Zomaar een restauranttip!

In een smoezelig steegje midden op de Wallen in Amsterdam zit tussen de cofeeshops, dubieuze cafeetjes en de sexwinkels een bijzonder leuk restaurantje. Op de Lange Niezel kan je het restaurant 'Tibet' vinden. Welke keuken er hoort bij zo een naam is niet zo moeilijk. Tibetaans dus.

Als je binnenloopt is het niet veel beter dan de buitenkant. Het ziet er allemaal een beetje achenebbisj uit. Vergeelde prenten en platen aan de muur, ouwige kleedjes en Tibetaanse (?!) televisie op de achtergrond. Als je een biertje gesteld krijg je een half liter blik voor je snufferd. Menig kraakpand-eetcafe ziet er beter uit en heeft meer sfeer. Maar toch heeft het al met al een gezellig rommelig huiskamergevoel.

Een kaart vol Tibetaanse en -ze smokkelen er een Chinese provincie bij- Szechuan gerechten. Allemaal voor een zeer schappelijk prijsje. We zijn er nu een paar keer geweest en alle gerechten zijn super lekker. Een Szechuan aubergine schotel, pittige tofuschotel, broccoli in gembernogwat saus. Erg veel, goed gekruid en dus erg lekker.

The Casting out

Vorige week donderdag was de eerste keer dat The Casting out in Nederland speelde. De nieuwe band van Nathan en Josh van Boy Sets Fire.

Waar de laatste optredens van Boy Sets fire in een volle zaal van de Melkweg was, speelde ze nu voor een kleine honderd man een intiem concert in de Bitterzoet. Het gemiddelde hardcore optreden op een maandagavond is er drukker, maar dat vond ik juist wel leuk.

Eerst speelde de belgische band Soon. Dat was wel leuk voor een nummer of 5. Ze probeerde qua muziek en kaspels te lijken op At the drive-in maar bleef vaak te hangen in mooie liedjes zonder enig scherp randje te hebben. Het was weinig dynamisch en kabbelde maar voort. Goede muziekanten, goede stem maar nee, niet helemaal joepie.

Daarna kwam the Casting Out. Ik had al een tijdje de demo van Casting out, dus ik kon al wat nummer. De demo is een stuk minder punk en niet meer politiek. Het is poppier met toetsen en, naast de zang van Nathan, vrouwlijk zang. Gewoon up-tempo vrolijke liedjes.
Het optreden was toch een tikkie anders. Een flink stuk harder en sneller. En door de goede zang, intieme sfeer en leuke nummers was het echt een superoptreden. Volgende keer zal het waarschijnlijk wel in een grote zaal zijn, maar niemand die dit optreden van ons afpakt.

Weekendje weg in eigen stad

Soms heb je mazzel dat je met je werk, of in dit geval het werk van je vriendin, een weekendje weg mag. Gewoon zonder werkgedoe, maar gewoon gezellig met alles collega's eventjes weg. Teambuilding ofzo. Allemaal leuk een aardig maar dan is het toch een beetje jammer als het weekendje weg in Amsterdam is. Gewoon om de hoek. Maar echt klagen doe ik niet hoor. Want hoe vaak slaap je nu in een luxe 5 sterren hostel met dito restaurant! Hoewel het toch wel een klein beetje jammer is dat de Kerstentuin voor vegetariërs niets beter heeft dan... hutspot.

Verheug u, wij hebben gewonnen (voor de helft)

En opeens krijg je een mailtje:
Hartelijk dank voor uw inschrijving voor de 32e ING Amsterdam Marathon. U heeft daarbij gekozen voor het onderdeel: Halve marathon

Na het lopen van de Dam tot Dam wilde ik meer. Die 16kilometer gingen zo makkelijk dat ik fluitend over de finish kwam, maar om een maand daarna gelijk een halve marathon te lopen is dan natuurlijk wel heel erg snel. Ik had me zelf dan ook niet ingeschreven maar mijn ouwe man had dat gedaan. En enkele minuten na het ontvangen de officiële inschrijving kreeg ik nog een telefoontje: Rolf, we gaan samen de halve marathon lopen.

Nu is de halve Marathon maar 6 kilometer meer dan de Dam tot Dam loop maar het klinkt gelijk zover. De magische marathon zit in de naam en dat maakt hem gelijk spannender, verder en heroïschier.

Nu klinkt met je vader zo een afstand lopen een makkie. Immers moet iemand van 25 zijn vader er uit kunnen lopen. Nou... niet als je vader triathlons doet.

Samen met Martine en mijn vader naar Amsterdam. Eerst kijken naar de finish van de hele marathon en na een uurtje wachten mochten we samen met enkele duizenden andere gekken, waarbij de meerderheid uit het buitenland kwam, beginnen aan de tocht over ruim 21kilometer.

