Inpakken en wegwezen

Ik heb nooit zoveel moeite met mijn tas inpakken. Voor veel vakanties heb ik dat het uurtje voor vertrek nog gedaan. Meestal is binnen enkele minuten, mits ik alles kan vinden, de tas ingepakt en klaar voor vertrek. Dat is eigenlijk altijd goed gegaan, zelfs voor de maanden in Griekenland. Toch is de tactiek voor de wereldreis anders. Vooral omdat ik nu meer dan een jaar moet leven vanuit deze tas en ten tweede omdat er enkele 'uitdagingen' zijn.

De grootste uitdaging zit hem in de duikspullen. Zeker omdat we aan de slag willen als divemasters of later als duikinstructeurs moet je minimaal je eigen duikspullen hebben. Maar ook omdat we waarschijnlijk veel voor onze eigen lol zullen duiken is het prettig om met je eigen spullen te doen ipv slecht zittende, versleten, raar ademende, lekkende apperatuur. Daarom heb enkele weken geleden de belangrijkste duikspullen gekocht: Het vest en complete ademautomaat. Het is dit onderstaande setje geworden:

Omdat het allemaal in de tas gefrommeld moet worden was het moeilijk kiezen. Je hebt steengoede apperatuur maar dan is je tas ook helemaal vol en aan de andere kant heb je speciaal reis-duikapperatuur. Ondanks het heel aantrekkelijk lijkt om lichte reisspullen te hebbben is dat het toch niet geworden. Immers als we straks maanden achter elkaar meerdere duiken per dag zullen maken, dan wil je toch geen vest dat nèt niet lekker zit of nèt niet steving genoeg is of een ademautomaat dat nèt niet lekker ademt. Dus ik heb gekozen voor de Aqualung vest (ProQD) en de Apeks Atx40-ademautomaat met een Cressi manometer. Een mooi compromis: supergoed en niet al te zwaar en groot.

De eerste twee dingen die meegaan op de reis zijn dus zeker. Daarnaast heb ik een lijst gemaakt van spullen die meegaan en welke niet. Zelfs bij de meest logische spullen probeer ik kritisch na te denken of ik ze daadwerkelijk meeneemt. Bijvoorbeeld mijn vinnen. Je kan niet duiken zonder je vinnen, maar aan de andere kant zijn ze onmetelijk groot en iedere duikschool kan je (goedkoop) vinnen huren. Het verschil met vest en de ademautomaat is dat er eigenlijk geen slechte vinnen zijn. Daarop aansluitend zijn mijn duikschoenen ook gigantisch en bovendien geschikt om in heel koud water te duiken. Dus dat is erg overbodig in de Caraïbische Zee. Dus liever laat ik die ook thuis, maar met mijn maat kan ik die niet op elke straathoek huren. Kortom ik ga nog op zoek naar tropische schoentjes.

Ook het duikpak waarmee ik in Nederland duik gaat niet mee. Omdat deze redelijk geschikt is om in kouder water te duiken doordat het 7mm dik is, is het niet makkelijk mee te nemen en veel te warm om in de Caraïben mee te duiken. Maar je wilt liever wel een goed zittend pak hebben natuurlijk. De mogelijkheden zijn dan om een shorty (dus met blote armen en benen) of een 3mm of 5mm pak mee te nemen. De voordelen van een heel pak zijn dat als je in aanraking komt met een kwal of ander steekbeest je daar geen last van hebt maarja, het is wel weer groter in je tas. Een shorty kan, als je heel veel duikt, weer te koud worden. Kortom daar ben ik nog niet uit. Het kan ook een combinatie worden: ik neem een shorty mee en als blijkt dat met het divemasteren te koud is, kan er altijd nog een full 5mm aangeschaft worden.

