Miami

Na 6 maanden in de Dominicaanse voelde de 5 dagen in Miami als een kleine vakantie. De dagen zijn ook omgevlogen omdat we best een flinke lijst hadden met dingen die we wilden doen en die we moesten regelen. Voordat we begonnen met alles te regelen hebben we natuurlijk ook een beetje de stad en het strand verkend.

Zo begonnen we een beetje te dwalen door de stad. De bekende straten als Lincoln road (grote autovrije winkelstraat), Ocean drive (het typische beeld van Miami, de weg langs de zee met veel cafe's en veel neon), Collins Ave (Art deco en veel hotels) en Washington Ave (nachtclubs en goedkope eten).

Na het rijst, bonen en als-je-mazzel-hebt-wat bakbananen dieet in Dominicaanse konden we ons geluk niet op om weer wat anders te kunnen eten. Zo stond er sushi op de lijst, maar ook mexicaans, falafel en koffie bij de starbucks. We hadden 6 maanden ongevraagd aan een dieet gedaan en dat gingen we in 5 dagen even ongedaan maken.

Nu is Miami eigenlijk bekend om 3 dingen volgens mij: de tv series die er zijn opgenomen (Miami vice, CSI, Burn Notice, Dexter...), het strand en het uitgaansleven. Nu werden er vanuit het hostel uitgaantrips geregeld naar de hipste tenten in Miami maar wij zijn onze eigen weg gegaan. Tenten met zo een jij-bent-niet-hip-genoeg-dus-jij-komt-niet-binnen-mannetje is niet helemaal ons kopje thee. Dat betekent natuurlijk niet dat we niet een klein feestje gevierd hebben...

 

Maar zoals gezegd moesten er ook veel dingen geregeld worden. Ons haar moest een flink stuk korter, we hadden besloten om onze duikuitrusting op te sturen naar Nederland (bijna 20 kilo en nog zijn onze tassen VOL) en er moest gewinkeld worden. Dat laatste snapte ik niet zo goed, maar volgens Martine MOEST er gewinkeld worden. Dus eerst een paar keer Lincolnroad afgelopen en uiteindelijk ook nog naar een groot winkelcentrum aan de andere kant van Miami. We besloten met het openbaar vervoer te gaan wat een stuk moeilijker is dan het lijkt. Na 3x overstappen zaten we dan toch in de goede bus. We hobbelde langzaam door de verschillende wijken van Miami, het leek buiten steeds meer op Latijns Amerika, omdat er geen engels meer te zien of te horen was. Ook verschenen er dubieuze immigratiekantoortjes, pandhuizen en commedores waar je kip, rijst en bonen kon kopen. Na 1,5 uur rijden kwamen we aan om de laatste belangrijke dingen te kopen en naar de bios te gaan.

Toch was ik nog niet helemaal uitgepraat over het eten. Want naast al het eten dat we gekocht hebben, hadden we na 6 maanden ook weer de beschikking over een keuken. Eindelijk konden we weer koken. Bovendien was er op 10 minuten lopen een megagrote Amerikaanse supermarkt dus konden we alles maken wat we maar konden bedenken!



De overige tijd hebben we door de stad en over het strand gelopen. Dat waren alweer 5 dagen Miami. Een prima plek om lekker te eten en alles te regelen voor de laatste 3 maanden van onze reis. Nu op naar Colombia.

De laatste loodjes in Bavaro

De laatste maand in Bavaro ging eigenlijk heel erg snel. Ten eerste konden we ongeveer 10 dagen in deze maand niet werken door alle stormen en orkanen en omdat we halverwege de maand nog een roadtrip hebben gemaakt naar Miches. Ten tweede was het een goede maand om te werken. Vanaf het begin dat we begonnen met werken werden we gewaarschuwd voor het allerlaagste-van-het-laagezizoen in september en oktober. Deze maanden zouden echt verschrikkelijk stil zijn. Het was inderdaad wel een beetje waar dat er niet zoveel mensen in het hotel waren, maar de mensen die er waren hadden veel intresse in het duiken. Prima dus! We hebben beide veel volledige cursussen kunnen geven, zoals de open water en advanced open water. Dat was een leuke afwisseling van de vele discover scuba diver duikers. Nu zijn we ongeveer 3 maanden instructeur en hebben we ongeveer 300 duiken gemaakt, heb ik 35 mensen gebreveteerd en bijna 200x een discover scuba dive programma gedaan. Dat gaat best snel!

