Werk in Vancouver

Robsonsquare

Met ons reisbudget konden we makkelijk drie maanden door Centraal Amerika reizen maar heel lang in Vancouver konden we niet meer teren op dit budget want het is een erg dure stad. Bovendien is alles nog duurder dan het lijkt want elke prijs die je ziet is zonder belastingen. Zo is in de pub een biertje rond de $6, dat is al aan de hoge kant maar als je afrekent komt daar nog de landelijke belastingen, de provinciale belastingen en de liquortax bij. Maar dan ben je er nog niet want er wordt geacht een fooi van minimaal 15% te geven en 20% als je tevreden bent. Dan is een biertje bijna dubbel zo duur als je eerst dacht.

Tijd om te werken dus. Eerst onze C.V. in het engels vertaald en daarna van de engelse C.V. een resumé gemaakt. Dit is een samenvatting van je C.V. waarin je ook je doel in het leven in zet. Sigh. Met onze resumé gingen we op pad. Ons eerste doel zou zijn om naar wat kroegen en barretjes te gaan om hier onze resume af te geven. Op dag 1 van het zoeken was het nog wat vroeg om naar kroegen te gaan dus besloten we eerst naar Angus One te gaan. Dit is een uitzendbureau dat wij gevonden hadden op het internet. Een uur later liepen we naar buiten... met een baan!

We zouden vanaf begin februari aan de slag gaan als 'Bus systems supervisor'. Dit zou betekenen dat we in Whistler, waar alle ski en sleesporten plaatsvinden, aan de slag zouden gaan. We zouden de bezoekers uit de bussen naar de juiste venue te sturen en mensen die uit de venues komen weer naar de juiste bus sturen. Niet echt heel ingewikkeld en het verdient redelijk.We hadden ons gelijk voor het werk ingeschreven ondanks dat ze nog niet veel duidelijkheid konden geven over de tijden, dagen en de slaapplaats die zij zouden regelen. We hadden werk. Joepie. Daarna zijn we gelijk door gegaan om een social insurance nummer en een bankrekening te openen. We waren weer een beetje meer gesetteld in Canada.


Toch was de onduidelijkheid over ons werk wel vervelend. We hadden er nog een e-mailtje aan gewaagd maar helaas was er helemaal niets bekend over werkroosters, minimum aantal uur dat we konden werken en de slaapplaats. Voorzichtig keken we om ons heen en vonden een Randstad uitzendbureau. Dat voelde wel vertrouwd en we hebben ons hier ook ingeschreven. Ook Randstad had gelijk werk voor ons. Wederom voor de Olympische spelen en dit keer in Vancouver wat toch onze voorkeur had. Bovendien konden ze gelijk duidelijkheid geven over het aantal uren en dagen (4 dagen werken, 1 dag vrij) en het verdient nog een klein beetje beter dan Angus One. Heel precies weten we nog niet wat ons werk gaat worden maar we gaan de bussen van de politie en security van de Olympische Spelen logistiek managen. Kortom wij zorgen dat op het juiste tijdstip de buschauffeur in de juiste bus zit met de juiste agenten en die sturen wij naar de juiste plaats. Mochten jullie in Nederland horen dat de bewaking tijdens de spelen zo een puinhoop is, dan is dat dus onze schuld :-)


Het gesprek met Randstad was op vrijdagmiddag en maandag moesten we laten weten welke shift we wilden draaien. Heel dapper van ons, besloten we de nachtshift te draaien zodat we overdag nog een beetje van de Olympische spelen konden meepakken. Helaas bleek maandagochtend dat er vrijdagmiddag na ons nog 2 mensen waren binnengelopen die dit ook hadden bedacht en helaas was die shift nu al vol. Nu gaan wij werken van 6.00 uur tot 15.00 uur zodat we toch nog wat van de spelen kunnen meepikken. 28 Januari is onze eerste dag.
Om te vieren dat we een leuke baan hadden gevonden, hebben we -naast wat Canadese biertjes- ons getrakteerde op 2 tickets voor de 1.500 meter schaatsen. Eigenlijk wilden we tickets voor het shorttrack of ijshockey maar dat is helaas niet te betalen. Voor de gein hadden we ook onze tickets op marktplaats gezet. Dit leverde gelijk een volle e-mailbox op met mensen die maar al te graag de tickets wilden overnemen. Tja wat doen je dan?