Nouja mijn eigen bril en snorkel gaan wel mee, dat is tenminste makkelijk en duidelijk. Ook mijn onderwaterbehuizing voor mijn camera gaat gewoon mee (misschien nog wat extra centjes verdienen door cursisten een fotocd'tje te verkopen) en ook mijn nog redelijk nieuwe duikcomputer, Suunto D4:

Begin dit jaar gekregen van mijn schoonfamilie en Martine voor mijn verjaardag en mijn slagen. Een kèk computertje waarbij in mijn decompressielimieten, diepte, bodemtijd, temperatuur en nog wat features tijdens het duiken in de gaten kan houden. Bovendien kan ik het na duiken deze laten uitlezen op de computer. Of ik een computer tot mijn beschikking hebt tijdens mijn reis weet ik nog niet, maar je krijgt wel leuke plaatjes zoals:

Dit is trouwens de duik van afgelopen woensdagnacht. Een nachtelijke diepe duik. Zie overigens de temperatuurverschillen!

En dan heb ik het alleen nog maar over de duikspullen gehad. De tas lijkt al helemaal vol te zitten. Kleding, EHBO, toiletspullen en andere gekkigheid moet ook allemaal nog mee. Hell.

Foto's van de Rescueactie

En hier zijn enkele foto's (helaas nog steeds zonder Baywatchmuziekje):
http://ditismartine.blogspot.com/2009/06/rescuediver.html

Emergency First Response & Rescuediver

We zijn weer een hobbeltje en een hobbel verder richting onze Divemaster. Terwijl we al flink wat stappen hebben gemaakt met onze divemaster moesten we onze EFR en Rescuebrevet nog afronden. Enkele weken geleden hebben we met de Emergency First Response (EFR)-cursus gedaan. Emergency First Response is een programma in eerstehulp en CPR. Het bestaat uit twee delen: Primary Care (CPR) als voorbereiding voor het hulp bieden in levensbedreigende situaties. Secondary Care (EHBO) bouwt hierop verder en leert je personen in nood te helpen totdat de ambulance er is. Dus we hebben een dag lang de theorie en praktijk gehad van levens (proberen) te redden met hartmassages en beademen. En met vlag en wimpel geslaagd.


Ook al waren we enkele weken bezig geweest met de theorie en de praktijkoefeningen van de Rescue diver-cursus. De theorie bestond de achtergronden van duikongevallen, hoe dit te voorkomen en hoe te handelen als er toch wat gebeurd (stop, overzie de situatie, adem :).

Daarnaast de praktijkoefeningen in het zwembad oefenen zoals een vermoeide duiken slepen, reageren op een duiker in paniek, bewusteloze duiker van de bodem halen, beademen van niet-ademende duiker in het water en het uit het water halen van een (bewusteloze) duiker. En daarna het grote praktijkexamen: de reddingscenario's in het buitenwater...

Een vroeg zondagmorgen stonden we met z'n vieren aan de kant in Vinkeveen. We moesten zelf spullen bij elkaar verzamelen die wij dachten nodig te hebben. Dus hadden we een tafel vol met zuurstof, ehbo-koffer, pocketmask, touw, verrekijker, communicatiemiddelen en als klap op de vuurpijl een reddingdrijver. Niet zo een kèk ding zoals in Baywatch maar een oranje ringband van de speelgoedwinkel (het was of de oranje ringbang of de mega-mindy ringband) en zelf daar een touw omheen gedaan.

We moesten onszelf een beetje 'recreëren' en zouden wel merken of er wat zou gebeuren. En na minuten kwam er een duiker boven. We hadden al de rollen verdeeld voor het eerste scenario. Dus een duiker managde het ongeval, er ging een snorkelaar heen en 2 duikers prepareerde zich om het water in te gaan. Maar gelukkig viel het eerste scenario mee, dit keer alleen een vermoeide duiker die naar de kant gesleepd moest worden. Geen ongeval, geen vermiste buddy, gewoon bij kennis. Kortom het begon nog makkelijk...

Na het debriefen van het eerste ongeval kwam er al snel een 2e duiker boven. Eentje in paniek en dit keer met een vermiste duiker. De duiker in paniek was niet tot rede te brengen, sprong boven op een duiker maar uiteindelijk toch aan de kant gekregen terwijl de duikers naar de buddy zochten. Deze werd gevonden en gelukkig was gewoon bij bewustzijn en naar boven gebracht. Verder geen problemen.

