve werk toch?

Het laatste berichtje sloot af met een cliffhanger, we namen de nachtbus vanuit Trujillo naar Huaraz. Dat is nog steeds in Peru. Tijdens de nachtbusrit naar Trujillo hadden we geen luxe bus genomen en dat ging prima. Dus nu hadden we wederom een goedkoop busje geboekt waarbij de stoelen niet echt naar achteren konden.

De tocht begon prima en we doezelden een beetje weg. Ergens midden in de nacht werden we wakker en merkten dat we stil stonden. We vonden het veels te midden-in-de-nacht om te gaan uitzoeken wat er aan de hand was. Het volgende moment dat we wakker werden en de zon al begon op te komen stonden we nog steeds stil. Wat was er aan de hand? Een flashback naar de 21 urige busrit in Egypte schoot door ons hoofd, het blijkt nog erger te kunnen... 

 Buiten bleek er voor het oog een oneindige rij met bussen te staan. Daarom bij wat mensen nagevraagd wat er aan de hand zou kunnen zijn. Het bleken protesten te zijn en sommige mensen gaven aan dat dit wel 2 dagen kan duren. Tuurlijk... dachten we nog.

Nadat we het buiten wel gezien hadden gingen we slaperig nog in de bus zitten en wat lezen. De tijd tikte rustig door, we bewogen geen centimeter met de bus en ons drinken en eten begon al op te raken. We zaten dan ondertussen al bijna 12 uur in de bus. Bovendien kon mijn nieuwsgierigheid wat er allemaal aan de hand was ook niet meer bedwongen worden en ben ik helemaal naar voren gelopen. Daar ontdekte ik dat we vast stonden voor een bergdorpje van ongeveer 3 huizen. De inwoners hadden de weg geblokkeerd en waren met stenen aan het gooien. Dus niet te dichtbij komen. Terug naar de bus lopend vond ik wel een koelautootje met frisdrank, dat waarschijnlijk een winkel in Huaraz had moeten bevoorraden maar nu zijn waar verkocht in deze file. Dus met wat koude cola vond ik ook onze bus weer terug.

Gelukkig waren er ook nog wat vrouwen en kinderen die langs de bussen liepen om eten te verkopen. Waar komen die toch altijd vandaan? Misschien kwamen ze wel uit het dorp die de blokkade hadden neergelegd en was het gewoon een truc om zoveel eten te verkopen?

Ondertussen was het leger, politie of de Peruaanse ME aangekomen om de blokkade op te heffen en een uur later begonnen we te rijden. Wij waren zo naief om even kort hiervoor te juichen want misschien konden we nog wel voor de avond in Huaraz aankomen...

Voordat de bus goed en wel op snelheid was stonden we alweer stil. We waren bij het volgende bergdorpje aangekomen en ook hier was weer een blokkade. Het duurde weer even voordat de politiemannetjes alles weer hadden opgeruimd zodat we na een paar uur weer een stukje konden rijden tot het volgende dorp...

De buschauffeur gaf al aan dat we ons konden gaan voorbereiden op een tweede nacht in de bus en steeds reden we maar een klein stukje verder. De sfeer werd steeds grimmiger, we moesten alle gordijntjes dicht doen en de bussen werden nu ook met stenen en rotsblokken bekogeld. Niet echt de fijnste momenten van onze reis.

Na een lange nacht van stilstaan en stapvoets rijden moest de bus een omweg maken door een soort weiland om een blokkade te omzeilen. Dit ging prima met alle bussen voor ons. Helaas was onze buschauffeur na ruim 30 uur ook wat moe en nam de bocht iets te scherp. Hierdoor kwam de bus vast te zitten in de modder. Dat kon er ook nog wel bij. De chauffeur kreeg de bus echt niet meer op het verharde gedeelte. Vervolgens is er geprobeerd met stenen onder de wielen de bus toch wat grip te laten hebben, iedereen er uit, alle mannen (ook ik zei de gek) duwen en vervolgens heeft een andere buschauffeur de bus toch uit het gat weten te krijgen.

