De laatste dagen en eerste uren

Jeeetje, teeeering de potttttveeerrrr. Sorry. Maar dan toch is het zover. We zijn onderweg. Nouja momenteel liggen we tegen de Starbucks aan, met een halve liter koffie (don't believe the hype, semi-aardige koffie), op een leeg Brussel Airport, dus echte wereldreizigers voelen we ons nog niet. Ik wilde de laatste dagen en weken nog veel schrijven maar ik wilde veel schrijven omdat er zoveel gebeurde en daardoor was er weer weinig tijd om te schrijven. Zucht. Maarrrr... ik mag nog 5 uur wachten op een vliegtuig en genoeg koffie om alles nog even terug te halen.

De laatste blog is van zes weken geleden. Dat noem ik... vroeger. Toen ik nog een baan, huis, auto (nouja...) en uberhaupt wat spullen had. Hoeveel kan er veranderen in een paar weken? Nouja om op wat oudere blogs terug te komen (shit ik mag niet meer woorden med een T gebruiken wand Mardine ligd half de slapen degen me en ze sdoord zich nied aan hed dypen alleen als ik med mijn linkerhand de T (nu med rechds) indoeds, ik zal proberen de T met rechts te pakken want echt leesbaar wordt het anders niet).
Om nog steeds op oudere blogs terug te komen: WE ZIJN GESLAAGD ALS DIVEMASTER. Jaja. Na een half jaar bikkelen en zeker nog met een eindsprint kunnen we ons nu eindelijk Divemaster noemen. In de duikwereld zullen we je logboekje niet alleen maar aftekenen met Rolf of Martine maar met divemasternummers 255979 en 255980 EN een mooie stempel. Het was een uiterst leerzaam half jaar met een flinke stageperiode. Elke zaterdag in het zwembad en elke zondag in de Vinkeveense plassen. Daarbij hebben we beide nog een mooie onderwaterkaart gemaakt, alle skills op divemaster-niveau gebracht, de zwemtest met glans afgerond en hier en daar nog een losse opdracht. Een zwaar half jaar, maar met vertrouwen durfen wij nu de duikindustrie binnen te stappen.
Tussen de 40 uur in de week werken en elk weekend twee dagen onder water liggen moesten we nog alles regelen voor de reis. Het is helaas niet zo dat je je tas kan pakken en kan gaan. Ten eerste wil je gewoon fatsoenlijk verzekerd op reis gaan en dan bedoel ik niet alleen een standaard reisverzekering maar ook een verzekering voor de dekking voor alle eventuele mogelijke potentiele medische kosten. Het voordeel van zo lang op reis gaan is namelijk dat je je zorgverzekering kan opzeggen maar je wilt natuurlijk wel goed verzekerd zijn. Dus er zijn speciale 'wereldreisverzekeringen'. Na heel veel wikken en wegen, overleg met de pappa's (pappa's weten alles, toch?) besloten om de meest dure, uitgebreide verzekering te nemen die we konden vinden, dat is de SUPER (super, ja) All-in Wereldreis verzekering van Joho-Isis (en eigenlijk weer van de Goudse). Een verzekering waarbij we ongeveer met een ingegroeide teennagel met privejet opgehaald worden en weken lang vertroeteld worden.

Naast het medische verhaal is het ook gewoon een uitgebreide reisverzekering. Hopelijk hebben we het niet nodig, maar mocht het nodig zijn dan zit het tenminste goed. Eventussen door: ik begin aan mijn tweede halve liter koffie. Bijna half 3 en over een half uur zouden we mogen beginnen met inchecken om vervolgens weer 3 uur te moeten wachten. Het leven van de wereldreiziger gaat niet over rozen. Martine is waarschijnlijk met haar hoofd al in de tropen want die ligt hier mooi naast me te slapen. Ik voorlopig nog niet... zeker niet met deze koffie. Over het inchecken gesproken: we konden bijna onze bagage helemaal niet inchecken want onze spullen hadden we op het vliegveld in een kluis gestopt. Helaas weigerde de kluis open te gaan toen we terugkwamen. Een NOODtelefoonnummer gebeld en na 10 minuten kwam er al een beveiligingmannetje om het op te lossen. Helaas was hij net zo technisch als ik, maar na veel proberen en wat bruut geweld van mijn kant was ik zo verdomde blij om mijn rugtasje te zien.