Bij het laatste scenario was er weer een duiker in paniek en een vermiste duiker. De duiker in paniek was moeilijk tot bedaren te brengen en probeerde steeds weer zelf onderwater te gaan om zijn buddy te zoeken. Onderwater werd er een bewusteloze duiker gevonden die naar boven gebracht moest worden, beademt aan de oppervlakte en op de kant gebracht moest worden om verdere eerste hulp te verlenen. Aangezien de kant in vinkeveen 1 - 1,5 meter hoog is kan je hem er moeilijk uittillen. Wij hebben hem eruit gekregen met een zeiltje: zeil onder hen door en vanaf de kant hem optakelen. Aan de kant stond opeens zijn hart stil, is er hartmassage gegeven, aan het zuurstof gelegd en gewacht tot de Ambulance er was.

Maar na al die scenario's zijn we alle 4 geslaagd. Hoewel we het van te voren best spannend vonden was het die dag erg leuk.

Er zijn foto's gemaakt van onze reddingsactie. Zodra ik deze binnen hebt, zal ik die - met bijbehorende baywatchmuziekje- hier posten.

Ardennen

Omdat we vorig jaar 3x op reis zijn gegaan (Schotland, Polen en Egypte) en ook nog 3x een trip binnen de landsgrenzen hadden gemaakt (Groningen, Valkenburg en Zeeland) stonden we nu al 7 maanden 'vakantie-droog'. Aangezien onze tour du monde nog 18 weken op zich laat wachten zijn we om de afkickverschijnselen te minimaliseren een lang weekend naar de Ardennen gegaan. Voor de eerste keer met een auto op vakantie en gelijk nog enkele relatietesters aan vast geplakt om dwars door Luik te rijden, naar een camping te willen die niet op de officiele weg zat en de tent opzetten na zonsopgang. Maar we zijn voor alle testen geslaagd en hebben de 4 dagen gevierd in Barvaux. We hadden ons tentje direct naast de Ourthe staan, midden in de Ardennen en een klein stukje van Durbuy vandaan. Een prima basis dus. Zo hebben we een ochtendje Durbuy bezocht en dat is meer dan genoeg voor - naar eigen zeggen - de kleinste stad van de Wereld.

Als je in de Ardennen bent kan je een paar dingen natuurlijk niet overslaan. Aangezien ardennenpate, mosselen en gerookte ham niet echt mijn feestje is, hebben we ons maar extra aan de Belgische kazen en bieren genuttigd.

Maar ok, we hebben niet alleen maar bier gedronken, in de zon gezeten en geslapen. We hebben een stukje van 12 km gekayakt over l'Ourthe.

Nog wat leuke dingen bezocht, zoals de grotten van Han en de watervallen van Coo

Nog een buit mee naar huis genomen. Om het allemaal nog eens dunnetjes over te doen

Nog 148 dagen

Zoals ik ooit had beloofd dat ik op dit blog de voortgang van de 'Wereldreis' bijhouden. Overigens staat 'Wereldreis' tussen haakjes omdat ik er nog steeds geen goede naam voor hem. Het is immers geen wereldreis omdat we 3/4 van de wereld (ofzo) buiten beschouwing laten en alleen 'reis' is het ook niet. Want het is nèt iets meer dan een reis, een reis kan ook 2 weken in België zijn.

Eerst het Canadese visum: dat is gelukt!

