Families op bezoek

En eindelijk was het afgelopen maand een beetje druk. Niet zo druk als men had verwacht maar druk genoeg zodat ik om kwart over 8 in mijn wetsuit kroop en deze pas weer om half 7 's avonds uit te trekken. Ondertussen heb ik bijna 100 mensen een Discover Scuba Diving programma (een introductieduik in het zwembad en in de zee) gegeven en ongeveer 20 mensen kunnen breveteren na een volledige cursus. Dit was voor het werk echt een fijne maand: duiken, duiken en duiken. Dit was precies waarom we hier waren...

Het was niet alleen druk op het werk, maar ook na het werk. Want in Juli kwamen mijn moedertje en Theo op bezoek. Na ruim 10 maanden op reis is het weerzien met je moedertje natuurlijk altijd leuk! Ze zaten in het mooie IFA/Villas Bavaro hotel, dat op een klein half uurtje over het strand lopen van ons huis zit. Helaas plande ze hun reis precies gelijk met Bonnie. Bonnie was een tropische depressie dat hier een ruime week heel veel regen veroorzaakte. Er is tijdens deze storm 100mm regen gevallen en 6500 mensen moesten geëvacueerd worden in de Dominicaanse Republiek. Tot nu toe hebben we nog niet zo een slecht week gehad, dat was dus balen voor ze. Toch hebben ze volgens mij een leuke vakantie gehad.


Uiteraard moesten ze ook een beetje het duiken proberen. Theo had het al een paar keer geprobeerd te duiken maar Gre riep vanaf het moment dat we ze tegen kwamen op het witte strand dat duiken niets voor haar was. Daarom kan ze toch extra trots zijn (anders zijn wij het wel) dat ze beide na 2 weken terug vlogen als gecertificeerde duikers. Als klapper op de de vuurpijl zijn we met z'n allen naar Isla Catalina geweest. Daar hebben we de open water cursus afgerond in de Caribbische zee.




Ook ben ik nog flink ziek geweest. Ik ben gebeten door een of ander beest. Ik denk dat het een mug of een horzel was, maar volgens mijn dominicaanse collega's lijkt het op een spinnenbeet. Het werd een flinke ontstoken bult op mijn been. Ik kreeg er zelfs koorts van en er kwam onwijs veel troep uit. Ik kon er een dag niet op lopen van de pijn. Na 3 dagen begon het langzaam af te nemen , wat antibiotica hier en daar en gelukkig kon ik weer verder. Ondertussen kennen we 3 mensen die ook gebeten zijn door hetzelfde beest met dezelfde rare symptonen. Ondertussen is het helemaal genezen.


Stiekem was Martine afgelopen maand ook nog jarig. Echt vieren deden we het niet maar het was een zeer goed excuus om een bezoek te brengen aan het net geopende Belgische restaurant met echte vlaamse frieten en bijna onbetaalbare Belgische bieren. Daarnaast zijn we ook nog eventjes verhuisd. De dag dat Gre aankwam, kwam onze huisbaas naar ons toe stormen dat we moesten verhuizen en wel die avond. Dat ging mooi niet lukken. Daarna hebben we hem dagen niet meer gezien tot opeens een voor ons volledig onbekende vrouw zenuwachtig tegen ons begon te doen dat we NU moesten verhuizen. Daar hadden we eigenlijk helemaal geen zin in, want ons kamertje was prima. Ze wilde ons stoppen in een klein kamertje dat aan de straat lag en op de begane grond. Er kon wat ons betreft ook gelijk een bord op het balkon gezet worden dat er blanken in deze kamer woonde en waar we ons geld verstoppen, ofwel daar voelden we ons niet echt veilig. Op een dag dat we vrij hadden en we dat op het strand hadden doorgebracht had mijn huisbaas in paniek mijn werk gebeld dat ik wel NU het huis uit moest. Dit leidde toch fantastische speculaties bij mijn collega's, dat we ons zodanig misdragen hadden dat we uit de kamer waren gezet. Na wat gedoe hadden ze toch nog een andere kamer voor ons. Nog steeds aan de straatkant maar nu wel op 1 hoog. De kamer is een stuk kleiner en het bed ook maar we hebben nu wel internet op de kamer!