Na nog 1 of 2 blokkades kwamen we dan toch helemaal gesloopt aan in Huaraz. Een keurige 33 uur in de bus! In een zombi-staat zijn we naar een iets te luxe onderkomen gegaan, maar we hadden het wel verdiend! Wat was er nou aan de hand? We hebben verschillende verhalen gehoord maar waarschijnlijk zijn de protesten tegen de bouw van een nieuwe mijn van een Canadees bedrijf. Hierbij hebben de bewoners geen inspraak gehad, verdienen daar dus niets aan en/of het is slecht voor het milieu. Hierdoor hebben ze dus de weg tussen Lima en Huaraz afgesloten, dit is de enige fatsoenlijke weg naar het hooggelegen Huaraz. Het hele verhaal staat hier goed beschreven. Ohja... de mijn gaat trouwens nu niet door. Het heeft dus geholpen.

Na een korte tijd in comateuze staat doorgebracht te hebben, zijn we voor een lunch Huaraz ingegaan. Huaraz ligt op ruim 3000 meter hoogte midden tussen de spectaculaire bergtoppen van de Cordillera Blanca. Dus na de lunch een klein rondje door de stad gelopen en ons lopen vergapen aan de mooie omgeving.

Maar dat genieten was helaas van korte duur. We zagen al wat brandjes in de stad, hoorde herrie en toen we een hele meute aan zagen komen zijn we snel een supermarktje ingevlucht. Deze deden net op tijd de rolluiken dicht want we hoorden de stenen er tegen aan vliegen. Nadat de herrie verdwenen was, doken we weer de straat op, maar helaas de verkeerde kant op want we kwamen weer de protestmars tegen. Dit keer konden we geen winkeltje induiken en werden er stenen onze kant opgegooid. Er was niemand anders in de buurt, dus ze mikten echt op ons. Echt goed gooien konden ze niet dus zijn we er zonder kleerscheurenvanaf gekomen en snel de andere kant opgesnelt. Hier stond alweer een heel batterij politie klaar om het een beetje in te dammen.

We zijn daarna maar snel terug gegaan naar ons guesthouse om bij te komen en wat slaapuren in te halen. We waren in Huaraz omdat we in de bergen wilden gaan wandelen en we hadden al allerlei fantastische ideeen waar we heen wilden. Helaas was het ondertussen al 8 december en hadden wij op 12 december vanaf Lima een vlucht. Dus wij moesten wel een bus terug hebben. Wij hebben langs enkele busmaatschappijen gelopen en zij zeiden dat ze voorlopig nog niet zouden gaan rijden. Hoewel de protesten maar voor 24 uur waren gepland, zouden ze nog langer doorgaan. Het geweld escaleerde ook: de politie had iemand gedood, een toerist was gewond en hierdoor zouden de blokkades voorlopig niet opgeheven worden. Dus hoe zouden we nu weg komen? We vonden een heel klein busmaatschappijtje dat de niet verharde weg naar Casma neemt. Gelukkig hadden die nog tickets voor de volgende dag, Dus die tickets gelijk gekocht.

Nu was er geen tijd meer om de bergen in te gaan dus alles wat we nog konden doen was een rondje door het lelijke stadje te lopen. Toch een beetje genieten nog van de mooie bergtoppen, de markt bezoeken waar je cuy (cavia's) kon eten en een biertje gedronken. Dus erg veel gedoe om hier te komen om uiteindelijk niet eens een berg op te lopen.

Opgelucht waren we toen we eindelijk in het overvolle minibusje zaten richting Casma. Er wilden nog veel meer mensen mee, maar gelukkig hadden wij de dag ervoor al kaartjes gekocht. De rit ging wonderwel vlekkeloos. Een belachelijk mooie rit over bergkammen van 4500+ hoogte. De weg was net zo breed als het busje en naast ons was honderen meters niets de diepte in. Toch genoot ik meer van het uitzicht dan de spanning om met hoge snelheid langs dit 'niets' te rijden. Na enkele uren kwamen we aan in Casma. Terug bij de Panamerikaanse snelweg. Toch met een zucht van verlichting. Achteraf blijkt dat we helemaal mazzel hebben gehad want de dag nadat wij waren vertrokken vanuit Huaraz is ook de weg naar Casma geblokkeerd. Dan hadden we helemaal niet kunnen vertrekken naar Lima!

