Honduras

Het is gek om een halve dag in de bus te zitten en wanneer je aankomt het nog geen 10 uur in de ochtend is. Hoewel ik zeker geen fan ben van het opstaan om half 4, heeft het ook wel weer zijn voordelen. Op deze manier hadden we toch een volle extra dag in Copan Ruinas. Een schattig bergdorpje dat net in Honduras ligt. We checkte in bij een hostel dat gerund wordt door 2 belgen: het groene appeltje (la manzana verde). Een heel mooi hostel met zeer chaotische regels en elk bed had een eigen naam, zo hadden we kunnen slapen in het Eddy Wally bed, maar kozen voor het Madonna en Al Bundy bed.
We merkten gelijk dat naast het standaard laagseizoen, de wereldwijde economische crisis en de Mexicaanse griep, de toeristische sector in Honduras helemaal hard wordt geraakt door de politieke spanningen in het land. We hadden ook al veel reizigers gesproken die Honduras wilden vermijden omdat het onveilig zou zijn en toegegeven: onze eigen ministerie van buitenlandse zaken gaf een negatief reisadvies (of alle niet-essensiele reizen worden afgeraden) en gaf de veiligheid in Honduras een 5 uit 6. Waarbij 1 heel veilig is en 6 heel onveilig is.

Om eerlijk te zijn is het tamelijk onzin dat er zo paniekerig wordt gedaan om de situatie in Honduras. We hebben meerdere mensen gesproken en bijna niemand heeft iets van onrusten gemerkt. Er is ook geen millitaire coup geweest zoals wij in Nederland (en alle andere Westerse landen) hebben kunnen lezen. De president Zelaya probeerde net zoals Hugo Chavez van Venazuela op een zeer dubieuze manier de grondwet te wijzigen zodat hij langer president kon blijven. Wat hij probeerde was tegen de grondwet en hij had daarvoor de gevangenis in gegooid kunnen worden. Als hij echt de gevangenis in gegooid zou worden, waren het waarschijnlijk wel bloedvergieten geworden dus heeft de Hondurese 'tweede kamer' besloten hem uit het land te zetten. Omdat ze dat niet zelf kunnen doen heeft het leger dat gedaan. De millitairen wilden dus ook niet de macht maar nieuwe verkiezingen zonder Zelaya. Dus al met al was er niet eens zoveel aan de hand. De berichtgeving in Nederland was tamelijk overdreven maar, wat wij hebben begrepen, was het in de VS nog honderd keer erger. Dit heeft er allemaal alleen toegeleid dat er geen toeristen meer komen en wij kwamen in Copan dan ook in een leeg hostel aan.

Later op de dag kwamen er toch nog wat andere reizigers binnen drubbelen. Een Engels meisje dat een dag later overvallen zou worden, een Poolse jongen die ongeveer dezelfde reis doet als ons maar dan in twee weken, een Duitser dat zijn reis begon in Panama maar na het landen er achter kwam te zijn geland in Panama in Florida en niet in het land Panama en Mike, een amerikaanse mormoonse zendeling, waarmee we nog een stukje hebben meegereist.

Het stadje is klein en schattig. Wat kroegjes, restaurantjes en allemaal in een straal van een paar honderd meter. Toch is het niet de grootste attractie. Want zoals de naam van de stad al doet vermoeden zijn er Ruines. Een van de grootste mayatempelcomplexen (met 3x woordwaarde)die er bestaan. We hebben weer een dagje ons verwonderd over alle mooie tempels en kunstwerken die allemaal erg goed bewaard zijn gebleven. Martine was na Chichen Itza, Tulum, Cahal Pech, Xunantunich, Tikal en Palenque nog steeds een beetje tempelmoe. Gelukkig was er naast de tempels ook nog een hele mooie natuurwandeling met Macaws, vlinders, gekke ratachtige beesten, spinnen en veel bomen en planten... en ohja veel muggen.

Vanuit Copan zijn we via een Bus-Bus-Taxi-Boot-Taxi en langs eindeloze bananenplantages aangekomen op Westbay in Roatan. We waren hier voor 1 reden: DUIKEN. Je hebt 3 eilanden iets ten noorden van Honduras liggen: de Bay-Islands, waarvan Roatan het grootste eiland is. We wilden eigenlijk naar Utila gaan maar op het laatste moment toch besloten naar Roatan te gaan omdat het duiken daar mooier zou zijn en er bovenwater iets meer te zien zou zijn. Utila zou wel iets goedkoper zijn maar we wilden natuurlijk wel de mooist mogelijke duiken maken.