Nadat mijn moeder weer terug naar Nederland was, kwam er nog meer familie. Dit keer was het de beurt aan de Draken. Vader, moeder en zusje zaten in Barcelo Dominican Beach, het hotel naast ons huisje. Dit keer geen tropische depressie maar ze waren hier in de heetste week die we tot nu toe hebben meegemaakt. Martine had een klein weekje vrij genomen en heeft veel tijd op het strand doorgebracht. Hoewel er geen tijd was om te gaan duiken hebben we toch iets heel leuks gedaan. We zijn met de Punta Cana Sailing meegeweest. Een excursie die wordt georganiseerd vanuit Martine haar basis. We hebben lekker 4 uurtjes op het water gezeten. Eerst een stukje gevaren, daarna met haaien (!) en pijlstaartroggen gesnorkeld en hier en daar nog gestopt om te snorkelen op het rif en te ontspannen in het water. Een heerlijk relax dagje.
En dan komt nu het einde van ons Dominicaanse avontuur in zicht. We moeten nog minder dan een maand werken en op 2 oktober vliegen we naar Miami . Vanaf Miami vliegen we 6 oktober naar Cartagena om nog 3 maanden te reizen door Colombia, Ecuador, Peru en als afsluiter nog een weekje New York en 3 dagen Reykjavik.

Uit de Jungle

We zijn na een weekje 'going slow' op Caye Caulker voor wat meer activiteit naar San Ignasio gegaan. Dit ligt in de westen van Belize, niet ver van de grens met Guatemala.We hebben witte stranden, turqoise zee en het een-na-grootste rif ter wereld ingeruild voor de jungle, onbekende maya-tempels, verlate watervallen, spannende grotten en flora en fauna met verschillende soorten apen, jaguars en verschillende soorten exotische vogels (en vast nog meer flora en fauna).

De laatste dagen op Caye Caulker hebben we eerst een dag flink gereist om een nieuwe camera te zoeken. Eerst naar San Pedro op Ambergris Caye, beter bekend als 'la isla bonita'. Een flink stuk varen met de watertaxi. Het is een stuk luxer dan Caye Caulker met veel Amerikaanse toeristen. Het stadje zelf is niet veel aan, maar het leek ons wel de ideale plaats om een nieuwe camera te vinden. Helaas was dat niet het geval. De camera's die we vonden waren al wat jaren oud en werden verkocht voor belachelijke hoge bedragen. Dat ging hem dus niet worden. Daarna gelijk door gegaan naar Belize Stad. Dat blijft een hele nare stad waar heel veel straten 'no go' zijn voor toeristen, veel zwervers, veel drugs... niet echt een stad om gezellig door heen te lopen. De eerste twee camerawinkels die we vonden waren dicht en zagen er niet uit dat ze nog open gingen...ooit. Uiteindelijk een electronicawinkel gevonden met 6 verschillende camera's. We hebben uiteindelijk een roze (!) canon A1110 gekocht. Een simpele point en shoot camera. Dan kunnen we voorlopig tenminste wat fotos maken.

Vervolgens hebben we nog een dagje gedoken, helaas was net die avond de klad in het weer gekomen. We hadden te maken met een milde tropische storm. Van windstil, ruim 30 graden en geen wolkje aan de lucht werd het maar ruim in de 20 graden, bewolkt en vooral een harde wind. Dat laatste maakte de laatste duiktocht een tamelijk wild ritje. Vooral weer terug in de boot komen na een duik werd nogal een opgave en ook was niet iedereen gelukkig van de golvende boot. Vervolgens begon het ook nog eens hard te regenen en waren wij blij dat we een full wetsuit aanhadden want iedereen had het erg koud. De duiken zelf waren prima duiken. Nog wat kleine haaien gezien, een hele mooie eagle-ray en wat andere gekke vissen. Tussen de duiken door nog gesnorkeld en daarbij nog een schildpad, nog meer eagle-rays en een grote school tonijn gezien. Ik had niet verwacht dat tonijn zulke indrukwekkende grote vissen kunnen zijn.
Nadat we nog een dagje niets gedaan hebben zijn we dan toch echt verder gaan reizen. Op naar de jungle. Uiteraard was deze reis ook weer bijzonder. Eerst met een kleine watertaxi naar Belize-stad. Helaas was het slechte weer nog niet voorbij en had de schipper geen zin om daar rekening mee te houden of probeerde hij zijn eigen boot in tweeen te krijgen, want dat was een wild ritje. Nadat we weer wat kleur in onze gezicht hadden, hebben we nog een paar uur in de bus gezeten. Dit was het zelfde recept als voorheen. Een oude Amerikaanse schoolbus, met stickers als 'Proud to be an American', die weer overvol was. 3 Mensen op een zitje van 2 stoelen was niet uitzonderlijk. Bij een checkpoint bleek ook nog eens het rijbewijs van de chauffeur niet in orde te zijn, dus moesten we bijna in de middle of nowhere uitstappen. Gelukkig na veel gepraat en ongetwijfeld wat geschuif van wat dollars toch verder naar San Ignasio. Langs de hoofdstad, allerlei kleine Beliziaanse dorpjes en plekken met namen die niet zouden misstaan in een boek van Tolkien zoals het Whispering Pine Forrest en The Roaring Creek (een lullig beekje). Wat erg opviel is dat in alle dorpjes er erg veel kerkjes en scholen stonden van onbekende Christelijke stromingen. Ik had het idee dat deze kerken vooral door Amerikanen waren gevestigd. Wat dat idee nog eens versterkte is dat er in onze bus een Amerikaans gezin zat dat er erg Amish (oid) uitzag met kleding uit de 19e eeuw en Chriselijke boekjes.