We hebben beide een uitnodiging gekregen en deze wordt op de grens omgezet in een visum voor een jaar. Dan moeten wel onze financiën en verzekering in orde zijn, maar dat lijkt me geen probleem. Er zit nog wel een probleempje aan. Het is een visum voor 2009. Dus we moeten wel voor 31 december 2009 de grens over zijn om ons visum in te laten gaan. Overigens is het visum een jaar geldig en gaat in op de dag dat we de grens overgaan, dus in ons geval is hij het grootste gedeelte van 2010 geldig. We hebben nog geen baan oid geregeld maar zijn wel een beetje aan het oriënteren waar we willen zijn. Het hoofddoel van Canada was natuurlijk de Olympische spelen. Die zijn - niet zoals ik dacht - alleen in Vancouver maar voornamelijk ook in Whistler. Daar zullen alle ski en snowboardsporten zijn. Dus of wij nu in Vancouver of in Whislter zullen vestigen, of misschien wel eerst in de ene en dan in die andere zullen we wel zien. Ook of we van te voren al een baantje regelen of dat ter plekke doen weten we nog niet.

Dan zijn we héél druk bezig met onze Divemastercursus. We zijn ondertussen ruim 2 maanden onderweg en liggen momenteel elke zaterdagmiddag in het zwembad en elke zondag in Vinkeveen. Op opleiding loopt voorspoedig. We hebben al 3 van de 8 examens met een voldoende afgerond en we hebben de houdiniact al afgerond, dat betekent dat we buddy-breathend (dus samen uit 1 ademademautomaat ademend) onze volledige duikuitrusting onderwater moesten omwisselen en daarna nog 4 baantjes onderwater moesten zwemmen. Daarnaast zullen we de aankomende 2 weken onze EFR (emergency first response, dus soort van EHBO) en onze reddingsvaardigheden worden getest, daarna de laatste 5 theorie-examens en dan schiet het lekker op, maar zullen de tijd tot en met september nog zeker nodig hebben. Momenteel assisteren we ook al bij de opleidingen.















En dan hebben we het nog het geval met de Mexicaanse Griep. Aangezien 2 Oktober ons vliegtuig toch echt naar Mexico gaat volgen we het nieuws op de voet, maar echte zorgen maken we ons nog niet. Het duurt nog 5 maanden voordat wij daar aankomen en waarschijnlijk zal het, net zoals met SARS en de Vogelgriep, allemaal weer over zijn en op naar de volgende hype... Maar toch houden we het scherp in de gaten. Mocht er een negatief reisadvies komen heeft dat ook weer gevolgen voor verzekeringen enzo. Waarschijnlijk boeken we dan wat om. Overigens waren wij niet van plan om heel Mexico door te reizen, maar alleen door het zuiden. De de provincies waar wij door heen willen is nog GEEN geval van de griep.

Dam tot Dam by night

Ik heb me vandaag ingeschreven voor de Dam tot Dam-loop maar ik twijfel...

Het is niet zomaar een Dam-tot-Dam loop maar het is de Dam-tot-Dam by night. Dit keer niet op zondag, maar de zaterdag-avond ervoor. De 16,1 kilometer worden in het donker gelopen, iedereen draagt dezelfde shirts met blacklighttverf en al-met-al een specaculair gebeuren.

En het uitlopen van de race zal niet zo een probleem worden, ik heb dit jaar immers al twee halve marathons gelopen. Eentje in Egmond over het strand (net boven de 2 uur) en eentje in Den haag (eindelijk onder die 2 uur, yeah!). Dat is allemaal niet de twijfel.

De twijfel is dat het inschrijven vanaf vandaag is. Het is 1 april.
Een hardloopwedstrijd door de centra van Amsterdam en Zaandam. Wegen afgezet, IJ-tunnel afgezet en er zal veel politie op de been zijn. Volgens mij vinden gemeentes en/of politie zoiets nooit goed op de zaterdagavond. Bovendien hardlopen in het donker? Na het skeelerdebacle van een paar jaar geleden zullen ze niet happig zijn wat risico.

Maar ik laat mij graag in het ootje nemen en de Dam-tot-Dam in het donker lijkt mij leuk! Dus ik heb me ingeschreven, waarschijnlijk tegen beter weten in.