De laatste weken stonden ook in het teken van afscheid nemen en afscheidsfeestjes (en nog een keer, en nog een keer en nog...), spullen wegdoen (hoeveel troep kan je verzamelen na 6 maanden?), dagen tellen en dan ook daadwerkelijk weggaan!

Maar op de laatste dag van september was het dan eindelijk zover. We lieten Bavaro achter ons. We werden door Cornelia en Domingo heel vroeg op de bus gezet en vertrokken slaperig voor een 4 uur durende busrit terug naar Santo Domingo. Hier gingen we terug naar het guesthouse waar 6 maanden daarvoor ons Dominicaanse avontuur begon. We hadden mail contact gehad met de Amerikaanse eigenaresse en die vertelde ons dat het guesthouse eigenlijk gesloten was maar voor ons zou ze haar assistent optrommelen om een kamer in orde te maken aangezien ze zelf in europa zat. Helemaal goed dus. In Santo Domingo een beetje door de hele oude stad gelopen, wat gegeten en een beetje uitgerust.

Na een kort nachtje in Santo Domingo (we konden slecht slapen door een tikkende airco) vlogen we om 6.00uur uit bed. Nog een flinke rit met de taxi naar het vliegveld om daar alle ellende te doorlopen. We schrokken een beetje op het vliegveld want onze vlucht stond niet op het 'departure'-bord. Was het geannuleerd of waren we op het verkeerde vliegveld? Nadat we een mannetje hadden gevonden van Jetblue wist hij te vertellen dat we ons geen zorgen hoefden te maken. We zullen zien... Het inchecken ging gelukkig goed alleen moesten we natuurlijk wel weer flink wat bagage overhevelen naar de handbagage. Daarna door alle scanners om te kijken of we ook dit keer geen vliegtuig wilde opblazen en als laatste door de douane. Dit was een beetje een probleem, want ons visum was al een half jaar verlopen. We kregen dus een boete. We moesten beide 30$ betalen en mochten door. Dat ging allemaal makkelijker dan verwacht.

Het vliegen was een succes. We vlogen met Jetblue en dat is waarschijnlijk de beste lowcostairline waar we ooit mee gevlogen hebben. Er was veel beenruimte, we kregen drinken en een snack en iedereen had -gratis- een tv'tje met films en tv. De 2 uur in de lucht vlogen om. We waren aangekomen in Fort Lauderdale en moesten nog in Miami South Beach zien te komen. Volgens internet was het onmogelijk dit met openbaar vervoer te doen maar na een shuttle-trein-shuttle-bus en nog een bus hebben we ze mooi ongelijk gegeven.

We vonden ons hostel. Het ultra hippe south beach hostel. Helaas bleken de kamers een soort gulag te zijn. We zijn gelijk weer vertrokken naar het Jazz hostel. We moesten evengoed voor 1 nacht betalen maar dat hadden we er voor over. Nu 5 dagen Miami!



Drie dagen in Miches

Het zit er bijna op in de Dominicaanse Republiek. Toch konden we het land niet verlaten dan wat meer te zien van het land. Natuurlijk hebben we regelmatig de tripjes naar Isla Catalina en Bayahibe maar er is nog veel meer te zien hier. Jungle, watervallen en zelfs bergen. Nu konden we 3 dagen vrij krijgen omdat orkaan Igor in de buurt was en we toch niet echt konden duiken. We werden op sleeptouw genomen door Cornelia en Domingo en gingen een roadtrip maken naar Miches. Dit ligt ten zuiden van de baai van Samana.

Een lange toch over hele slechte wegen begon, maar een Dominicaans ontbijt en fantastisch uitzicht op bergen en veel groen maakte veel goed. In ongeveer 3 uur kwamen we aan in Miches.