In San Ignasio aangekomen vonden we snel een leuk guesthouse. Een prima guesthouse in een leuk dorpje. Een klein overzichelijke dorpje dat vooral gericht is op alle outdooractiviteiten uit de buurt zoals de tochten door de verschillende grotten, naar mayatempels, watervallen en een tocht naar de hooggelegen pine forrest met watervallen. Wij willen graag naar dit bos maar om dit zelfstandig te doen blijkt nogal ingewikkeld, dus moeten we ons bij een tour aansluiten.
De eigenaar van het guesthouse bood aan om ons naar Cahal Pech te rijden. Een redelijke kleine mayaruine niet ver van het dorpje. Dit leuke aanbod hebben we gelijk aanpakt en op de dag van aankomst stonden we midden in de Jungle bij een mayaruine, helemaal voor ons zelf! Er was geen andere toerist in de buurt. We zijn door, langs, onder en over de 3000 jaar oude ruines heen geklauterd. Bovendien hebben we nog een raar beest gezien ook. Een soort kruising tussen een grote rat en een bever. We moeten nog uitzoeken wat er precies voor dier was. Een wandeling naar benenden en een koud biertje hadden we erna wel verdiend.

Op de tweede dag zijn we met een de bus en met een handaangedreven pontje naar Xunantunich gegaan. Na nog een flinke wandeling door de jungle dat vooral erg omhoogliep (zweten!) stonden we voor de tempels van Xunantunich. Een stuk grotere tempel dan Cahel pech, maar nog steeds onbekend als je het vergelijkt met Tikal of Chichen Itza. Er liep dan ook maar een handje vol toeristen. We waren erg onder de indruk van dit mayacomplex. Helemaal toen we bovenop 'el Castillo' stonden dat nog 40 meter boven de boomgrens uitkwam en ons een 360 graden uitzicht gaf. Bovendien hebben we de eerste groep apen gespot!

Anda Da Wata

Aangezien de officiele slagzin van dit eiland 'Go Slow' is (nog altijd beter dan Zaanstad: top van de Randstad), houden wij ons keurig aan dit thema. Ik zou graag alinea's willen voltypen over alle spannende avonturen op dit eiland maar simpelweg doen we weinig op dit moment. Ik ben hard aan het denken wat we de eerste twee dagen hebben gedaan sinds we op dit idylische eiland zijn aangekomen. Het antwoord is inderdaad: niet veel. We hebben een duikschool uitgekozen, beetje in de zee gehangen, bier en rum gedronken en door het dorpje geslenterd. De stranden zijn hier wit, het water turqoise blauw en we kunnen de golven zien breken op het op een na grootste barrier-reef ter wereld. Het guesthouse, op 4 koprollen van de zee vandaan, is nog steeds perfect en we zijn nog steeds de enige gasten in het guesthouse.

