Posts tonen met het label Miami. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Miami. Alle posts tonen

dinsdag 12 oktober 2010

Miami

Na 6 maanden in de Dominicaanse voelde de 5 dagen in Miami als een kleine vakantie. De dagen zijn ook omgevlogen omdat we best een flinke lijst hadden met dingen die we wilden doen en die we moesten regelen. Voordat we begonnen met alles te regelen hebben we natuurlijk ook een beetje de stad en het strand verkend.


Zo begonnen we een beetje te dwalen door de stad. De bekende straten als Lincoln road (grote autovrije winkelstraat), Ocean drive (het typische beeld van Miami, de weg langs de zee met veel cafe's en veel neon), Collins Ave (Art deco en veel hotels) en Washington Ave (nachtclubs en goedkope eten).

Na het rijst, bonen en als-je-mazzel-hebt-wat bakbananen dieet in Dominicaanse konden we ons geluk niet op om weer wat anders te kunnen eten. Zo stond er sushi op de lijst, maar ook mexicaans, falafel en koffie bij de starbucks. We hadden 6 maanden ongevraagd aan een dieet gedaan en dat gingen we in 5 dagen even ongedaan maken.





Nu is Miami eigenlijk bekend om 3 dingen volgens mij: de tv series die er zijn opgenomen (Miami vice, CSI, Burn Notice, Dexter...), het strand en het uitgaansleven. Nu werden er vanuit het hostel uitgaantrips geregeld naar de hipste tenten in Miami maar wij zijn onze eigen weg gegaan. Tenten met zo een jij-bent-niet-hip-genoeg-dus-jij-komt-niet-binnen-mannetje is niet helemaal ons kopje thee. Dat betekent natuurlijk niet dat we niet een klein feestje gevierd hebben...




 
Maar zoals gezegd moesten er ook veel dingen geregeld worden. Ons haar moest een flink stuk korter, we hadden besloten om onze duikuitrusting op te sturen naar Nederland (bijna 20 kilo en nog zijn onze tassen VOL) en er moest gewinkeld worden. Dat laatste snapte ik niet zo goed, maar volgens Martine MOEST er gewinkeld worden. Dus eerst een paar keer Lincolnroad afgelopen en uiteindelijk ook nog naar een groot winkelcentrum aan de andere kant van Miami. We besloten met het openbaar vervoer te gaan wat een stuk moeilijker is dan het lijkt. Na 3x overstappen zaten we dan toch in de goede bus. We hobbelde langzaam door de verschillende wijken van Miami, het leek buiten steeds meer op Latijns Amerika, omdat er geen engels meer te zien of te horen was. Ook verschenen er dubieuze immigratiekantoortjes, pandhuizen en commedores waar je kip, rijst en bonen kon kopen. Na 1,5 uur rijden kwamen we aan om de laatste belangrijke dingen te kopen en naar de bios te gaan.

Toch was ik nog niet helemaal uitgepraat over het eten. Want naast al het eten dat we gekocht hebben, hadden we na 6 maanden ook weer de beschikking over een keuken. Eindelijk konden we weer koken. Bovendien was er op 10 minuten lopen een megagrote Amerikaanse supermarkt dus konden we alles maken wat we maar konden bedenken!


De overige tijd hebben we door de stad en over het strand gelopen. Dat waren alweer 5 dagen Miami. Een prima plek om lekker te eten en alles te regelen voor de laatste 3 maanden van onze reis. Nu op naar Colombia.






zondag 3 oktober 2010

De laatste loodjes in Bavaro

De laatste maand in Bavaro ging eigenlijk heel erg snel. Ten eerste konden we ongeveer 10 dagen in deze maand niet werken door alle stormen en orkanen en omdat we halverwege de maand nog een roadtrip hebben gemaakt naar Miches. Ten tweede was het een goede maand om te werken. Vanaf het begin dat we begonnen met werken werden we gewaarschuwd voor het allerlaagste-van-het-laagezizoen in september en oktober. Deze maanden zouden echt verschrikkelijk stil zijn. Het was inderdaad wel een beetje waar dat er niet zoveel mensen in het hotel waren, maar de mensen die er waren hadden veel intresse in het duiken. Prima dus! We hebben beide veel volledige cursussen kunnen geven, zoals de open water en advanced open water. Dat was een leuke afwisseling van de vele discover scuba diver duikers. Nu zijn we ongeveer 3 maanden instructeur en hebben we ongeveer 300 duiken gemaakt, heb ik 35 mensen gebreveteerd en bijna 200x een discover scuba dive programma gedaan. Dat gaat best snel!
De laatste weken stonden ook in het teken van afscheid nemen en afscheidsfeestjes (en nog een keer, en nog een keer en nog...), spullen wegdoen (hoeveel troep kan je verzamelen na 6 maanden?), dagen tellen en dan ook daadwerkelijk weggaan!