Maar goed, we hadden nu nog 2,5 week om semi-werkloos te zijn en de stad te verkennen. Semi-werkloos want er was nog wel een betaalde training van Angus One die we toch hebben bijgewoond. Hoewel we bijna zeker wisten dat we dit werk niet gingen doen waren we toch wel benieuwd en bovendien konden we die paar extra dollars wel gebruiken. Deze 'training' was ronduit genant. Na een paar uur was er geen woord gesproken over het werk wat we zouden gaan doen maar wel een een presentatie over de 4 mascottes en de betekenis, de uitleg over de olympische spelen en paralympics op een "knoop in je zakdoek"-niveau en kregen we nog wat socialevaardigheidlessen zoals dat het niet echt netjes is om iemand een 'cripple' of 'retard' te noemen.


Ondertussen zitten al bijna 4 weken in Vancouver en proberen steeds meer van deze levendige stad te verkennen. De afgelopen 4 weken is het maar 2 dagen droog geweest dus veel buiten zijn we niet. Hopelijk is het straks in het voorjaar een stuk beter zodat we naar Stanley Park, de stranden of de bergen in kunnen. Wel hebben we ondertussen een van de bekendste attracties van Vancouver bezocht: het aquarium. We hebben hier een dolfijnenshow gezien, met lichte heimwee gekeken naar het Carribische aquarium, zeeotters, haaien en schildpadden gezien, hele rare grote zoetwater vissen gezien die leven in de Amazone, voor het eerst Beluga's gezien (witte dolfijnen die rond de Noordpool zitten) en gezien wat er allemaal leeft voor de kust van Vancouver. Hopelijk kunnen we dat nog in het echt zien als we gaan duiken in dit koude water. Ook was er regenwoud waar veel beesten leven die in het 'echt' hadden gezien zoals macaws, luiaard en vlinders.

Nemo


Het onderwaterleven voor de kust van Vancouver

Kwallen

Dolfijnenshow
Een Beluga

De buurten en wijken van Vancouver zijn we ook beter aan het verkennen. We hebben een lange wandeling (door de regen) door Westend gemaakt waar we een tijd hebben gekeken naar de watervliegtuigen. Een heel kort bezoek aan Chinatown dat we verschrikkelijk vonden. Niet eens omdat er zoveel junks lopen maar vooral omdat ze in elke winkel haaienvinnen verkopen. De fik d'r in. En we hebben Kitsilano bezocht. Dit was vroeger de hippiebuurt en die hippies van toen wonen er nog steeds maar het is nu een soort Amsterdam Zuid geworden.

Ohja in het kader van integratie hadden we nog een belangrijke stap te nemen. Je bent een Vancouverite van niets als je niet rondloopt met een eigen koffiethermobeker. Goed voor het mileu, korting op je koffie en je de koffie blijft warm. Maar we zijn hiervoor ook geslaagd!

Dit weekend gaan we naar Victoria. De hoofdstad van British Colombia dat op Vancouver Island ligt. Een erg Brits stad, veel mensen noemen het meer Brits dan de gemiddelde Britse stad. Dus afternoon tea, pubs en fish & chips. Eigenlijk waren we van plan om naar Seattle te gaan maar dat werd een beetje te duur omdat nu te doen en bovendien speelt in maart Biffy Clyro in Seattle dus gaan we dat concert combineren met een bezoek aan de stad van Nirvana, Jimmy Hendrix, Presidents of the USA, the Melvins, Zeke...

24 uur vliegen

Waarom reizen we dan ook niet op normale tijden... om 3 uur ging de wekker. Op eerste kerstdag. We hadden een taxi geregeld en de goede man stond nog te wachten ook. Gelijk naar het vliegveld en voordat er enige spoor van een zonnetje was, stonden we al in de rij om in te checken. Helaas ging dat toch allemaal niet zo voortvarend want we moesten eerst voorbij het bedankt-voor-uw-bezoek-en-wil-je-nu-nog-even-52$us-departure-tax-betalen-loket gaan. Na dit financiële ommetje toch inchecken. We waren hier een beetje zenuwachtig om, omdat er een wijziging in de tijden was geweest, van 5 hele minuten, waardoor ons e-ticket niet meer geldig zou zijn. Dit e-ticket moest gereissued worden. Dit kon het boekingkantoortje waar wij online onze tickets hadden geregeld niet doen, en dit moest direct bij de airline. Ik had al een keertje gebeld naar Amerika om dat te regelen, maar volgens de dame aan de telefoon was het allemaal geregeld. Toch voelde het nog niet helemaal zeker en inderdaad was er een probleem. Na veel gebel, heen-en-weergeloop (sorry mensen achter ons in de rij) was het dan toch geregeld. We mochten mee. Tassen inchecken en helaas waren die 7 pond te zwaar (3,5 hele kilo's) en moesten we bijna 80$ bijbetalen. Daar hadden we dus niet zo een zin in en haalde ik wat boeken en mijn eerste trap van mijn ademautomaat voor het duiken uit mijn tas. Ik vond het toch al niet zo fijn als die in bagage zat omdat het nogal een prijzig dingetje is. Na wat verschuivingen naar de handbagage mochten de tassen ook mee. Echt soepel ging het niet maar we kwamen er.