Ons Guesthouse

We hebben dan ook geen enkele reden tot klagen. Het is hier tamelijk paradijselijk. Het dorpje heeft eigenlijk maar 2 straten. Een straat dat net zo lang als het dorp is en langs de oostkust loopt. De straat heeft de Frontstreet en nog een straat die maar voor een gedeelte langs het hele dorp loopt. Deze heet, heel verrassend, Backstreet. In 10 minuten loop je om heel het dorpje heen en dan loop je nog in het tempo aangepast aan de Carribische levensstijl. Het eiland was eigenlijk een stuk groter maar de laatste orkaan heeft het eiland in 2'en geslagen en dat is nu nog steeds zo. Er zijn hier geen verharde wegen en ook helemaal geen autos. De meeste mensen lopen of fietsen alles en het enige gemotoriseerde voertuig is hier de golfkar. Hier rijden wat lokale mensen, luie toeristen, taxis en de politie in. Ja! een politiegolfwagentje. Het zag er toch wel sneu uit om een arrestant in een golfkarretje te zien zitten. Verder doet de lokale bevolking heel erg weinig behalve rum drinken, reggae luisteren en dreadlocks laten groeien. Het werk wordt hier gedaan door Aziaten. Die runnen de supermarktjes, winkeltjes en wasserijen. En ohja, het Creools Engels begint al te wennen, if ya se soh.

Op dag drie hebben we zowaar wel wat actiefs gedaan, we hebben weer wat tijd onderwater (unda da wata) gezeten. En niet zomaar wat duiken maar duiken met haaien! En niet een lullig haaitje dat ergens lag te slapen maar op het moment dat we het water insprongen circelden er ongeveer 20 haaien tot ongeveer 3 meter lengte onder ons. Dit beeld is waarschijnlijk hoe nachtmerries van Martine eruit zien maar ze had zich aardig vermand en na wat minuten was ook Martine relax. We hebben een hele mooie duik gemaakt met dus grote verpleegsterhaaien, groupers, murrays, snappers en verschillende vrolijke tropische visjes. Ook de tweede duik was leuk waarbij we wederom een stuk onder het rif door konden zwemmen, maar na de cenotes waren we het duiken in grotachtige omgeving al een beetje gewend. We waren in totaal met 6 duikers en 2 gidsen, helaas zwommen we helemaal achteraan want schijnbaar hebben we dolfijnen en manta-rays gemist, toch bleven het twee fantastische duiken Het waren twee diepe duiken waarbij we aardig tegen de deco-limiet aanzaten.
We hebben besloten om niet te duiken in 'the Blue hole'. Een van de meeste beroemde duikstekken ter wereld. De foto staat ook op ongeveer elke poster van Belize. Het ziet er ook fantastisch uit vanuit de lucht. Het probleem is dat het duiken in the Blue hole heel erg duur is (meer dan 200us$) en eigenlijk niet eens zo een mooie duik is. Het is meer een duik die mooi in je logbook staat, of die je af kan vinken op je lijstje 'dives you have to do before you die' maar voor dat bedrag doen we toch liever wat dagen duiken die minder beroemd zijn maar wel veel mooier.

Vandaag hebben we ook weer twee hele mooie duiken gemaakt, helaas met een zwart randje. Want de camera is verdronken. De sluiting van de onderwaterbehuizing bleek niet helemaal meer te werken en hierdoor is er water naar binnen gelopen. De camera (en dus ook de onderwaterbehuizing) zijn dus KAPOT. Drama dus. We zullen zo snel mogelijk een nieuwe camera kopen maar dat is zo makkelijk nog niet. Op dit eiland is er geen winkel die dat vekoopt, hopelijk op het iets luxere eiland Ambergris Caye wel. Daar gaan we morgen naar toe (toevallig waren we dat al van plan). Dan kunnen we in ieder geval snel weer bovenwater fotos maken, helaas zullen de mooie onderwater fotos nu gestaakt worden.

De twee duiken zelf waren wel fantastisch. Eerst had ik nog 10 minuten lopen mopperen om mijn camera maar daarna begon toch wel het genieten van de vele vis en het mooie onderwaterlandschap. En uiteraard net op het moment dat je camera stuk gaat, duik je opeens met een zeeschilpad en later zwommen er 6 grote dolfijnen naast onze boot.

We zullen hier nog een paar dagen blijven hangen. Nog wat duiken maken, nog een ander Caye (eiland) bezoeken (en hopelijk daar een camera te vinden) en nog wat chillen voordat we voorlopig de Carribische zee achter ons laten en de jungle en het (hoog)gebergte ingaan.