Poor man's Galapagos

Nadat we boos ons hostel in Guayaquil hadden verlaten zonder te betalen, sprongen we in een taxi en zijn richting het busstation gegaan. Hier zijn ongeveer 100 busmaatschappijen en wij vonden de busmaatschappij met de intelligente naam JipiJapi die ons naar Puerto Lopez kon brengen. Vier uur lang schudden en rijden in een slakkengang, maar uiteindelijk waren we er. We vonden een slaapplaats in een bamboo cabaña dichtbij het strand.

We hadden honger dus op zoek naar wat voedsel. Na een paar honderd meter stuitert Martine van een stoepje af, waardoor haar hele been een grote schaafwond werd. Ook kleurde haar heup mooi blauw. Dus eerst weer terug naar het hostel om uitgebreid onze EHBO-tas te gebruiken. Na voedselvergiftiging, diefstal van onze tas en nu dit weer blijkt Ecuador ons gewoon niet zo goed gezind.

Aangezien het heel erg laagseizoen was, bleek de 2e poging om wat te gaan eten ook nog niet zo makkelijk. Alle restaurants die onze reisgids aanraadde waren gesloten. Bij een oud vrouwtje, die speciaal voor mij iets vegetarisch wist te maken, hebben we toch nog kunnen eten.

De volgende dag was een hele rare dag. Het was de Tel-alle-Ecuadorianen-dag. Dit gebeurt één keer in de tien jaar en wij mochten dit eneverende evenement meemaken. Wat houdt het precies in? Iedereen moet thuis blijven (je kan een boete krijgen als je het huis uitgaat) en geen winkel, cafe of kantoor is open. Er rijden geen bussen en vanaf vrijdag tot en met zondag mag er geen alcohol geschonken of verkocht worden. Kortom het stadje was een spookstad en tot 6 uur was er helemaal niemand op straat. We hadden wel verwacht een eigenwijze motortaxi ons naar een mooi natuurgebied in de buurt zou kunnen brengen, maar helaas.Wij hebben die dag dan ook helemaal niets gedaan behalve af-en-toe een rondje lopen als het been van Martine te stijf werd.  In de avond vonden we toch weer een restaurantje dat open was en hebben we een tour geboekt voor de volgende dag. Ohja de spannende uitslag van de hoeveelheid Ecuadorianen volgt op 10 december. Blijft u aan de buis gekluisterd?

De trip die wij geboekt hadden was naar Isla de la Plata, ofwel naar ´poor mans Galapagos´. Een onderdeel van Parque Nacional Machalilla. Aangezien de trip die wij willen maken naar de Galpagos niet te betalen viel voor ons, was die een mager alternatief. Desalteniettemin (is dat één woord?) hadden wij er veel zin in. We moesten ons vroeg op het strand melden, zo vroeg dat net de vissers terugkwamen met hun vangst. Helaas zagen we net vissers een kleine tien hamerhaaien in hun jeep inladen. De eerste keer dat ik deze haaien zie en dan dood op het strand. Geen fijn begin van de dag.

Om naar Isla de Plata te komen hadden we eerst een boottocht van ongeveer 1,5 uur voor de boeg. Op het eiland begonnen we met een flinke wandeling. Drie uur lang en vooral veel verschillende vogels gezien, zoals de bluefooted booby en vele andere waarbij ik waarschijnlijk beter had moeten luisteren naar de gids. In andere maanden heb je hier ook veel albatrossen, zeeleeuwen en walvissen. Uiteraard hebben wij het walvissenseizoen gemist want dat is doorlopend thema in onze lange reis. Na onze mooie wandeling en een lunch hadden we nog tijd om te gaan snorkelen. Dit was echt heel erg mooi. Ik heb vriendjes gemaakt met schildpadden, grote scholen gekleurde vissen, roggen, trompetvissen en nog veel meer. Een leuke trip op onze laatste volle dag in Ecuador.

Drie dagen in Miches

Het zit er bijna op in de Dominicaanse Republiek. Toch konden we het land niet verlaten dan wat meer te zien van het land. Natuurlijk hebben we regelmatig de tripjes naar Isla Catalina en Bayahibe maar er is nog veel meer te zien hier. Jungle, watervallen en zelfs bergen. Nu konden we 3 dagen vrij krijgen omdat orkaan Igor in de buurt was en we toch niet echt konden duiken. We werden op sleeptouw genomen door Cornelia en Domingo en gingen een roadtrip maken naar Miches. Dit ligt ten zuiden van de baai van Samana.