Omdat we een lange reisdag achter de rug hadden en we geen zin hadden om goed te zoeken naar een slaapplaats hebben we een nacht in Valeries doorgebracht. Dit is een van de meest verschikkelijke plaatsen waar we ooit geslapen hebben en gelijk de volgende dag toch doorgezocht naar een mooiere plek en na flink onderhandelen iets heel moois gevonden zodat we klaar waren voor het duiken!

We hebben een week lang onderwater gelegen en echt fantastische duiken gemaakt. Het is een hele groot rif met hele grote muren waar je langs kan duiken. Er zijn niet heel veel grote vissen maar het rif en het koraal is fantastisch. Wel veel schildpadden, tropische vissen, zacht en hard koraal, sponsen, murray's en nog veel meer. Soms ook een koraalduivel, deze moeten gevangen worden omdat deze hier niet thuis hoort. Ruim 15 jaar geleden is bij een orkaan een aquarium in florida met 5 koraalduivels in zee gekomen en dat begint nu een plaag te worden omdat er geen natuurlijke vijanden voor het visje zijn. Toch blijft het een heel mooi visje om te zien.

We hebben ook twee wrakduiken gemaakt: eentje naar el Aquila op ruim 35 meter diepte zijn we op verschillende punten door het wrak heen gezwommen terwijl het er krioelt van de grote zeebaarsen. De andere is de Prince Albert. Een wrak dat redelijk ondiep ligt en veel klein leven, zoals zeepaardjes, leven.

Halverwege de week kwamen we er achter dat het nog steeds het regenseizoen is in Hondruas. Het werd heel slecht weer en duiken aan de Noord en Westkust werd daardoor onmogelijk. Hierdoor zijn we gaan duiken aan de zuidkant en hebben we de mooiste duikstek van Roatan kunnen zien: Mary's Place. Door een aardbeving en/of verschuivingen van de aardplaten zijn er grote scheuren in het rif gekomen. Deze scheuren zijn weer begroeid met veel zacht koraal. Door deze scheuren hebben we gedoken. Een echt hele mooie duik.

Hier wat foto's. Deze zijn van andere mensen omdat ik helaas geen foto's onderwater kan maken... (onze foto's waren natuurlijk veeeeel mooier geweest).

We hebben veel zeeschildpadden gezien tijdens de duiken.

Een paar fantastische wall-dives

En allicht de mooiste duik: Mary's Place

En twee grote wrakken: El Aguila en Prince Albert. Hierboven El Aguila met een grote zeebaars.

Door beide wrakken hebben we heen kunnen zwemmen

Toch hebben we niet alleen met ons hoofd onderwater gelegen. Het weer in de eerste dagen was fantastisch om op het witte strand te liggen. Ook hebben we -hoewel we voor gek werden verklaard door de mensen van Roatan- een flink stuk gefietst over het eiland. Het was ruim 30 graden en er zaten flink wat klimmen in, toch ruim 30 km en ruim 2 liter zweet later hadden we een mooi rondje gefietst.

Foto van het strand nadat het weer was omgeslagen

Van heet, vochtig en benauwd naar hoog, koud en nat

Na een interesant ritje waren we dus weer terug in Mexico, in Palenque om precies te zijn. We hadden niet veel zin om lang te zoeken naar een goede slaapplaats dus doken we het eerste Hostel in dat we konden vinden. Het maakte toch niet zoveel uit want echt lang zouden we toch niet in Palenque blijven. Het werd wel een opmerkelijke 'kamer'. We sliepen namelijk op het dak. Er zaten nog wel wat golfplaten boven ons hoofd en hier en daar stond er een muurtje. Eigenlijk was het wel lekker fris want Palenque is een hete, vochtige stad tegen de jungle aan.

De eerste nacht schrokken we rond middennacht wakker. De weergoden waren boos en het begon heel hard te regenen en te onweren. Dat werd een hels kabaal op de golfplaten boven ons hoofd, zo erg dat we op een paar centimeter afstand moesten schreeuwen tegen elkaar. Gelukkig waren we zo moe dat we toch prima hadden geslapen.

In Palenque zijn weer fantastische Maya-ruines. We hebben hier weer uren rondgelopen. Misschien wel weer meer genoten van de natuur dan van de ruines. We zijn nu een klein beetje mayatempel-moe, dus voorlopig even geen ruines meer.