In Casma gelijk de nachtbus geregeld naar Lima. Dit keer wel een luxe bus, dus mochten we weer 33 uur vastzitten, dan zaten we in ieder geval goed. Eerst mochten we nog een uur of 5 ons zelf vermaken in Casma. Samen met een Duits meisje zijn we bij een verlate viersterren hotelrestaurant neergeploft waar we te veel bier dronken en Martine de blaren in haar mond kreeg omdat ze een peper voor een tomaat aanzag.

Van Lima kan ik me niet eens zoveel herinneren. Dat kan natuurlijk aan mij liggen, want met ons hoofd waren we ondertussen al bij New York, maar het kan ook zijn dat Lima gewoon niet zoveel aan is. We zaten in een hostelletje in Miraflores. Paar rondjes door die wijk gelopen, naar de oude stad gegaan, een mooi klooster bezocht (met een bibliotheek die zo in een Harry Potter kan), de Chinese wijk, lekker gegeten en klaar gemaakt voor onze tocht naar de New York.

We go slow

Na raar uitgaansnachtje in Tulum met een groot feest in de stad en na nog een volledig dagje in Tulum helemaal niets te hebben gedaan, nouja: beetje eten, spullen ophalen van de duikschool (behalve mijn duikschoentjes, die liggen helaas nog steeds in Tulum), in de hangmat liggen, biertjes drinken en afscheid nemen van de nieuwe tijdelijke beste vrienden, gingen we weer verder trekken.

Op naar Belize. Om iets over achten in de ochtend zijn we vertrokken voor een busritje van ongeveer 4 uur naar Chetumal, de grensstad met Belize. Een tochtje dat erg vlot verliep met airco in de bus (brrr...) en een film (hairspray waarbij het gepraat gedubt was, maar de liedjes niet. Prima vermaak voor een busrit). In het busstation nog een paar uur mogen wachten waarbij we taco's met rauwe rode kool niet als een succes hebben bestempelt. We zaten daar met een Zwitsers koppel dat al 9 maanden aan het reizen was. Maar een half uurtje te laat kwam de bus aan... al helemaal vol!

De eerste 2 uur (inclusief 2x eruit voor wat grensformaliteiten) zaten we met 4 man op 3 stoelen. De meeste stoelen waren dubbel in gebruik. Na 2 uur had ik een ander plekje veroverd zodat Martine en ik beide op een hele stoel konden zitten. Hoewel volledig aan de andere kant van de bus. We maakten gelijk kennis met een volledig andere bevolking. Van een tamelijk lievelijk mayacultuur met kleine poppetjes van mensen naar een schreeuwende en constant vloekende creoolse cultuur met keiharde reggae uit de boxen knallend. Het bleek een feestdag te zijn in Belize (Columbusdag, hoewel ze zelf ontkenden dat het Columbusdag was maar 'gewoon' een feestdag). En wat doe je op een feestdag? Juist'em! Je gaat 2x ruim 4 uur in de bus zitten naar de eerste stad in Mexico om daar boodschappen te doen. En dan vooral schoonmaakmiddel, toiletpapier,pampers, Kellock's en weet ik veel wat er allemaal in die grote tassen zaten.
Al met al dus een interesant ritje. Maar door al die grappen en ook omdat de buschauffeur schijnbaar iedereen persoonlijk thuis af wilde zetten kwamen we veel te laat aan in Belize-stad en misten de laatste boottaxi naar Caye Caulker. Dus dat werd een nachtje in Belize-stad. Het was ondertussen al donker en deze stad staat nu niet bepaald in het rijtje van de meeste veiligste steden ter wereld. We hebben samen met het zwitserse duo een taxi genomen naar een guesthouse dat stond vermeld in de Lonely Planet en uiteraard was daar nog plek. Het is namelijk nog steeds het laagste van het laagseizoen.

Na een heerlijk ontbijt zijn we dan toch op weg naar Caye Caulker gegaan. Met de watertaxi op naar een mini-eilandje. Er zijn geen verharde wegen en de meeste gebouwen lijken wel een beetje vervallen engelse huizen uit vroegere tijden (Belize was tot 1981 nog van Engeland). Doordat je overal weer reggae hoort, de mensen en het ritme van de dag, voelt het wel alsof we op Jamaica zijn, ware het niet dat we beide nog nooit op Jamaica zijn geweest. We zitten nu in Lena's guesthouse. Zoals gezegd, is het het laagste van het laagseizoen en zijn wij de enige in dit guesthouse. Een prima kamer en direct aan een wit strand met palmbomen en uitkijk op een mooie Caribische zee. We zullen hier en daar wat gaan duiken de aankomende dagen en ons houden aan de lijfspreuk van dit eiland: go slow.