Een lange toch over hele slechte wegen begon, maar een Dominicaans ontbijt en fantastisch uitzicht op bergen en veel groen maakte veel goed. In ongeveer 3 uur kwamen we aan in Miches.

Na aankomst in Miches reden we gelijk door naar Ceyba Park. Iets buiten Miches. Hier is een watersportcentrum. We zouden op deze onbekende riffen gaan snorkelen. Helaas waren de golven ook hier zodanig hoog dat we niet uit konden varen. Toch bleef het een mooie omgeving om wat uurtjes te blijven, te zwemmen en verse kokosnoot te eten.

Na ons niet-snorkelavontuur zijn we op pad gegaan naar ons hotel La Loma. La Loma betekent de berg. Het hotel staat ook boven op een berg met een fantastisch zicht op het strand, jungle en het dorp. De tocht naar het hotel is wederom weer lastig maar nadat we hier een brug over wat stroompje hadden gebouwd kwamen we toch naar het hotel. Het hotel wordt gerund door Andrea, een Zwitsere vriendin van Cornelia. Inderdaad zoals beloofd heeft het hotel een heel mooi uitzicht. Een korte break in het hotel en we zijn het dorp ingegaan om wat te drinken en te eten.

Na de eerste nacht in Miches werd ik veel te vroeg wakker. De zon kwam pas net een beetje op. Na een snelle foto nog even 3 uur geslapen om slaperig in de auto van Andrea te stappen. We gingen op weg naar de 'ranch' van Jumbo wat echt alleen te bereiken is met een fatsoenlijke 4x4 auto. Eerst een ontbijt in het dorp met empanadas en weer een nieuwe roadtrip begon. Hoewel roadtrip? Er was niet echt veel road. Het eerste stuk totaan het dorpje 'El Cedro' viel nog wel mee maar daarna vele kilometers over een bospad gereden. We zaten met 5 man en een kleintje in de auto. Na veel gehobbel en gebobbel kwamen we aan bij de Ranch van Jumbo. Jumbo is ook al een Zwitser die hier een hotel heeft dat gericht is op outdooractiviteiten. Het hotel aan ligt heel mooi aan een rivier in the middle of nowhere.

We hebben eerst wat uurtjes ontspannen op de ranch. In het zwembad gepoedeld, gelunched, gewacht tot de regen voorbij ging, airhockey gespeeld en zelfs nog een beetje tussen de buien door in het zonnetje gelegen. In de middag werden we een klein beetje actiever. We hadden een tocht met paarden kunnen maken, maar wie kiest er nou voor een tocht met paarden als je ook een ossentocht kan maken! We zaten met z'n vieren op een grote kar die door 4 grote ossen werd voortgetrokken.

Helaas kregen we 5 minuten na vertrek een serieuze tropische regenbui op ons dak. Dus echt volledig doorweekt hebben we de eerste helft van de tocht gemaakt. We reden een stuk door tropisch bos totdat we bij het strand aankwamen van Limon. Een heel erg mooi strand waar jungle en zee bij elkaar komen. Het is nog volledig onbebouwd en in de verre omgeving is geen mens te bekennen. Fantastisch. Daarna nog een stukje door het moeras gelopen naar de Laguna. Mooi groen met op de achtergrond de bergen.

Hopelijk blijft het hier zo mooi, maar waarschijnlijk niet. Er zijn plannen om de wegen naar Miches en omgeving verhard te maken en klaar te maken voor toerisme. Ik ben bang dat ze hier ook van die all-inclusive ellende gaan neerzetten. We zullen zien.

De derde dag was het alweer tijd voor de terugtocht. Eerst moest de band nog vervangen worden en we konden weer op pad. Ook op de terugweg hobbelde we alle kanten op, maar het uitzicht was weer heel mooi. Ook moest er nog wat vers fruit ingeslagen worden en zijn we in Veron naar de Carwash geweest. Een Carwash lijkt heel saai, maar dat is nogal een belevenis. Je auto wordt door meerdere mannetjes grondig gewassen in een mega langzaam tempo. Een schone auto/motor is nogal belangrijk in de Dominicaanse Republiek. In de tijd dat je auto gewassen wordt is er een bar/disco waar je bier of rum kan (lees: dient) te drinken. Je kan niet alleen drank bij de serveersters bestellen, maar de serveersters zelf ook... 's Avonds schijn je je kont niet te kunnen keren in de vele carwashes. Dus je auto wassen is gewoon een van de vele excuses van de Dominicaanse man om te feesten.