Maar op de laatste dag van september was het dan eindelijk zover. We lieten Bavaro achter ons. We werden door Cornelia en Domingo heel vroeg op de bus gezet en vertrokken slaperig voor een 4 uur durende busrit terug naar Santo Domingo. Hier gingen we terug naar het guesthouse waar 6 maanden daarvoor ons Dominicaanse avontuur begon. We hadden mail contact gehad met de Amerikaanse eigenaresse en die vertelde ons dat het guesthouse eigenlijk gesloten was maar voor ons zou ze haar assistent optrommelen om een kamer in orde te maken aangezien ze zelf in europa zat. Helemaal goed dus. In Santo Domingo een beetje door de hele oude stad gelopen, wat gegeten en een beetje uitgerust.


Na een kort nachtje in Santo Domingo (we konden slecht slapen door een tikkende airco) vlogen we om 6.00uur uit bed. Nog een flinke rit met de taxi naar het vliegveld om daar alle ellende te doorlopen. We schrokken een beetje op het vliegveld want onze vlucht stond niet op het 'departure'-bord. Was het geannuleerd of waren we op het verkeerde vliegveld? Nadat we een mannetje hadden gevonden van Jetblue wist hij te vertellen dat we ons geen zorgen hoefden te maken. We zullen zien... Het inchecken ging gelukkig goed alleen moesten we natuurlijk wel weer flink wat bagage overhevelen naar de handbagage. Daarna door alle scanners om te kijken of we ook dit keer geen vliegtuig wilde opblazen en als laatste door de douane. Dit was een beetje een probleem, want ons visum was al een half jaar verlopen. We kregen dus een boete. We moesten beide 30$ betalen en mochten door. Dat ging allemaal makkelijker dan verwacht.

Het vliegen was een succes. We vlogen met Jetblue en dat is waarschijnlijk de beste lowcostairline waar we ooit mee gevlogen hebben. Er was veel beenruimte, we kregen drinken en een snack en iedereen had -gratis- een tv'tje met films en tv. De 2 uur in de lucht vlogen om. We waren aangekomen in Fort Lauderdale en moesten nog in Miami South Beach zien te komen. Volgens internet was het onmogelijk dit met openbaar vervoer te doen maar na een shuttle-trein-shuttle-bus en nog een bus hebben we ze mooi ongelijk gegeven.



We vonden ons hostel. Het ultra hippe south beach hostel. Helaas bleken de kamers een soort gulag te zijn. We zijn gelijk weer vertrokken naar het Jazz hostel. We moesten evengoed voor 1 nacht betalen maar dat hadden we er voor over. Nu 5 dagen Miami!



woensdag 7 april 2010

De weg naar Punta Cana

Een dagje met taxi-bus-trein-bus-taxi en we kwamen aan in Los Angeles. We hadden besloten om in een hostel te slapen buiten Los Angeles. We hadden veel slechte verhalen gehoord over Los Angeles of eigenlijk alleen maar slechte verhalen dus wij zaten in Hermosa Beach. Een stadje ongeveer 20 kilometer ten zuiden van Downtown LA. Dit is een heel bekend surfoord en wij konden de surfers goed zien want ons hostel bevond zich aan het strand.



De voordelen van niet in de stad zijn heeft natuurlijk ook nadelen. De volgende dag zijn we een dagje naar Beverly Hills en Hollywood gegaan. Helaas is het openbaar vervoer niet zoals je zou verwachten in zo een grote moderne stad waardoor het 2 uur duurde voordat we er een keertje waren. Iedereen rijdt hier auto, vandaar dat er ook zo een ondoordringbare dikke laag smog boven deze stad hangt.

In Hollywood hebben we de walk of fame, het chinese theater met alle voet-en handafdrukken van acteurs en de Hollywoodletters gezien. Na een stukje wandelen hadden Catwomen en Spiderman door wie ik was en moesten ze zonodig op de foto met me. Gelukkig gaven ze wel een flinke fooi daarvoor. Na nog een rondje begonnen we alweer aan onze 2 uur durende terugtocht dwars door LA.