Daarna immigratie, customs en douane. Mijn tas kwam niet door de scanner en moest worden opgemaakt. Daar vertrouwden ze mijn eerste trap niet. Die mocht niet mee in de handbagage. Nu neemt elke weldenkende duiker zijn ademautomaat mee in zijn handbagage maar ik mocht het niet. Discussie met de pannenkoek leverde ook niets op, behalve veel irritatie. Ik moest het achterlaten of inchecken. Ik hobbel weer terug door de poortjes, immigratie, douane en weer in de rij bij de luchtvaartmaatschappij. Helaas waren de tassen al 'beneden' en kon dus mijn eerste trap niet meer in mijn tas. De jongen achter de balie was zelf ook een duiker en vond het ook belachelijk dat het niet mee mocht. Ik had nu eindelijk mazzel want hij gooide een doosje met labels om, viste hier en daar wat materialen en maakte een mooi doosje waar mijn eerste trap in kon (had hem zelf ook al in mijn sjaal gewikkeld). Zelfs geen extra kosten! Na de hele route weer terug en een boze blik naar de douanenazi, die op dat moment een oud vrouwtje weigerde door te laten omdat hij niet vertrouwde dat ze het ging overleven (echt!), waren we klaar voor vertrek.
Na nog even wachten gingen we dan eindelijk de lucht in. De eerste 5,5 uur in de lucht. Het was een goedkope vlucht dus geen eten, drinken of een film maar wel een landschap dat van mooie blauwe zee veranderde in een sneeuwlandschap. Vlogen over Texas en Oklahoma naar onze eindbestemming: Denver, Colorado.

We vreesden een beetje de immigration in Amerika. We hadden ons al online aangemeld voor de visa-waiver, zodat we geen visum nodig hebben en hoopten dat het soepeltjes zou gaan. Na twee formuliertjes te hebben ingevuld en onze vingerafdrukken hebben moeten achterlaten mochten we naar binnen na een vrolijke 'daaaaag' van de immigratiemeneer. Dat ging verdomd soepel!

Een uurtje of 5 mochten we ons vermaken op Denver Airport. Een heel groot vliegveld met een eigen metronetwerk! Veel eettentjes, kroegjes en winkels. Natuurlijk moesten we ook even naar buiten om in de sneeuw te spelen. Na 3 maanden voornamelijk erg heet gehad te hebben was dat een fijne afwisseling. Daarna wat biertjes gedronken in een kroegje met lokale biertjes van een microbrouwerij uit Denver. Daarna weer inchecken om naar het volgende vliegtuig te gaan. Dit was echt het gemakkelijkste inchecken ooit. Er werd amper gefouilleerd en we konden bijna zo doorlopen. Achteraf is dat tamelijk bizar want op hetzelfde moment waren die 'aanslagen' in Detroit van die Nigeriaanse jongens die vlogen vanuit Amsterdam. Nu moet Amsterdam beter beveiligen terwijl ik bijna met een mk47 het vliegtuig in had kunnen lopen (okok, een beetje overdreven).

Op naar Seattle... en na wat uren in het vliegtuig werd het alweer donker. We konden vanuit het vliegtuig al die Amerikaanse buitenwijken zien met kerstverlichting. Bizar veel licht. Na een saaie en vlekkeloze vlucht kwamen we aan in Seattle. In Seattle mochten we bijna 3 uur wachten.

Vanaf Seattle was het nog maar een klein rotstukje vliegen met Alaska Air. Het begon nu toch wel spannend te worden. In Vancouver moesten we GELIJK ons visum regelen. Tot dat moment hadden we alleen uitnodiging gekregen, maar dat moest nog wel omgezet worden in het daadwerkelijke werkvisum. De meest spannende verhalen staan op internet en mijn hart ging ook wel aardig te keer. Er zouden nog allerlei dingen gecontroleerd worden: genoeg geld, terugticket (hebben we niet), verzekering (alleen in het Nederlands). Bovendien wisten we niet of onze jaar-truc zou werken. We hebben namelijk een visum voor 2009, dat een jaar geldig zou zijn op de dag dat je het land binnenkomt. Nu kwamen wij natuurlijk op het bijna allerlaatste moment van 2009 het land binnen, dus hopelijk zou dat geen problemen opleveren, of erger: alleen een visum voor kalenderjaar 2009.