Na aankomst in Miches reden we gelijk door naar Ceyba Park. Iets buiten Miches. Hier is een watersportcentrum. We zouden op deze onbekende riffen gaan snorkelen. Helaas waren de golven ook hier zodanig hoog dat we niet uit konden varen. Toch bleef het een mooie omgeving om wat uurtjes te blijven, te zwemmen en verse kokosnoot te eten.

Na ons niet-snorkelavontuur zijn we op pad gegaan naar ons hotel La Loma. La Loma betekent de berg. Het hotel staat ook boven op een berg met een fantastisch zicht op het strand, jungle en het dorp. De tocht naar het hotel is wederom weer lastig maar nadat we hier een brug over wat stroompje hadden gebouwd kwamen we toch naar het hotel. Het hotel wordt gerund door Andrea, een Zwitsere vriendin van Cornelia. Inderdaad zoals beloofd heeft het hotel een heel mooi uitzicht. Een korte break in het hotel en we zijn het dorp ingegaan om wat te drinken en te eten.

Na de eerste nacht in Miches werd ik veel te vroeg wakker. De zon kwam pas net een beetje op. Na een snelle foto nog even 3 uur geslapen om slaperig in de auto van Andrea te stappen. We gingen op weg naar de 'ranch' van Jumbo wat echt alleen te bereiken is met een fatsoenlijke 4x4 auto. Eerst een ontbijt in het dorp met empanadas en weer een nieuwe roadtrip begon. Hoewel roadtrip? Er was niet echt veel road. Het eerste stuk totaan het dorpje 'El Cedro' viel nog wel mee maar daarna vele kilometers over een bospad gereden. We zaten met 5 man en een kleintje in de auto. Na veel gehobbel en gebobbel kwamen we aan bij de Ranch van Jumbo. Jumbo is ook al een Zwitser die hier een hotel heeft dat gericht is op outdooractiviteiten. Het hotel aan ligt heel mooi aan een rivier in the middle of nowhere.

We hebben eerst wat uurtjes ontspannen op de ranch. In het zwembad gepoedeld, gelunched, gewacht tot de regen voorbij ging, airhockey gespeeld en zelfs nog een beetje tussen de buien door in het zonnetje gelegen. In de middag werden we een klein beetje actiever. We hadden een tocht met paarden kunnen maken, maar wie kiest er nou voor een tocht met paarden als je ook een ossentocht kan maken! We zaten met z'n vieren op een grote kar die door 4 grote ossen werd voortgetrokken.

Helaas kregen we 5 minuten na vertrek een serieuze tropische regenbui op ons dak. Dus echt volledig doorweekt hebben we de eerste helft van de tocht gemaakt. We reden een stuk door tropisch bos totdat we bij het strand aankwamen van Limon. Een heel erg mooi strand waar jungle en zee bij elkaar komen. Het is nog volledig onbebouwd en in de verre omgeving is geen mens te bekennen. Fantastisch. Daarna nog een stukje door het moeras gelopen naar de Laguna. Mooi groen met op de achtergrond de bergen.

Hopelijk blijft het hier zo mooi, maar waarschijnlijk niet. Er zijn plannen om de wegen naar Miches en omgeving verhard te maken en klaar te maken voor toerisme. Ik ben bang dat ze hier ook van die all-inclusive ellende gaan neerzetten. We zullen zien.

De derde dag was het alweer tijd voor de terugtocht. Eerst moest de band nog vervangen worden en we konden weer op pad. Ook op de terugweg hobbelde we alle kanten op, maar het uitzicht was weer heel mooi. Ook moest er nog wat vers fruit ingeslagen worden en zijn we in Veron naar de Carwash geweest. Een Carwash lijkt heel saai, maar dat is nogal een belevenis. Je auto wordt door meerdere mannetjes grondig gewassen in een mega langzaam tempo. Een schone auto/motor is nogal belangrijk in de Dominicaanse Republiek. In de tijd dat je auto gewassen wordt is er een bar/disco waar je bier of rum kan (lees: dient) te drinken. Je kan niet alleen drank bij de serveersters bestellen, maar de serveersters zelf ook... 's Avonds schijn je je kont niet te kunnen keren in de vele carwashes. Dus je auto wassen is gewoon een van de vele excuses van de Dominicaanse man om te feesten.