Hadden we het niet over verzekeringen? (ja van Koffie ga je ratelen en van de hak op de tak). Ohja, dus de mega-ultra-plus-reis-medische-verzekering was afgesloten maar dan moet je nog wel van je zorgverzekering afkomen. Dat is alleen mogelijk als je je uit de GBA laat uitschrijven, en uitschrijven uit het GBA kan alleen op de dag dat je daadwerkelijk vertrekt. En u ziet daar... een Catch 22, of hoe dat ook in het Nederlands heet. Uiteindelijk hebben we ons afgelopen maandag uitgeschreven uit Zaanstad>wat wordt dan je nieuwe adres?>ik heb toch een adres nodig>ok, dan wordt dat jullie nieuwe adresen gelijk uitgeschreven bij de zorgverzekering en zowaar is dat gewoon goed gegaan. Nouja dat is dan een puntje van een to-do lijst van 2 kantjes. Zo moet je nog van je inboedel-, WA- en doorlopende reisverzekering afkomen, je telefoonabbonnement opzeggen, al je tijdschriften, vakbonden, bibliotheek en andere gekkigheid opzeggen waar je lid van bent. Verder nog alles regelen bij de belastingdienst, IB-Groep, extra pasjes bij de bank en mensen machtigen en...hell... vergeet ik nog wat? Waarschijnlijk kan ik elk wachtrijmuziekje van Nederland meenurien. Mocht ik overigens een warme en koude douche uitdelen is de warme douche voor Rabobank Zaandam en Krommenie en een koude douche voor vodafone (prutsers).
Dan nadert langzaam de datum van vertrek en wordt het NOG drukker. Alle spullen proberen kwijt te raken, verkopen of te slijten op marktplaats. Dozen inpakken, ongeveer 90% van je spullen weg te gooien. Aan de ene kant heel erg zonde maar als we terugkomen ook wel lekker om te beginnen met een frisse, verse start. En dan nog het onvermijdelijke afscheid nemen. Eerst van de familie Draak, van mijn collega's bij Inholland (aka mijn 40 extra moeders), van mijn familie, van vrienden en dan ook nog uitzwaaiers bij de bus. Hier en daar een afscheidstraan maar willen iedereen (nogmaals) bedanken dat iedereen er was. Ook alle emailtjes, smsjes en andere berichten. Bedankt! Het loopt nu tegen 3'en dus we mogen langzaam gaan inchecken!

Nerds on the road

Nu de reis steeds dichterbij komt (50 dagen, jaja) zijn we druk bezig met wat we nu definitief wel en definitief niet meenemen op reis. Aangezien onze halve tas al vol zit met duikspullen is het erg lastig kiezen wat er nog meer bijkomt. je zou denken dat er alleen nog plek is voor de puur essentiële spullen zoals een onderbroek en een tandenborstel maar niets is minder waar.

Een van de uitrustingstukken waar we het meest over getwijfeld hebben is een netbook. Het meebrengen van deze luxe levert op reisfora veel verhitte discussies op over de zin en onzin van zoiets meebrengen.

Een van de belangrijkste redenen om het uiteindelijk toch mee te nemen is omdat als we straks werken als duikinstructeur we verwacht worden om de instructormanual bij ons te hebben. Een flinke map over alle regels die toegepast moeten worden tijdens het lesgeven. Daarnaast moeten we ook nog een flinke map met allerlei formulieren, presentaties en andere belangrijke dingen voor het duiken bij ons hebben. Aangezien de bestanden ook gewoon in PDF beschikbaar zijn, is een laptopje natuurlijk veel makkelijker en kleiner. Dus uiteindelijk is een laptop meenemen alleen hierdoor al minder gesjouw.

Daarnaast is het om eerlijk te zijn ook gewoon makkelijk. Het is erg makkelijk om de foto's op het laptopje op te slaan in plaats van bij tijd en wijlen naar een dubieuze fotowinkel gaan om daar de foto's op een dvd te laten zetten, ook contact met het thuisfront of solliciteren op werk is makkelijker via het laptopje in plaats van de vaak waardeloze computers in internetcafés. Zeker nu er steeds meer free wi-fi punten komen, ook in Centraal Amerika.

Er zitten ook wel minpunten aan. Zo is het natuurlijk een gesleep. Want hoewel zo een netbookje een kilo weegt, komt er natuurlijk ook weer adapter bij en elk kilo is toch weer een kilo meer. Bovendien is zo een netbookje natuurlijk erg diefstal gevoelig. Ook is mijn idee van een wereldreis om mensen te ontmoeten, onbekende plaatsten te zien en avonturen te beleven, dat gaat niet gebeuren als ik met mijn neus in een laptop hang, gelukkig heb ik dat zelf in de hand.

Nadat we besloten hebben om er eentje aan te schaffen is natuurlijk nog de vraag welke we gaan afschaffen. Ondertussen rolt er uit elke computerfabriek wel een netbook. Veel eisen hadden we ook niet: klein, licht, Windows XP, lange batterijduur en WiFi. Uiteindelijk is de keus gevallen op de Samsung NC10

Een 10"-schermpje, ongeveer 25cm breed, 160g harde schijf (of hoe heet dat eigenlijk sinds er geen fysieke harde schijf in zit), 1g werkgeheugen, 2g processor, wifi en poort om internetkabel in te prikken, bluetooth (wat moet je ermee?) wat usb-poorten, vga-uitgang, gewoon Xp en geen Vista-ellende en een batterijduur van maximaal 8uur.

En ja nog wel de blauwe versie ook! We hebben wel een Engelse versie, die was weer een paar tientjes goedkoper. Hierdoor hebben we niet het €-teken maar het £-teken en kunnen we van onze stekker ook een Engelse stekker maken.