We kregen een chagrijnige vrouw als Immigration Officer die 2 vragen stelde: ooit gearressteerd geweest (uh...NO!) en heb je genoeg geld (eigenlijk niet maar uh... YES!) en dat was dat. Stempel en papier in paspoort en klaar waren Martine en Rolf.

En dat was dat! Een taxi naar het hostel, slecht slapen en de volgende dag wakker in Vancouver! Joepie!

Nog 148 dagen

Zoals ik ooit had beloofd dat ik op dit blog de voortgang van de 'Wereldreis' bijhouden. Overigens staat 'Wereldreis' tussen haakjes omdat ik er nog steeds geen goede naam voor hem. Het is immers geen wereldreis omdat we 3/4 van de wereld (ofzo) buiten beschouwing laten en alleen 'reis' is het ook niet. Want het is nèt iets meer dan een reis, een reis kan ook 2 weken in België zijn.

Eerst het Canadese visum: dat is gelukt!

We hebben beide een uitnodiging gekregen en deze wordt op de grens omgezet in een visum voor een jaar. Dan moeten wel onze financiën en verzekering in orde zijn, maar dat lijkt me geen probleem. Er zit nog wel een probleempje aan. Het is een visum voor 2009. Dus we moeten wel voor 31 december 2009 de grens over zijn om ons visum in te laten gaan. Overigens is het visum een jaar geldig en gaat in op de dag dat we de grens overgaan, dus in ons geval is hij het grootste gedeelte van 2010 geldig. We hebben nog geen baan oid geregeld maar zijn wel een beetje aan het oriënteren waar we willen zijn. Het hoofddoel van Canada was natuurlijk de Olympische spelen. Die zijn - niet zoals ik dacht - alleen in Vancouver maar voornamelijk ook in Whistler. Daar zullen alle ski en snowboardsporten zijn. Dus of wij nu in Vancouver of in Whislter zullen vestigen, of misschien wel eerst in de ene en dan in die andere zullen we wel zien. Ook of we van te voren al een baantje regelen of dat ter plekke doen weten we nog niet.

Dan zijn we héél druk bezig met onze Divemastercursus. We zijn ondertussen ruim 2 maanden onderweg en liggen momenteel elke zaterdagmiddag in het zwembad en elke zondag in Vinkeveen. Op opleiding loopt voorspoedig. We hebben al 3 van de 8 examens met een voldoende afgerond en we hebben de houdiniact al afgerond, dat betekent dat we buddy-breathend (dus samen uit 1 ademademautomaat ademend) onze volledige duikuitrusting onderwater moesten omwisselen en daarna nog 4 baantjes onderwater moesten zwemmen. Daarnaast zullen we de aankomende 2 weken onze EFR (emergency first response, dus soort van EHBO) en onze reddingsvaardigheden worden getest, daarna de laatste 5 theorie-examens en dan schiet het lekker op, maar zullen de tijd tot en met september nog zeker nodig hebben. Momenteel assisteren we ook al bij de opleidingen.















En dan hebben we het nog het geval met de Mexicaanse Griep. Aangezien 2 Oktober ons vliegtuig toch echt naar Mexico gaat volgen we het nieuws op de voet, maar echte zorgen maken we ons nog niet. Het duurt nog 5 maanden voordat wij daar aankomen en waarschijnlijk zal het, net zoals met SARS en de Vogelgriep, allemaal weer over zijn en op naar de volgende hype... Maar toch houden we het scherp in de gaten. Mocht er een negatief reisadvies komen heeft dat ook weer gevolgen voor verzekeringen enzo. Waarschijnlijk boeken we dan wat om. Overigens waren wij niet van plan om heel Mexico door te reizen, maar alleen door het zuiden. De de provincies waar wij door heen willen is nog GEEN geval van de griep.

