Becoming a Vancouverite

Onze reis door Centraal Amerika lijkt alweer honderd jaar geleden, ondanks we 2 weken geleden nog in het warme Costa Rica rondliepen. We zijn er alweer aan gewend dat we water uit de kraan kunnen drinken, wc-papier in de wc kunnen gooien en niet de hele dag in onze korte broek kunnen lopen. Onze diepgebruinde huid begint weer wat wit te worden en we beginnen al langzaam te wennen aan het Canadeze leventje, nog een paar weken en we voelen ons echte 'Vancouverites'. Het settelen in Canada lukt aardig want we hebben ondertussen een telefoon, een huis en een fiets. We hadden als een kip zonder kop door Vancouver lopen rennen om alles te regelen dus nu was het wel tijd voor een feestje, en dat kwam wel mooi uit want het was oud-en-nieuw.

Gastown

We waren in ons nieuwe huisje, dus een wijntje om te proosten op ons nieuwe huisje was wel op zijn plaats. Er wordt geen drank, bier of wijn verkocht in supermarkten, daarvoor moet je naar een speciale drankwinkel. Gelukkig zit er niet zo ver van ons huis een liquorstore. Vol goede moed ging ik daar een flesje kopen. Helaas werd mij het flesje bij de kassa geweigerd omdat je 2 soorten ID mee moet nemen. Twee ja! Dus weer helemaal terug naar huis om mijn paspoort te halen en uh... tja... ik had alle nutteloze pasjes uit mijn portemonee gehaald en had eigenlijk alleen mijn paspoort. Gelukkig bedacht ik dat ik me duikpasjes bij me had, waar ook mijn foto op staat. Dus het is nu drank halen met duikpasjes!

Daarna zijn we terug de stad ingegaan om Vietnamees te eten en een plek te zoeken om oud-en-nieuw te vieren. Helaas worden bij de meeste kroegen een entree gevraagd van 50$ of meer per persoon. Wij hadden geen zin om dat ergens te betalen om vervolgens te concluderen dat we het er helemaal niet leuk vinden. Gelukkig vonden we een drukke pub waar we gewoon naar binnen mochten lopen. We wilden eigenlijk alleen een biertje drinken om daarna verder te zoeken naar leuke feesten maar we zijn niet meer vertrokken. Een lange avond dat we gevierd hebben met een Amerikaans koppel, die wij Hoegaarden hebben leren drinken. Er is geen vuurwerk in Vancouver en het wordt niet echt buiten gevierd maar toch een leuk feestje. Echt een aanrader om Oud-en-Nieuw te vieren is Vancouver niet, daarvoor moet je toch echt naar Edinburgh.

Het werd een kort nachtje in het hostel en met een gigantische kater begon 2010 (twenty-ten, zoals het hier heet). Het hostel was een gigantische grote teringbende. Er lagen mensen in onze kamer die er niet hoorde en zelf ook niet wisten waar ze waren. Flessen drank en bier overal, terwijl alcohol verboden was in het hostel. Brakke en halfdode mensen liepen verdwaasd door de gangen en op het tapijt zaten dubieuze vlekken. Ja een mooie dag om definitief te vertrekken naar ons eigen huisje. De laatste spullen in de tassen proppen en gaan. 2010 beginnen in ons eigen huisje in Vancouver.

De volgende dagen waren even niet zo hectisch als de week ervoor. We hebben een beetje de wijk verkend. Er is op loopafstand een mega grote chinese (!) supermarkt. Je kan er geen kaas of pizza vinden maar wel 380 soorten tofu (zachte, halve zachte, stevige, heel stevige, gefrituurd, gemarineerd, gerookt, megaverpakking, al in blokjes gesneden enz.), groenten waar ik nog nooit van gehoord heb, rijen vol met sojasausen, chilisausen, pepersausen, bonensausen en noedels van alle soorten en maten. Ook zijn er levende vissen, kreeften en krabben. Hoewel levend? Die liggen zo op elkaar gestapeld in het water dat het erg naar is om naar te kijken. Er is ook nog een groot schap met allerlei vegetarisch nep vlees en vis. We hebben de gestoomde vega visballetjes geprobeerd: geen groot succes.