Nu begint de tas toch aardig vol te raken en zit nog geen één kledingstuk in...

Inpakken en wegwezen

Ik heb nooit zoveel moeite met mijn tas inpakken. Voor veel vakanties heb ik dat het uurtje voor vertrek nog gedaan. Meestal is binnen enkele minuten, mits ik alles kan vinden, de tas ingepakt en klaar voor vertrek. Dat is eigenlijk altijd goed gegaan, zelfs voor de maanden in Griekenland. Toch is de tactiek voor de wereldreis anders. Vooral omdat ik nu meer dan een jaar moet leven vanuit deze tas en ten tweede omdat er enkele 'uitdagingen' zijn.

De grootste uitdaging zit hem in de duikspullen. Zeker omdat we aan de slag willen als divemasters of later als duikinstructeurs moet je minimaal je eigen duikspullen hebben. Maar ook omdat we waarschijnlijk veel voor onze eigen lol zullen duiken is het prettig om met je eigen spullen te doen ipv slecht zittende, versleten, raar ademende, lekkende apperatuur. Daarom heb enkele weken geleden de belangrijkste duikspullen gekocht: Het vest en complete ademautomaat. Het is dit onderstaande setje geworden:

Omdat het allemaal in de tas gefrommeld moet worden was het moeilijk kiezen. Je hebt steengoede apperatuur maar dan is je tas ook helemaal vol en aan de andere kant heb je speciaal reis-duikapperatuur. Ondanks het heel aantrekkelijk lijkt om lichte reisspullen te hebbben is dat het toch niet geworden. Immers als we straks maanden achter elkaar meerdere duiken per dag zullen maken, dan wil je toch geen vest dat nèt niet lekker zit of nèt niet steving genoeg is of een ademautomaat dat nèt niet lekker ademt. Dus ik heb gekozen voor de Aqualung vest (ProQD) en de Apeks Atx40-ademautomaat met een Cressi manometer. Een mooi compromis: supergoed en niet al te zwaar en groot.

De eerste twee dingen die meegaan op de reis zijn dus zeker. Daarnaast heb ik een lijst gemaakt van spullen die meegaan en welke niet. Zelfs bij de meest logische spullen probeer ik kritisch na te denken of ik ze daadwerkelijk meeneemt. Bijvoorbeeld mijn vinnen. Je kan niet duiken zonder je vinnen, maar aan de andere kant zijn ze onmetelijk groot en iedere duikschool kan je (goedkoop) vinnen huren. Het verschil met vest en de ademautomaat is dat er eigenlijk geen slechte vinnen zijn. Daarop aansluitend zijn mijn duikschoenen ook gigantisch en bovendien geschikt om in heel koud water te duiken. Dus dat is erg overbodig in de Caraïbische Zee. Dus liever laat ik die ook thuis, maar met mijn maat kan ik die niet op elke straathoek huren. Kortom ik ga nog op zoek naar tropische schoentjes.

Ook het duikpak waarmee ik in Nederland duik gaat niet mee. Omdat deze redelijk geschikt is om in kouder water te duiken doordat het 7mm dik is, is het niet makkelijk mee te nemen en veel te warm om in de Caraïben mee te duiken. Maar je wilt liever wel een goed zittend pak hebben natuurlijk. De mogelijkheden zijn dan om een shorty (dus met blote armen en benen) of een 3mm of 5mm pak mee te nemen. De voordelen van een heel pak zijn dat als je in aanraking komt met een kwal of ander steekbeest je daar geen last van hebt maarja, het is wel weer groter in je tas. Een shorty kan, als je heel veel duikt, weer te koud worden. Kortom daar ben ik nog niet uit. Het kan ook een combinatie worden: ik neem een shorty mee en als blijkt dat met het divemasteren te koud is, kan er altijd nog een full 5mm aangeschaft worden.

Nouja mijn eigen bril en snorkel gaan wel mee, dat is tenminste makkelijk en duidelijk. Ook mijn onderwaterbehuizing voor mijn camera gaat gewoon mee (misschien nog wat extra centjes verdienen door cursisten een fotocd'tje te verkopen) en ook mijn nog redelijk nieuwe duikcomputer, Suunto D4:

Begin dit jaar gekregen van mijn schoonfamilie en Martine voor mijn verjaardag en mijn slagen. Een kèk computertje waarbij in mijn decompressielimieten, diepte, bodemtijd, temperatuur en nog wat features tijdens het duiken in de gaten kan houden. Bovendien kan ik het na duiken deze laten uitlezen op de computer. Of ik een computer tot mijn beschikking hebt tijdens mijn reis weet ik nog niet, maar je krijgt wel leuke plaatjes zoals:

Dit is trouwens de duik van afgelopen woensdagnacht. Een nachtelijke diepe duik. Zie overigens de temperatuurverschillen!

En dan heb ik het alleen nog maar over de duikspullen gehad. De tas lijkt al helemaal vol te zitten. Kleding, EHBO, toiletspullen en andere gekkigheid moet ook allemaal nog mee. Hell.