Na de ruines te hebben bezocht, hebben we nog 2 grote watervallen bezocht. In eentje mochten we nog even afkoelen ook. Het was iets drukker en minder idylisch dan in Belize maar nog steeds zag het er fantastisch uit.

Na 2 nachtje in Palenque hebben we het tropische weer even achter ons gelaten want we zijn in de hoogte in gegaan. Op naar San Cristobal de las Casas. Dit ligt op ruim 2100m hoogte en gelijk een stuk frisser. Een fijne afwisseling en voor het eerst in ruim een maand een lange broek aan!

San Cristobal is een fantastisch kleurrijke stad waar we bijna een week zijn verbleven. De stad is ook erg bekend om de Zaptista-revolutie in de jaren 90 en de tradionele mayadorpen in de buurt.

Naast dat de stad heel erg leuk was, zaten we ook in een erg gezellig hostel. Een fijne afwisseling met Belize en Guatemala waar we toch niet heel veel andere reizigers waren tegengekomen.
En zonder dat we er eigenlijk rekening mee gehouden hebben, kwamen we midden in El Día de los Muertos - viering (de dag van de doden). De dag van de doden is een Mexicaanse feest- en herdenkingsdag. Het vindt elk jaar plaats op 1 en 2 november, dus op Allerheiligen en Allerzielen. Ze geloven hier dat op 1 november de geesten van de overleden kinderen terugkeren op aarde en op 2 november de geesten van de overleden volwassenen. Dit betekende dat er overal altaren waren met offers voor de geesten en iedereen leefde ongeveer 2 dagen op het kerkhof en maakt daar een groot feest. Het was helemaal geen treurige aangelegenheid maar juist een hele vrolijke. Wij hebben ook een kerkhof bezocht, wat een zeer bijzondere belevenis was.

Naast El dia de los Muertos, was het ook nog Halloween. Omdat er veel Amerikanen, Australiers en meer engelssprekend volk was, werd dit ook gevierd. Een zeer lange nacht...

De eerste dagen hebben we ons prima vermaakt in de stad. Eigenlijk was doelloos rondlopen in San Cristobal geweldig, maar we zijn nog 2x de stad uitgegaan. De eerste keer was om een van de traditionele maya-dorpen te bezoeken. Hier hebben ze heel bijzondere kerkrituelen zoals het slachten van kippen en cola drinken en daarna te boeren om de slechte geesten te laten ontsnappen. En ohja, je mag geen fotos maken van de mensen of de heiligen want dan steel je de geest.

En we zijn nog een dag op een bootje door een grote Canyon gevaren. Varen tussen de krokodillen!

Morgen vertrekken we naar Quetzaltenango. Dat is weer terug in Guatemala. Nog meer de hoogte in om een beetje te wandelen en vulkanen te beklimmen.

Uit de Jungle

We zijn na een weekje 'going slow' op Caye Caulker voor wat meer activiteit naar San Ignasio gegaan. Dit ligt in de westen van Belize, niet ver van de grens met Guatemala.We hebben witte stranden, turqoise zee en het een-na-grootste rif ter wereld ingeruild voor de jungle, onbekende maya-tempels, verlate watervallen, spannende grotten en flora en fauna met verschillende soorten apen, jaguars en verschillende soorten exotische vogels (en vast nog meer flora en fauna).

De laatste dagen op Caye Caulker hebben we eerst een dag flink gereist om een nieuwe camera te zoeken. Eerst naar San Pedro op Ambergris Caye, beter bekend als 'la isla bonita'. Een flink stuk varen met de watertaxi. Het is een stuk luxer dan Caye Caulker met veel Amerikaanse toeristen. Het stadje zelf is niet veel aan, maar het leek ons wel de ideale plaats om een nieuwe camera te vinden. Helaas was dat niet het geval. De camera's die we vonden waren al wat jaren oud en werden verkocht voor belachelijke hoge bedragen. Dat ging hem dus niet worden. Daarna gelijk door gegaan naar Belize Stad. Dat blijft een hele nare stad waar heel veel straten 'no go' zijn voor toeristen, veel zwervers, veel drugs... niet echt een stad om gezellig door heen te lopen. De eerste twee camerawinkels die we vonden waren dicht en zagen er niet uit dat ze nog open gingen...ooit. Uiteindelijk een electronicawinkel gevonden met 6 verschillende camera's. We hebben uiteindelijk een roze (!) canon A1110 gekocht. Een simpele point en shoot camera. Dan kunnen we voorlopig tenminste wat fotos maken.