Pantherland is stervend

UP!Magazine, Oktober 2008

Lordofmetal.nl , November 2008

Fret, Januari/februari 2009

Festivalinfo.nl/popinfo.nl, december 2008

Divemaster in opleiding

Tijdens onze wereldreis gaan we werken. Ten eerste wachten we nog steeds op een reactie van de Canadese ambassade om te werken tijdens de Olympische spelen van Vancouver maar na Canada willen we een van onze favoriete bezigheden combineren met wat geld verdienen. We willen ergens, waar de zee warm is, gaan werken als duikgidsen. Eventueel later als duikinstructeurs.

Om dit te mogen doen moet je de opleiding tot Divemaster volgen. Als divemaster mag je assisteren bij duikopleidingen, geven van introductieduiken, duikgidsen van gebreveteerde duikers, geven van snorkelles en opfriscurcus geven voor duikers die al een tijd niet gedoken hebben. Divemaster is het eerste professionele duikdiploma. Na het behalen van dit diploma zouden we verder mogen gaan voor het instucteursdiploma.

We hebben ongeveer alle PADI-duikscholen in Noord-Holland aangeschreven. Veel reacties gehad en uiteindelijk hebben we enkele duikscholen bezocht om eens een babbeltje te maken. Aangezien het een opleidingstraject van ongeveer een half jaar is, en het best intensief is wilde we wel een school en instucteur waar we een goed gevoel bij hadden. Ook wilde we graag zoveel mogelijk praktijkervaring opdoen door een uitgebreide stage te doen. Uiteindelijk hebben we afgelopen zaterdag besloten om de opleiding bij Scuba Education in Amsterdam te doen. Het was een heel prettig gesprek en de instructeur, Roel Suk, wilde de opleiding precies zo indelen zoals wij dat ook in gedachte hadden. a.s. Zaterdag gaan we gelijk beginnen! het betekent wel dat we vanaf nu elke zaterdag in het zwembad liggen en over een maandje of 2 ook elke zondag in de Vinkeveense plassen zullen liggen!

Zoals gezegd wordt het intensief traject. Zo zullen er 8 theorieexamens worden afgenomen over onder andere natuurkunde, fysiologie, decompressietheorie, noodplanning en duikongevallen. Daarnaast wordt onze duikvaardigheid verbeterd. We moeten onze 'skills' verbeteren tot op demonstratieniveau. En moeten we een goede conditie hebben, want er is een pittige conditietest. Dan volgt nog een praktijkgedeelte: we moeten een duikkaart maken van een locatie, volledig organiseren en coördineren van een duik en -het belangrijkste- het assisteren bij verschillende duikcursusen (van beginnend tot gevorderd).

En ohja, we moeten minimaal 60 duiken gemaakt hebben om uberhaupt gebreveteerd te worden, maar dat zal geen probleem worden. Een flink programma dus, maar we hebben er erg veel zin in.

Een boom voor een visum

Na onze 3 maanden centraal Amerika willen we naar Canada gaan. Ten eerste om het land te zien, ten tweede om de Olympische spelen te zien maar vooral ook om - ten derde - te gaan werken in Canada. We dachten dat we wel ergens zwart kunnen werken of de Olympische werken maar na wat zoeken en lezen vonden we de mogelijkheid om een Working Holiday Program-visum (WHP) aan te vragen. Dat is voor Nederlanders onder de 30 jaar waar je een jaar mee mag werken en reizen in Canada. Dit betekent dat je van te voren nog geen werkgever hoeft te hebben, want dat zou redelijk onmogleijk zijn. Dus top. Daar zijn we nu dus mee bezig.

Maar visum, werkvergunningen, ambassades... dat riekt naar bureaucratie en dat is ook zo. Want we moeten flink wat aantonen. Dit zijn de eisen:

1. Are citizens of The Netherlands
Deze eerste eis is dan ook gelijk de makkelijkste. We zijn beide Nederlanders. Dus check.

2. have to be between 18 and 30 years of age, their application must be stamped as received by the Canadian Embassy in Berlin on or after their 18th birthday or prior to their 31st birthday
Ja, op dit moment zijn we ouder dan 18 en jonger dan 30. Check.
Er was even sprake dat we misschien richting Berlijn zouden moeten gaan, maar we mogen het gewoon opsturen per post. Dus Check.