Dat hier een grote Chinese supermarkt is, is ook niet zo gek. Er zijn heel veel Aziaten in Vancouver. Als ik zeg dat de helft van de bevolking Aziatisch is zal ik niet ver van de waarheid liggen. Het zijn vooral heel veel Chinezen (vooral ge-emigreerd vanuit Hongkong toen dat weer in Chinese handen kwam). Vancouver heeft de op 2 na grootste Chinatown van Noord Amerika (na NY en SF) maar er zijn ook veel Vietnamezen, Japanners, Koreanen en Thaien. Naar het schijnt is Vancouver ook de plek voor het lekkerste Aziatische eten buiten Azie zelf. Vooralsnog zijn we nu even blij dat we weer zelf kunnen koken maar we gaan zeker nog culinair dieper in Vancouver duiken. Het begin is veel belovend.

Als we geen trek hebben in Aziatisch eten, is er dichtbij een 'gewone' supermarkt (die ook gerund wordt door Chinezen), de Starbucks, de Liquorstore (vergeet de 2 ID's niet) en andere winkels. Dit is allemaal op loopafstand, dus we zitten in een redelijke rustige buurt maar die is zeker niet uitgestorven. Bovendien is 25 minuten flink doorpeddelen op de fiets het midden van Downtown. We zijn erg blij met ons huisje en de lokatie.

In de richting van Downtown komen wij na 10 minuten fietsen op Commerical Drive. Dit was vroeger 'Little Italy' en dat is ook nog te zien aan de Italiaanse Espressobarretjes waar de oude Italiaanse mannetjes voor zitten om de laatste voetbaluitslagen van 'thuis' te bespreken. Nu is deze straat ook gekaapt door kunstzinnige types, skateboarders, studenten, lesbos (het is de Lesbo-wijk van Vancouver, niet de Gay-buurt, dat ligt weer ergens in West End) en andere (sub)culturen. Dit levert een hele leuke levendige straat op met gekke winkeltjes (oa: Dutch Girl Chocolates met Belgische bonbons en DROP) maar vooral heel erg veel restaurantjes en kroegen. Zo zit er een Ethiopisch, Japans, Thais, Vlaams, Italiaans, Spaans, Carribisch en een Indiaas restaurant naast elkaar. Maar soms zijn er ook geniale fusions: zo is er een tapas restaurant met Aziatische en Mediteraanse hapjes met een grote Belgische bierkaart (oa grimbergen, affligem, delerium van de tap en honderden Belgische bieren uit de fles waaronder 'mijn' Westmalle Triple). Ook genoeg kroegen die opteren om onze stamkroeg te worden.

Op deze manier leren we langzaam de buurten van Vancouver te kennen. De eerste week waren we vooral in Downtown en in Gastown (en een stukje China town), nu zitten we vooral op Commercial drive en zo nu en dan fietsen we naar een andere wijk. Dit weekend zijn we naar Granville Island gefietst. Dit zou een hele mooie fietstocht zijn langs het water van False Creek maar helaas is daar nu een Olympisch dorp neer gezet waardoor wij er nu niet doorheen mochten. Nu hebben we vanaf de buitenkant maar even de kamers van de sporters bekeken en geconcludeerd dat het best mooie kamers zijn. De flats waar de sporters inkomen worden na de spelen gebruikt als (sociale) huurwoningen, het zijn dus echt leuke huisjes om te wonen. Bovendien ligt het in het midden van de stad. Na ons ommetje -en toch nog steeds mooie fietstocht- kwamen we aan op Granville Island. Granville Island is een schiereiland dat vol staat met industriegebouwen uit begin 20ste eeuw. De industrie is ondertussen vertrokken maar de gebouwen zijn in gebruik door winkeltjes en kunstenaars. Ook zit er een grote overdekte voedselmarkt met vele groenten-, kaas-, vis-, vlees- en delicatessestands. Na wat gestruin over de markt en de verschillende winkeltjes zijn wij neegeploft bij de Granville Island Brewery. De tour door de brouwerij zullen wij een andere keer maken, wij zijn gelijk doorgegaan naar het proeflokaal om na wat biertjes weer een zware tocht terug naar ons huisje te maken.