Vervolgens hebben we nog een dagje gedoken, helaas was net die avond de klad in het weer gekomen. We hadden te maken met een milde tropische storm. Van windstil, ruim 30 graden en geen wolkje aan de lucht werd het maar ruim in de 20 graden, bewolkt en vooral een harde wind. Dat laatste maakte de laatste duiktocht een tamelijk wild ritje. Vooral weer terug in de boot komen na een duik werd nogal een opgave en ook was niet iedereen gelukkig van de golvende boot. Vervolgens begon het ook nog eens hard te regenen en waren wij blij dat we een full wetsuit aanhadden want iedereen had het erg koud. De duiken zelf waren prima duiken. Nog wat kleine haaien gezien, een hele mooie eagle-ray en wat andere gekke vissen. Tussen de duiken door nog gesnorkeld en daarbij nog een schildpad, nog meer eagle-rays en een grote school tonijn gezien. Ik had niet verwacht dat tonijn zulke indrukwekkende grote vissen kunnen zijn.
Nadat we nog een dagje niets gedaan hebben zijn we dan toch echt verder gaan reizen. Op naar de jungle. Uiteraard was deze reis ook weer bijzonder. Eerst met een kleine watertaxi naar Belize-stad. Helaas was het slechte weer nog niet voorbij en had de schipper geen zin om daar rekening mee te houden of probeerde hij zijn eigen boot in tweeen te krijgen, want dat was een wild ritje. Nadat we weer wat kleur in onze gezicht hadden, hebben we nog een paar uur in de bus gezeten. Dit was het zelfde recept als voorheen. Een oude Amerikaanse schoolbus, met stickers als 'Proud to be an American', die weer overvol was. 3 Mensen op een zitje van 2 stoelen was niet uitzonderlijk. Bij een checkpoint bleek ook nog eens het rijbewijs van de chauffeur niet in orde te zijn, dus moesten we bijna in de middle of nowhere uitstappen. Gelukkig na veel gepraat en ongetwijfeld wat geschuif van wat dollars toch verder naar San Ignasio. Langs de hoofdstad, allerlei kleine Beliziaanse dorpjes en plekken met namen die niet zouden misstaan in een boek van Tolkien zoals het Whispering Pine Forrest en The Roaring Creek (een lullig beekje). Wat erg opviel is dat in alle dorpjes er erg veel kerkjes en scholen stonden van onbekende Christelijke stromingen. Ik had het idee dat deze kerken vooral door Amerikanen waren gevestigd. Wat dat idee nog eens versterkte is dat er in onze bus een Amerikaans gezin zat dat er erg Amish (oid) uitzag met kleding uit de 19e eeuw en Chriselijke boekjes.

In San Ignasio aangekomen vonden we snel een leuk guesthouse. Een prima guesthouse in een leuk dorpje. Een klein overzichelijke dorpje dat vooral gericht is op alle outdooractiviteiten uit de buurt zoals de tochten door de verschillende grotten, naar mayatempels, watervallen en een tocht naar de hooggelegen pine forrest met watervallen. Wij willen graag naar dit bos maar om dit zelfstandig te doen blijkt nogal ingewikkeld, dus moeten we ons bij een tour aansluiten.
De eigenaar van het guesthouse bood aan om ons naar Cahal Pech te rijden. Een redelijke kleine mayaruine niet ver van het dorpje. Dit leuke aanbod hebben we gelijk aanpakt en op de dag van aankomst stonden we midden in de Jungle bij een mayaruine, helemaal voor ons zelf! Er was geen andere toerist in de buurt. We zijn door, langs, onder en over de 3000 jaar oude ruines heen geklauterd. Bovendien hebben we nog een raar beest gezien ook. Een soort kruising tussen een grote rat en een bever. We moeten nog uitzoeken wat er precies voor dier was. Een wandeling naar benenden en een koud biertje hadden we erna wel verdiend.

Op de tweede dag zijn we met een de bus en met een handaangedreven pontje naar Xunantunich gegaan. Na nog een flinke wandeling door de jungle dat vooral erg omhoogliep (zweten!) stonden we voor de tempels van Xunantunich. Een stuk grotere tempel dan Cahel pech, maar nog steeds onbekend als je het vergelijkt met Tikal of Chichen Itza. Er liep dan ook maar een handje vol toeristen. We waren erg onder de indruk van dit mayacomplex. Helemaal toen we bovenop 'el Castillo' stonden dat nog 40 meter boven de boomgrens uitkwam en ons een 360 graden uitzicht gaf. Bovendien hebben we de eerste groep apen gespot!