3. Reside in The Netherlands
Jahoor Koog aan de Zaan is nog steeds Nederland. Check.

4. Are not accompanied by dependent family members (spouse, partner or children)
Wel reizen met een partner maar zeker niet 'dependent'. Check.

5. Have the financial resources necessary to support themselves
Ze zijn er erg vaag over. Bij het visumaanvraag hoef ik dit niet aan te tonen, maar ze zouden het eventueel kunnen vragen als we de grens overgaan. Maarja hoeveel we precies op onze bankrekening moeten hebben is volledig onbekend. Maar voorlopig is dit nog geen probleem en ik neem aan straks op de grens ook niet. Check(ig)

6. Have not been convicted of a criminal offence
Gelukkig zijn we nooit 'convicted'. Maar we moeten dit aantonen met een VOG-verklaring. Een verklaring omtrent het gedrag. Dus braaf dit aanvragen maar een onderdeel moet ingevuld worden door de instelling die deze verklaring wilt hebben. Kortom zouden we dan toch nog naar Berlijn moeten? Gelukkig was er een ambtenaar in Zaandijk die erg meewerkte en na ruim 60 euro lichter hebben wij de verklaringen kunnen aanvragen en ondertussen hebben we het binnen. Check.

7. Are of good health
Geen idee hoe we dit moeten aantonen. We hoeven geen verklaring van een dokter toe te voegen bij het visumaanvraag. Misschien een hometrainer bij de douane? Vooralnog: Check.

8. Have a valid passport and a return ticket
Ik heb gelijk bij mijn VOG-aanvraag een nieuw paspoort aangevraagd en het paspoort van Martine is nog heel vers. Dat is dus Check. Maar een return ticket hebben we niet en gaan we ook niet hebben. We komen waarschijnlijk vanuit Costa Rica of Panama en gaan na Canada weer de zon opzoeken. De verhalen die ik op internet heb gelezen zullen ze daar ook niet echt om vragen anders kunnen we aatonen genoeg geld te hebben om weer naar 'huis' te gaan. Check.

9. Hold comprehensive liability and health insurance coverage valid for the duration of their stay.
Jahoor. Dat regelen we. Komen we nog wel een keertje op terug. Check.

Na deze lijst wil de ambassade nog allemaal andere dingen hebben. Ten eerste willen ze ongeveer 100 euro pp verwerkingskosten en bewijs van storting. Hatsa! 2 Pasfotos, kopie van paspoort en ingevulde formulieren (flinke stapel).

Dan het meest ingewikkelde is wanneer je het visum kan aanvragen. Dit werkt nogal burocratisch. Want je kan pas NA 24 november je visumaanvraag indienen voor het jaar daarop. Wij willen eigenlijk januari 2010 Canada binnenhobbelen en zouden dus na 24 november 2009 alles moeten aanvragen. Maar dan willen we lang en breed al ergens in Centraal Amerika. Dus niet echt een optie. We hebben besloten om hem nu al aan te vragen (er zijn volgens het ambassade nog genoeg plaatsen) voor 2009. Dit betekent dat we VOOR 31 december 2009 het land moeten binnen zijn. Op de dag dat we binnenkomen is het visum een jaar geldig. Dus zeg we komen 30 december Canada binnen, is hij geldig t/m 29 december 2010. Ruim genoeg voor ons dus. Een beetje kinderachtig bureaucratisch gedoe maar het moet maar.

De aanvraag gaat NU op de post.