Wij zijn nu 2 weken in Vancouver en hebben nog steeds het gevoel nog maar weinig van de stad gezien te hebben. We zijn nog niet eens in Stanley Park geweest, wat een absoluut hoogtepunt zou moeten zijn aan het een bezoek van Vancouver. Ook kunnen wij de aankomende weken nog West End, Yaletown, Kitsilano en nog andere wijken bezoeken. Er is nog genoeg te zien om ons de komende weken zoet te houden en dan heb ik het alleen nog maar over de stad zelf.
Dan moet er ook nog gewerkt worden, daar is ook positief nieuws over te melden maar dat komt volgende keer :-)

Vancouver

En we werden wakker in Canada! Wel nog eventjes van kamer wisselen want de drie jongens die al in de kamer sliepen hadden er een groot nest van gemaakt. Er was geen vloer meer te zien door alle troep die er op de grond lag. Na de verhuizing naar 2 kamers verder gingen we de stad in. Het was verassend genoeg fantastisch weer. Het was wel koud, zeker na 3 maanden Centraal Amerika, maar lekker vriesend koud met een winterzonnetje. Het was 2e kerstdag, boxingday in Anglosaxische landen, en belachelijk druk op straat. Er stonden rijen met mensen voor de winkels, en schijnbaar stonden die er al om 6 uur 's morgens. Nu blijkt boxingday DE uitverkoopdag in het jaar te zijn, zeg maar dol dwaze dagen van de Bijenkorf door de hele stad. Nu is winkelen, en zeker met zo een drukte, ongeveer mijn persoonlijke hel, Maar nu kwam het wel goed uit. We hadden natuurlijk niet zo veel warme kleren meegenomen en konden nu met mega veel korting aardig wat kleren inslaan. Broeken, shirtjes, overhemden, longsleeves, truien... gelijk maar een hele wintervoorraad opgehaald.

Terwijl we door de stad liepen, hadden we al snel ontdekt dat we het een fantastische stad vonden. Nu werkte het weer natuurlijk ook mee. Grote brede straten met veel winkels, op elke hoek een Starbucks (of 2, of een Blenz, Bean around the world of andere plek waren we een caffieneshot kunnen krijgen) en veel kroegen. Aan de noordkant van Downtown is er water, waar de cruiseschepen aanmeren om naar Alaska of naar het zuiden te gaan, en aan de overkant zijn er bergen met besneeuwde toppen. En dit was alleen nog maar downtown, er zijn een stuk of 10 wijken die de moeite waard zijn om door heen te lopen.

Helaas, of eigenlijk ook niet, zijn we niet alleen toeristen in deze stad maar willen we ook werk vinden. De eerste plek waar we werk denken te vinden is in een bar. Om een leuke kroeg te vinden om in te werken en te wennen aan de Canadese bargewoontes hebben we ook gelijk maar een kroegentocht gemaakt. Het fijne is, na 3 maanden slap Centraal Amerikaans pils te hebben gedronken, dat er in Vancouver een dozijn kleine brouwerijen zijn en is in elke kroeg is wel een tap of 10 te vinden. Veelal bieren van de engelse stijl, maar zeker al wat lekkere winterales en indian pale ales gedronken. Ohja... en ook nog wat kroegen gevonden waar we eventueel prima zouden kunnen werken.