Het lopen op zich ging lekker. De streeftijd was 2 uur en 6 minuten. Dat zou betekenen welke kilometer in 6 minuten en dat is dus precies 10km/h. Maar stiekem in het achterhoofd hoop je toch binnen de 2 uur te finishen. Dat klinkt immers zo mooi.

Het begint leuk door (Oud-)Zuid te lopen maar al snel loop je over industrieterrein en dan loop je toch bijna 10 kilometer op saai terrein. Er staan trouwens bijna geen mensen aan de kant, alleen mensen die naar de overkant van het parcours willen en die zijn over het algemeen niet echt blij met de marathon. Zeker geen Dam tot Dam-sfeer. Na 16 kilometer, die ik overgens sneller doorkwam dan mijn eindtijd van de Dam tot Dam, wordt het parcours weer mooier en na 17 kilomter ga je zelfs het vondelpark door. Dat is natuurlijk een leuk stuk parcours, ware het niet dat het na 17 kilometer was en ik dat vondelpark alleen maar erg lang vond. De laatste 4 kilometer waren hels maar door de pijn heen lopend en er doorheengeluld door mijn vader kwamen we na 2 uur 1 minuutje en nog wat secondes over de finish in het Olympisch station. Ruim binnen de 2.06 en ondanks het 5 kilometer meer was dan de Dam tot Dam lag mijn gemiddelde snelheid hoger. Op naar de volgende halve marathon om het onder die 2 uur te krijgen!

Biffy

Gisteren een optreden dat niet onder de punk of hardcorenoemer valt maar gekeken naar het powerpop (om er maar een label aan te geven) van het Schotse trio Biffy Clyro. Een band met een rare band naam maar geniale band.

Ik heb ze al heel wat jaren geleden 'ontdekt' op een festival ergens in Essex in Engeland toen ik met een project zelf aan het optreden was in Engeland. Nu zijn ze al een paar keer langgeweest in Nederland en hebben o.a. Paradiso en Lowlands plat gespeeld.

Ook dit keer was het geniaal. Uberstrak (maar wat wil je ook als de ritmesectie een tweeling is), ze kunnen alle drie goed zingen, mooie onlogische sprongen maken in hun muziek en wat een geluid komt er van het podium af van, je gelooft niet dat je maar naar 3 man luisterd. Het was misschien wel wat hard want het geluid is nu ruim 15uur later nog steeds alsof ik onder een kaasstolp leef.

Het enige wat is me na deze avond afvraag is uit welke donkere holen en gaten de Melkweg altijd het voorprogramma haalt. Daar was niet door heen te komen.

Muzikanten dansen niet.

Een optreden in de Melkweg wat niet - toen weer wel - maar uiteindelijk toch niet gratis was voor Jaarleden. Die 12 euro is Coheed and Cambria best waard, als je dat ook betaald.


In een best volle oude zaal van de Melkweg begon Note to Amy als voorprogramma. De band met ex-Stunion P'er Henkie waar ik al veel goede verhalen van gehoord had. De bandleden van Note to Amy zie ik ongeveer bij elke show als ik ook in de Melkweg ben, dus muzieksmaaktechnisch zit het goed dacht ik. Een goede strakke show van een half uurtje maar echt overtuigen deden ze niet. Nu werkte het geluid ook niet mee want veel gitaar was er niet te horen waar ik stond. Achteraf nog maar even geluisterd op hun myspace-site hoe het echt had moeten klinken. Dat was een stuk beter en zo klonk het helaas niet. Het blijft wel erg braaf, weinig scherpe randjes en een zanger die goed kan zingen maar ook erg braaf blijft zingen.



Benieuws naar Coheed en zeker nu met de nieuwe drummer die komt van de on(na)volgbare Dillinger Escape Plan. De eerste keer als je Coheed hoort twijfel je of het een man of een vrouw is die zingt, maar als het een man is moet het zeker een klein iel mannetje zijn. Dat is dus fout. Een grote vent met het kapsel waar cousing It jaloers op zou zijn.

Het buikte, meezingbaar, soms weer rustig, solo's en de meest bekende nummers. Een vetoptreden met als slagroom op de taart een toegift met een jam-achtige sessie waar menig muzikant in de zaal met de onderkaak op de knieën stond. Zelfs een drumsolo van ruim 5 minuten die niet verveelde, waar ik normaal - en dat als drummer- dat maar vervelend vind.

Avondje Stubnitz

Een paar maanden per jaar is Amsterdam een podium rijker waar veel feestjes in de techno en elctrosfeer zitten spelen er ook vaak leuke bandjes. Het podium moet Amsterdam delen met andere grote havensteden in Europa want het namelijk een boot: de Stubnitz. Een groot voormalig Oost-Duitse vissersboot. Binnen is een door alle rare gangetjes, trappetjes, het podium met het vissersnet, het gedimde gekleurde licht een bijzondere undergroundsfeer.