Nog 263 te gaan

Nog 263 dagen te gaan en ondertussen al wat kunnen afstrepen op de bijna oneindige to-do-list. Ten eerste hebben we de vliegtickets voor de heenreis geboekt. Dus het feest kan nu echt beginnen. We wilden eigenlijk beginnen in Costa Rica of in Panama en dan zo naar het noorden reizen. Na flink puzzelen hadden we de goedkoopste tickets naar San Jose (Costa Rica) voor ongeveer 750euro pp voor een enkeltje. Overigens was meestal een retourtje niet veel duurder of was een enkeltje helemaal niet boekbaar. De goedkoopste optie was met een overstap via Dublin en New York of via een overstap in Londen en Madrid. Veel snappen van vliegtuigmaatschappijen doe ik overigens niet want als ik keek naar de directe vlucht van Madrid naar Costa Rica was dat ongeveer 4x zo duur in hetzelfde vliegtuig (op zelfde dag en tijd) dan de vlucht vanaf Amsterdam met overstap in Londen. Na verder puzzelen vonden we veel vluchten op Cancun. De Nederlandse en Duitse maatschappijen verkopen alleen maar retourtjes maar opeens was daar JetAirfly. Een maatschappije dat vliegt vanaf Brussel en voor ongeveer de helft van het ticket naar Costa Rica hebben wij 2 enkeltjes en vliegen we vrijdag 2 oktober om 6.00uur vanaf Brussel en een paar uur later zullen we hier aankomen:

Wereldreis!

Mag je een reis door maar twee continenten al een wereldreis noemen? Een reis zonder Afrika, Oceanië of Azië en wij noemen het een wereldreis. Een plan dat al jaren door mijn hoofd borrelt en dan gaat het nu echt gebeuren. Op 1 oktober (over 285 dagen) gaan we naar... België. Ja we beginnen zeer exotisch maar dan op vrijdag 2 oktober vliegen we vanaf Brussel naar Mexico.

We beginnen onze reis eerst om ongeveer 3 maanden door centraal Amerika te reizen. Een relatief klein stukje aarde maar zo een diversiteit aan landschappen, culturen en activiteiten dat zelfs die 3 maanden erg kort gaan worden. Zo willen we bijvoorbeeld duiken en luieren op de witte stranden van Cozumel in Mexico, op de Cayes en de Blue hole in Belize, op de Bay Islands in Honduras en Bocas del Toro in Panama. De Maya en Itza's ruines en piramides zien in Yucatan, Guatemala en Belize. Mooie steden als Panama stad en Granada en Leon in Nicuragua en Antigua in Guatemala zien. Wilde vulkanen beklimmen als de Arenal in Costa Rica en de twee vulkanen midden in Lago de Nicaragua. Natuurlijk ook het fantastische flora en fauna in de regenwouden en parken (beeeeestjes kijken). En dan vergeet ik natuurlijk nog duizend dingen. Zoals al die cocktails en verse koffies die gedronken moeten worden. Kortom het wordt nog aardig doorreizen die drie maanden.

Na drie maanden non-stop reizen zal ons gespaarde geld aardig op raken en is het tijd om te werken. We hadden daarom het gevatte idee om na 3 maanden zon, zee en strand naar het koude Vancouver te gaan. Daar gaat op dat moment de Olympische Winterspelen beginnen. Kortom daar is vast wel werk te vinden op dat moment. We zijn op dit moment bezig met ons werkvisum. Nogal een papierwerk en nog niet zeker of het lukt, maar kom hier vast nog wel op terug.

Na ons budget weer een beetje aangevuld te hebben en rond de Olympische spelen gehangen te hebben duiken we het winterlandschap van Canada nog in om daarna weer snel te ontdooien in warmere oorden. Ohja en natuurlijk op Vancouverisland een droom van Martine vervullen:Waar we weer gaan ontdooien weten we nog niet. We willen binnenkort nog in Nederland onze Divemaster-brevet halen zodat we kunnen werken als duikgids. Tegen die tijd zoeken we een mooie duikplek waar ze twee divemasters kunnen gebruiken. Bijvoorbeeld Dominicaase Republiek, Jamaica, Bonaire... kortom dat weten we nog niet. Ook gaan we zeker nog door Zuid-Amerika reizen maar hoe, wat en waar weten we zeker nog niet.