Alsnog: De laatste week

We zijn alweer een 2 weekje thuis maar we willen jullie de spannende verhalen van onze laatste week niet onthouden. We waren dus gestrand in Ulcinj en het Albanië-plan opgegeven omdat we niet genoeg tijd hadden. Ulcinj hadden we duidelijk genoeg van, dat was zo gezegd 'not our cup of tea'. We moesten richting Skopje vanwaar er zeker een trein richting Griekenland vertrok. Helaas was de direkte bus naar Skopje al vol maar er was nog wel plejek in de nachtbus naar Pristina, de hoofdstad van Kosovo. Een plek waar we volgens de website van buitenlandse zaken nog helemaal niet moeten willen komen, maar volgens ons reisboekje prima te doen. Toch vonden we het spannend.

We vertrokken in colonne met 5 bussen die allemaal naar Pristina gingen. Het was niet super druk in de bus dus we konden relax zitten ware het niet dat er een airco in de bus zat die de complete Rembrandt-toren zou kunnen koelen. Dus het was op z'n zachts gezegd nogal fris en bovendien niet echt fijn voor onze -toch al zieke- keeltjes. Na een rit van 12 uur kwamen we nog steeds midden in de nacht in Pristina aan. We zouden eigenlijk rond een uur of 7 aankomen, wat eigenlijk wel relax zou zijn want dan konden we relax ontbijten en naar een slaapplaats gaan zoeken.

Helaas was het nu nog donker en waren we op een verlaten busstation buiten de stad in een land dat officieel nog in oorlog is. Kortom we namen maar gelijk een taxi naar een guesthouse. Uiteraard hopeloos afgezet maar nog steeds lachwekkende prijzen. Overigens was het aantal plaatsen om te slapen niet zo heel erg groot. Naast wat dure hotels voor NAVO en andere overheidsmensen die hun bonnetje kunnen declareren, is er welgeteld één guesthouse. Gerund door een professor. Dit is de plaats waar ook de mensen van de NGO's en journalisten zitten. Een super mooi, schoon en relax guesthouse waar we 2 daagjes prima geslapen hebben.

Pristina is op zich niet echt een mooie stad, behalve wat moskeen, markten en badhuizen. Toch was het een bijzondere ervaring. Er reden meer UN-jeeps rond dan gewone auto's, overal militairen en op alle openbare gebouwen het volgende bord: 'No loaded weapons beyond this point'. Toch voelde we ons niet onveilig (dat zou ook kunnen omdat er helemaal geen Serven meer zijn in Pristina, die zijn allemaal gevlucht naar het Noorden waar het nog wel explosief is), de mensen waren heel aardig voor ons (van ober tot taxi-chauffeur) en we zijn blij dat we er zijn geweest.

Vanuit Pristina met een bus naar Skopje. De hoofdstad van Macedonië. In kosovo ook een opmerkelijk verkeersbord gezien. Een snelheidbord waarbij auto's maximaal 80 mogen, vrachtauto's maximaal 60 en... tanks maximaal 40.

In Skopje aangekomen hebben we treintickets gekocht naar Athene en diezelfde avond zouden we nog vertrekken zodat we nog een hele dag hadden om Skopje te bekijken. Het jammere was dat het ruim 40 graden was en per 100m lopen je zeker 2 liter zweet verloor. Ook Skopje werkte niet echt mee om er een superdag van te maken. Een leuke ottomaanse oude stad, maar lang niet zo mooi als Sarajevo en verder veel grijs en grauw. Alles is ook de jaren 70 gebouwd aangezien de hele stad in puin lag na een aardbeving. We hebben wat tijd doorgebracht aan de rivier op een terrasje met verse fruitsappen en daarna gegeten in een Indiaas restaurant die zodanig goed bekend staat dat mensen uit de buurlanden hier speciaal uren voor in de auto zitten. En inderdaad... het was niet te versmaden.