Terug in het hostel bleek het te zijn overgenomen door tientallen Australiers. Het schijnt voor Australiers heel erg makkelijk te zijn om een 2-jarig werkvisum voor Canada te krijgen. De meeste ozzies zaten al weken of maanden in het hostel en allemaal waren ze op zoek naar werk en naar huisvesting. Dit konden ze allemaal niet vinden en verder bleven de meeste maar een beetje hangen in het hostel. Maar dit was natuurlijk niet zo een positief nieuws voor ons, wij moesten ook op zoek naar werk en naar huisvesting. Nu hadden wij al gehoord dat huisvesting heel erg moeilijk zou gaan worden, zeker tijdens de Olympische spelen, maar er zou werk genoeg zijn in Vancouver. De volgende dag maar eens serieus om eens heen kijken. Gelukkig bleek het bij kroegentocht deel II al een stuk rooskleuriger beeld te ontstaan (en dat kwam niet alleen van de Lions Winterale, Hophead IPA of de Grasshopper honeyale) want bij navraag bij de leukste kroegen die wij konden vinden hadden ze allemaal nog mensen nodig. De eerste weken van januari gingen zij beginnen met het aannemen van nieuwe mensen.

Tijdens deze tweede kroegentocht, die door de wijk Gastown ging, zagen we ook een ander gezicht van Vancouver. Er zijn hier namelijk heel veel zwervers en veel drugsverslaafden. Dit komt omdat Vancouver een stuk warmer is dan andere plaatsen in Canada (nu rond het vriespunt, terwijl het in andere steden makkelijk -20 is nu). Vooral een gedeelte van de straat West Hasting is een naar stukje om over te lopen. Overigens is softdrugs hier ook gedoogd. Er is een cafe waar je openlijk kan gebruiken, dit is het Amsterdam Cafe. Ondertussen werden we een beetje gek van het sfeertje in het hostel. Het personeel van het SameSun hostel zijn erg vriendelijk, de faciliteiten fantastisch en lokatie is geniaal maar al die mensen die beetje hangen, klagen en vooral heel erg traag zijn is een heel ander sfeertje dan de hostels waar wij tot nu toe zijn geweest. Normaal zijn hostels plekken met mensen die aan het reizen zijn, al veel gezien hebben of in ieder geval actief zijn. Dit was niets voor ons, we moesten daar weg. Bovendien was het ook nog eens erg duur: 28$ pp voor een stapelbedje. Dus bijna 60 dollar voor 2 personen. Dus op zoek naar een appartement. Nu leverde de eerste speurtochten op internet niet veel op. Het was allemaal heel erg duur (1200 dollar per week) of in een verre, verre buitenwijk van Vancouver (en nog steeds minimaal 600$ per maand). We vonden een website waar kamers werden verhuurd maar na wat e-mails te hebben gestuurd, bleek alles al bezet te zijn. Wel vonden we een bemiddelingsbureau voor woningen in een kantoortje in Burnaby, een suburb van Vancouver. De volgende dag hebben we daar maar voor ingeschreven, en na 100$ armer hadden we een lijst van 250 woningen die verhuurd werden en redelijk aan onze eis voldeden. Terug in het hostel probeerde we met Skype te bellen naar wat verhuurders, maar dit bleek toch nog erg lastig te gaan. Daarom hebben we eerst maar een telefoontje aangeschaft. Een prepaid telefoon met net zoveel beltegoed als we voor de telefoon betaald hadden. Een prima deal dus.