Een boom voor een visum

Na onze 3 maanden centraal Amerika willen we naar Canada gaan. Ten eerste om het land te zien, ten tweede om de Olympische spelen te zien maar vooral ook om - ten derde - te gaan werken in Canada. We dachten dat we wel ergens zwart kunnen werken of de Olympische werken maar na wat zoeken en lezen vonden we de mogelijkheid om een Working Holiday Program-visum (WHP) aan te vragen. Dat is voor Nederlanders onder de 30 jaar waar je een jaar mee mag werken en reizen in Canada. Dit betekent dat je van te voren nog geen werkgever hoeft te hebben, want dat zou redelijk onmogleijk zijn. Dus top. Daar zijn we nu dus mee bezig.

Maar visum, werkvergunningen, ambassades... dat riekt naar bureaucratie en dat is ook zo. Want we moeten flink wat aantonen. Dit zijn de eisen:

1. Are citizens of The Netherlands
Deze eerste eis is dan ook gelijk de makkelijkste. We zijn beide Nederlanders. Dus check.

2. have to be between 18 and 30 years of age, their application must be stamped as received by the Canadian Embassy in Berlin on or after their 18th birthday or prior to their 31st birthday
Ja, op dit moment zijn we ouder dan 18 en jonger dan 30. Check.
Er was even sprake dat we misschien richting Berlijn zouden moeten gaan, maar we mogen het gewoon opsturen per post. Dus Check.

3. Reside in The Netherlands
Jahoor Koog aan de Zaan is nog steeds Nederland. Check.

4. Are not accompanied by dependent family members (spouse, partner or children)
Wel reizen met een partner maar zeker niet 'dependent'. Check.

5. Have the financial resources necessary to support themselves
Ze zijn er erg vaag over. Bij het visumaanvraag hoef ik dit niet aan te tonen, maar ze zouden het eventueel kunnen vragen als we de grens overgaan. Maarja hoeveel we precies op onze bankrekening moeten hebben is volledig onbekend. Maar voorlopig is dit nog geen probleem en ik neem aan straks op de grens ook niet. Check(ig)

6. Have not been convicted of a criminal offence
Gelukkig zijn we nooit 'convicted'. Maar we moeten dit aantonen met een VOG-verklaring. Een verklaring omtrent het gedrag. Dus braaf dit aanvragen maar een onderdeel moet ingevuld worden door de instelling die deze verklaring wilt hebben. Kortom zouden we dan toch nog naar Berlijn moeten? Gelukkig was er een ambtenaar in Zaandijk die erg meewerkte en na ruim 60 euro lichter hebben wij de verklaringen kunnen aanvragen en ondertussen hebben we het binnen. Check.

7. Are of good health
Geen idee hoe we dit moeten aantonen. We hoeven geen verklaring van een dokter toe te voegen bij het visumaanvraag. Misschien een hometrainer bij de douane? Vooralnog: Check.

8. Have a valid passport and a return ticket
Ik heb gelijk bij mijn VOG-aanvraag een nieuw paspoort aangevraagd en het paspoort van Martine is nog heel vers. Dat is dus Check. Maar een return ticket hebben we niet en gaan we ook niet hebben. We komen waarschijnlijk vanuit Costa Rica of Panama en gaan na Canada weer de zon opzoeken. De verhalen die ik op internet heb gelezen zullen ze daar ook niet echt om vragen anders kunnen we aatonen genoeg geld te hebben om weer naar 'huis' te gaan. Check.

9. Hold comprehensive liability and health insurance coverage valid for the duration of their stay.
Jahoor. Dat regelen we. Komen we nog wel een keertje op terug. Check.

Na deze lijst wil de ambassade nog allemaal andere dingen hebben. Ten eerste willen ze ongeveer 100 euro pp verwerkingskosten en bewijs van storting. Hatsa! 2 Pasfotos, kopie van paspoort en ingevulde formulieren (flinke stapel).

Dan het meest ingewikkelde is wanneer je het visum kan aanvragen. Dit werkt nogal burocratisch. Want je kan pas NA 24 november je visumaanvraag indienen voor het jaar daarop. Wij willen eigenlijk januari 2010 Canada binnenhobbelen en zouden dus na 24 november 2009 alles moeten aanvragen. Maar dan willen we lang en breed al ergens in Centraal Amerika. Dus niet echt een optie. We hebben besloten om hem nu al aan te vragen (er zijn volgens het ambassade nog genoeg plaatsen) voor 2009. Dit betekent dat we VOOR 31 december 2009 het land moeten binnen zijn. Op de dag dat we binnenkomen is het visum een jaar geldig. Dus zeg we komen 30 december Canada binnen, is hij geldig t/m 29 december 2010. Ruim genoeg voor ons dus. Een beetje kinderachtig bureaucratisch gedoe maar het moet maar.

De aanvraag gaat NU op de post.