We moesten ons haasten voor de trein dus scheuren door de stad in een oude taxi. Achteraf was haasten niet echt nodig aangezien de trein besloot 3 uur vertraging te hebben. Toen de trein er eenmaal was hebben we een prima ritje gemaakt. Door de vertraging miste we alle mogelijk aansluiting naar Athene en moesten we nachtje in Thessaloniki blijven. De volgende dag vertrokken we gewapend met een frappe en fetabroodjes in de trein naar Athene. Helaas was die helemaal volgeboekt dus zaten ongeveer de halve rit het bagagerek.

In Athene moesten we even wennen aan de 'Westerse'-prijzen en bovendien aan de grote stromen toeristen. De meeste hostels zaten vol en na lang zoeken en bellen hadden we wat gevonden. Gelukkig met Airco want dat was zeker nodig. Het waren nog enkele dagen die flink pijn deden in onze portemonnee want wat is Athene duur! Biertjes, ijsjes, cocktails en koffie is niet te betalen.

Uiteraard op de Olympus geweest en het archelogisch museum. Toen we een flinke tijd in het musuem hadden rondgelopen en weer de hitte inliepen kwamen er flinke vlokken as uit de lucht vallen. We hadden op de griekse tv wel iets gezien van bosbranden en inderdaad het was op alle zenders en ze maakte er flinke druk en paniekerig om, maarja... het zijn Grieken, dus we dachten dat er een klein brandje ergens was. Na wat navragen bleek de branden al op de rand van Athene te zitten en 5 kilometer van het centrum. Hoe verdacht is het overigens dat er eerst een grote brand is in Dubrovnik waar wij zaten en nu ook al in Athene. De weg naar het vliegveld was al afgesloten, het vliegveld waar wij de volgende dag het vliegtuig moesten nemen richting huis.

De volgende dag konden wij toch gewoon naar het vliegveld met de metro. We hadden het eigenlijk wel zien zitten om op kosten van de verzekering toch nog een paar daagjes daar te moeten blijven. De reisdag kwam eigenlijk ook niet zo goed uit want Rolf was net zo warm als die bosbranden. Een virusje te pakken en flinke koorts. Dus de meest ideale conditie om flink te reizen en ook nog om vanuit Keulen met treintjes naar huis te gaan. Na thuis komst toch nog 10 dagen kunnen uitzieken van deze fijne reis.

The city is burning

Ondertussen Korcula achtergelaten en de nodige duikbrevetten zijn binnen. Een paar fijne laatste dagen gehad in Korcula met nog wat extra duiken. Gisteren vertrok onze bus op het fijne tijdstip van kwart over 5. De wekkertjes gingen dus al om 4 uur, waarbij je je afvraagt of dit nu echt de vakantie is die je wilt ;-) In de bus zaten we met een Frans/Amerikaans koppel die ook aan het duiken was.

Een mooie rit gemaakt over het eiland terwijl langzaam de zon opkwam en een mooi stuk over de bergen boven Dubrovnik waar onze chauffeur door de haarspeldbochten scheurde. Om 10uur kwamen we in Dubrovnik aan en we vreesden een dag lang zoeken naar een geschikte slaapplaats omdat het hier ook hoogseizoen is en we zowel door de reisboeken als door andere mensen waren gewaarschuwd voor het gebrek aan slaapplaatsen in Dubrovnik. We hadden al een flinke rits slaapplaatsen proberen te bellen maar alles zat vol. Het liep echter veel makkelijker dan verwacht: gelijk uit de bus kwam er iemand naar ons toe die een slaapplaats aanbood op een aardige locatie en een redelijke prijs. Kortom we hadden geluk.

De stad is heel erg mooi maar heeeeeeeeeel erg toeristisch. We kunnen over de hoofden lopen. Het is hier bloedheet maar er staat ook een gedeelte van de stad in de fik waardoor er een flinke laag smog over de stad hangt en er een grote oranje-gloed in de lucht hangt en steeds blusvliegtuigen overvliegen. Gisteren ging opeens het luchtalarm af waardoor de mensen gingen rennen over straat, paniekerige reacties en dat soort dingen. Het staat ook op nu.nl.

We gaan straks nog meer bekijken en morgen vertrekken we alweer naar Mostar, dat is in Bosnie-Herzegovina. Een klein tochtje van 3-4uur met de bus.