De tweede dag was een stuk leuker. We hadden 2 beachcruisers gehuurd van het hostel en zijn gaan fietsen richting Venice beach. De tocht was een stuk makkelijker fietsen dan in Mexico, Honduras Nicuaragua of Vancouver want er werd niet geklommen. Lekker langs het strand fietsen en veel meer dan het strand, de zee en om de zoveel meter een baywatchstrandwachthuisje was er niet te zien (waarbij we natuurlijk wel even wat Pamela en David *hipz* moves moesten doen.)

Venicebeach is een geinige verzameling van freaks, skaters, zwevers, levende kunstwerken, surfers en weet ik veel er allemaal rond liep. Daarna nog een stukje doorgewandeld naar Santa Monica. Hier heb je de bekende pier met het attractiepark en het einde van route 66. Na nog een beetje door de straten van Santa Monica gewandeld te hebben zijn weer terug gaan fietsen. Halverwege de rit zijn we nog gestopt zodat ik de zee in kon springen. Met 16 graden was dat best een beetje fris maar de hoge golven maakte dat zeker weer goed.









De dag erna was onze laatste dag in LA en hadden we een vlucht om 23.00 uur. We hebben de dag doorgebracht in wat winkeltjes, op het strand en op het terras. In de avond zijn we langzaam richting LAX, het vliegveld van Los Angeles gegaan. Nog een uurtje wachten tot het inchecken en eventjes inchecken. Dat ging helaas weer dramatisch. We mochten helaas niet inchecken omdat ze een bewijs nodig hadden dat we de Dominicaanse Republiek weer zouden gaan verlaten, bijvoorbeeld een retourticket of een andere vlucht. Dit hadden wij natuurlijk niet en werden wij dus niet aan boord gelaten. Na veel gehannes bij de incheckbalie (meer dan een half uur, sorry mensen achter ons) hadden we een heel duur retourticket gekocht van Santo Domingo naar Miami. Dit was 550$ voor 2 personen, terwijl onze vlucht vanaf LA via Miami naar Santo Domingo net iets meer dan 400$ was. We hadden het dure ticket genomen omdat deze nog wijzigbaar is en dus ook nog annuleerbaar was. Dit is natuurlijk wel weer veel geregel maar we konden in ieder geval mee met het vliegtuig. Uiteraard was onze tas ook weer te zwaar maar was extra spullen in de handbagage en we konden eindelijk door.






In een soort vliegende chickenbus, wat waarschijnlijk de eerste airbus die ooit gebouwd is, zaten we 5 hele lange uren. We kwamen op lokale tijd om ongeveer 7 uur aan in Fort Lauderdale (Florida), maar dat was voor ons nog 4 uur. We hadden een mini-jetlag terwijl we nog ruim 12 uur mochten wachten op onze volgende vlucht. We hebben een bus genomen naar het stand om daar de dag door te brengen. Een beetje eten, zonnen, lelijke ouwe mensen kijken, zwemmen en we konden weer terug naar het vliegveld om de vlucht te nemen naar de Dominicaanse! Een kort vluchtje en we waren in Santo Domingo. De hoofdstad van de Dominicaanse Republiek.



Hier hadden we een geweldig guesthouse gevonden. Het guesthouse was tevens een kunstgallerie met veel Hatiaanse kunst. Het guesthouse zat in een oud kolaniaans pand midden in het oude centrum. We kwamen laat in de avond aan maar de stad leefde nog zodat we tegen middennacht aan onze eerste dominicaanse biertje dronken en authentieke domincaanse pizza veroberde.


We hebben hierna na 2 dagen in Santo Domingo doorgebracht. Dit is niet een stad dat je zou verwachten op een Carribisch eiland. Het oude centrum is heel koloniaals. Sterker nog: het was de eerste stad in 'the new world' gesticht door de broer van Christopher Columbus. Het oude binnenstadje is volgens mij de afgelopen 500 jaar amper veranderd en een erg leuke stad om een paar dagen door heen te slenteren. We hebben nog de oudste kerk in de Amerikas (en oudste straat, oudste klooster, oudste weetikveelwaterallemaalwat) bezocht en een museum met bijzonder inkijkje in de tijd van de spaanse Kolonisatie.










Na een paar dagen was het tijd om naar het zuidoosten te reizen. Op naar Bavaro, op naar werk als divemaster, op naar een nieuw hoofdstuk uit onze reis!