De volgende ochtend na het ontbijt maar de lijst aan het afbellen. Tientallen telefoontjes gepleegd en helaas bleken de meeste huisjes ook al weer verhuurd. Zeker de huisjes voor een leuke prijs of op een leuke locatie. Maar na tientallen telefoontjes gepleegd te hebben hadden we 4 afspraken om huizen te gaan bekijken. Het eerste huisje dat we bezochten was in de buurt van Commercial drive. Het is nog geen 6km tot hartje downtown en er komen verschillende buslijnen voorbij. Het is de benedenverdieping van een vrijstaand huis. De moeder van de eigenaar heeft daar gewoond maar die was ondertussen overleden. Een lekker kitcherig huis van Italiaanse eigenaren. We hebben gelijk besloten om dit huis te nemen. Een grote woonkamer (die we niet gebruiken), een slaapkamertje, een grote keuken en een badkamertje. We betalen 700$ per maand voor het huis inclusief water, gas, electra enz. Helaas is het natuurlijk wel een kaal huis en hebben wij geen spullen. Gelukkig stonden er al wat spullen zoals een kooktoestel met oven en een koelkast. Deze spullen zouden ook al in het huis staan, omdat dit in de huuradvertentie stond. Maar omdat onze huiseigenaar te veel spullen heeft, stond er ook al een grote tafel met stoelen, een lamp, een tv'tje (met 6 kanalen kabel waarvan de helft Chinese tv is) en een 2 kastjes. Nu de rest nog... het belangrijkste is natuurlijk een bedje. We zijn gelijk maar doorgegaan naar de Walmart. Hier vonden we een groot luchtbed, een goedkoop pannensetje en wat andere spulletjes. Dat was een beginnetje om vervolgens hier en daar nog wat andere spullen te ritselen. De volgende dag konden we een deel van onze inboedel verhuizen en een klein beetje inrichten.

Na 4 dagen hadden we dus al een ingericht huisje. Op naar de volgende stap: vervoer. Elke dag met de bus of de skytrain gaat aardig in de kosten lopen bovendien lopen er 250km aangewezen fietswegen door Vancouver, dus wij gingen een fiets kopen. Er zijn aardig wat fietswinkels in Vancouver en na wat navragen gingen wij op naar West Broadwaystreet. Hier waren verschillende fietswinkels. De meeste fietswinkels zijn gespecialiseerde zaken in moutainbiken, BMX-en, racefietsen of bouw-je-eigen-fiets-winkels. In een fietswinkel hadden ze ook wat tweedehandsfietsen en konden wij ons gelukkig prijzen met oude mountainbikes. Die van Martine schakelt rot en die van mij is veel te klein maar dat mag de pret niet drukken. Wij gaan Vancouver verkennen op de fiets. Er lopen door de stad, zoals gezegd, wat aangewezen fietswegen. Dat betekent voornamelijk dat er, tamelijk willekeurig volgens mij, wegen zijn die worden aangeraden om over te fietsen. Verder is er op deze wegen geen fietspad o.i.d. Er zijn ook wat fietspaden, voornamelijk in Stanleypark en rondom Downtown maar die hebben we nog niet verkend. Overigens mag je bijna overal fietsen maar niet overal is het even fijn, zo zijn we o.a. al beland op de trans-Canadian highway. Een klein navigatiefoutje. We komen waarschijnlijk met een verdomd goede conditie uit Canada want Vancouver is zeker geen vlakke stad. Als we naar huis fietsen komen we erg gemene klimmetjes en hufterige kluffies tegen. Fietsen naar downtown, zoals de naam al doet vermoeden, gaat een stuk makkelijker.

Dus ondertussen hadden we een telefoon, een huis en een fiets. Dit allemaal nog in 2009. Een veel belovend begin in Vancouver. We hadden alleen nog niet veel van de stad gezien, maar dat komt nog wel. Tijd zat in Vancouver. Nu was het tijd om oud-en-nieuw te vieren en in 2010 op zoek naar werk.

We hebben alleen helaas geen internet in ons huisje, dus om op internet te komen gaan we naar een Starbucks. Wil je ons iets leuks sturen of ons bellen kan dat nu:

Rolf & Martine
1360 Slocanstreet
Vancouver BC, V5K 4R9
Canada

Telefoonnummer: 1-778-848-9987