De boot komt al enkele jaren in Amsterdam maar vorig jaar was mijn Stubnitz- ontmaagding en heb ik onder andere een geniale Russische groep met 12 man op het podium. Helaas was het dit keer was het iets minder muzikaal hoogstaand met twee Crust bandjes. Paviljonul32 uit Timisoara (dat is Roemenië) en Krush uit Amsterdam. Beide niet echt mijn kopje thee maar prima vermaakt.

Het maakt toch niet heel veel uit wat er is, vermaakt me toch wel op de Stubnitz, bovendien hebben ze lekker bier uit Duitsland. Een verademing tussen alle Heineken-tenten in Amsterdam.

Een tikkie decadent

Soms komt het gewoon zo uit dat je 4 keer in 1 week uit eten gaat. Dat klinkt niet alleen decadent, dat is gewoon decadent. Maar de culinaire goden hebben ons ook een beetje gestraft voor deze decadentie want helaas was het niet altijd even goed.

We begonnen deze culinaire reis op donderdagavond bij Que Pasa in Zaandam. Er moest even wat gekkigheid worden aangeschaft voor onze reis en snel even wat Tapas eten kan natuurlijk altijd. De laatste keren in Que Pasa was het prima te doen maar er is iets hopeloos mis gegaan daar. Andere kok, goedkopere ingrediënten, geen zin, andere eigenaren? Ik weet het niet maar de bediening was dramatisch en het eten was vet en smaaklook. Daarna snel een ijsje gehaald om de smaak weg te spoelen.
Zo slecht als eten donderdag was zo goed was het de dag erna. Een bijzondere Thai gevonden in de ....steeg: Krua Thai. Dit keer niet zo een 13 in een dozijn thai zoals op en rond de zeedijk (die overigens vaak wel erg lekker zijn zoals Bird en Little Thai Prince) maar iets luxer met dito prijskaartje. Met de familie van Martine hebben we hier een paar mooie gangen mogen verorberen. Alleen wordt ik er toch een beetje zenuwachtig van als de rijst wordt opgeschept en je water wordt ingeschonken. Erg goed dus, alleen beetje jammer van de parkeerboete.

En de derde dag op een rij was een familiefeestje van mijn opa die 80 werd. De hele familie was aanwezig in de Blauwe Pauw. Een Japans, Indisch en Chinees restaurant. Een beetje rare combinatie van keukens volgens mij. Dat is iets als een Grieks, Iers en Poolse keuken. Het restaurant zag er ook uit als een Japanse b-film en het eten was Japans maar wel op z'n Nederlands. Ik bedoel net zoals Chinees eten is vernederlandst was dit Japans eten vernederlands, zodat iedereen het lekker vond doordat er geen 'gekke'-smaken in zaten. Een geinig showetje met geflambeer-acties, eier gooi acties en torpeteer voedsel.
Het verhaal van dat we vervolgens nog wat bier drinken in Zaandam en thuis gebracht worden door de politie komt nog een keer...

Nadat we 2 hele dagen zelf voedsel moesten bereiden zochten we op dinsdag onze culinaire toevlucht tot de Sans Parieil. Het groene gebouwtje bij de Zaanse Schans waar mijn lieftallige broertje de kok is. Nooit verwacht dat het zo een mooie tent was en het eten was geniaal. Al had ik natuurlijk hier niets anders durven te zeggen zonder een por van mijn broertje te krijgen. Een 5 gangen menu met gefrituurde pasta, sesamlolly, rabarberoliebollen, aspergequiche en gewaagd toetje met aarbeien met gorgonzola. Een prima afsluiter van deze culinaire week.

Kiten of kotsen

Naast het gepoedel onderwater ben ik tegenwoordig ook vaker op het water te vinden. Of eigenijk is het de bedoeling dat ik op en over het water ga, maar momenteel is het nog erg veel water happen. Ik heb enkele weken geledenn samen met Frank een Kitesurf-cursus gevolgd op het strand van IJmuiden en sindsdien is Frank is het bezit van een complete set om regelmatig te gaan kiten.

Zo zouden we afgelopen weekend gaan kiten maar het mocht niet zo zijn. Ik was zaterdag even wezen eten bij Da Peppino in Amsterdam. Deze Italiaan heeft mij waarschijnlijk gevulde paddestoelenravioli voorgeschoteld waarvan de houdbaarheiddatum waarschijnlijk ergens in het vorige millennium lag. Dus zaterdagnacht en zondag heb ik het toilet van zeer dicht bij bestudeerd. Dit weekend gaan we weer een nieuwe poging doen. Hoewel we de avonden ervoor wel weer uiteten gaan. Dit keer niet bij dubieuze Italianen maar bij een hippe chinees en een goede thai. Ik geloof toch dat ik die Aziaten iets meer vertrouw dan die Italianen (nee ik kijk geen smaakpolitie en wil er ook niets over horen).