Momenteel moeten we nog dus nog heel veel dagen wachten, zijn we flink aan het sparen, wisselen de plannen per dag (als het niet sneller is), zijn we ons aan het inlezen, zijn we dingen als vaccinaties en visa aan het regelen, zijn we ons aan het voorbereiden op onze divemastercursus én een cursus Spaans.

Kortom we zijn er druk mee bezig en houden iedereen op dit blog, en op het blog van Martine, op de hoogte.

Zomaar een restauranttip!

In een smoezelig steegje midden op de Wallen in Amsterdam zit tussen de cofeeshops, dubieuze cafeetjes en de sexwinkels een bijzonder leuk restaurantje. Op de Lange Niezel kan je het restaurant 'Tibet' vinden. Welke keuken er hoort bij zo een naam is niet zo moeilijk. Tibetaans dus.

Als je binnenloopt is het niet veel beter dan de buitenkant. Het ziet er allemaal een beetje achenebbisj uit. Vergeelde prenten en platen aan de muur, ouwige kleedjes en Tibetaanse (?!) televisie op de achtergrond. Als je een biertje gesteld krijg je een half liter blik voor je snufferd. Menig kraakpand-eetcafe ziet er beter uit en heeft meer sfeer. Maar toch heeft het al met al een gezellig rommelig huiskamergevoel.

Een kaart vol Tibetaanse en -ze smokkelen er een Chinese provincie bij- Szechuan gerechten. Allemaal voor een zeer schappelijk prijsje. We zijn er nu een paar keer geweest en alle gerechten zijn super lekker. Een Szechuan aubergine schotel, pittige tofuschotel, broccoli in gembernogwat saus. Erg veel, goed gekruid en dus erg lekker.

Een keertje een goed vega product

De vegetariërs onder u hebben al gemerkt dat de vegetarische trend wel voorbij is. Een paar jaar geleden was vegetariër zijn helemaal hip, of als ik de allerhande en de boodschappen mag geloven, vooral de deeltijdvegetariër en de ik-laat-me-vlees-voor-één-dagje-staan-vegetariër. Hierdoor kwamen de rekken bij de supermarkt aardig vol te staan met nep-vlees en andere vegetarische producten. De laatste 2 jaar is dit weer in een rap tempo afgenomen. Zo had de Albert Heyn bij mijn werk, op het Gelderlandplein, een hele stellage met vega-producten. Deze ruimte werd later steeds meer ingenomen door eerst hele kippen op de onderste plank en steeds meer kipproducten als kipkluiven, kipstukjes, kipfillets en kip-weet-ik-veel-wats.

Nu ben ik als vegetariër geen fan geweest van al die vleesvervangers. Over het algemeen smaakloze en onnodige producten. Zeker als je veel oosters, Indiaas en Mediteriaans kookt mis je echt geen vlees(vervangers). Nu reken ik overigens tofu niet als vleesvanger. Want tofu is tofu, gewoon een product. Zeker niet gemaakt als vleesvervanger.


Maaarrrr... waar ik met deze hele lang intro naar toe wilde, is dat er nu vegetarisch product op de markt is dat simpelweg wél geniaal is. Eigenlijk is het al een tijdje op de markt (hoewel er al 2 jaar 'new' op de verpakking staat) maar ik heb het volledig herontdekt. Het is de 'vegetarian tacomix'. Een mix van kruiden van soja dat een beetje op gehakt lijkt. Gemixt met een blikje tomatenblokjes (niet de instucties volgen op het pakje, gewoon zo een blikje tomaten werkt het beste) heb je prima basis voor elke mexiaanse maaltijd. Als het even kan probeer dan ook frijoles refritos (refried beans) te scoren en je krijgt echt een maaltijd dat niet te versmaden is. Of het nu de vulling van je enchilladas, fajitas, burritos of samen met de nachos uit de oven.

De enige plek waar ik weet waar het te krijgen is, is het de groooote Dekamart in wormerveer. Ik weet heel toevallig dat de pakjes van deze Dekamart ook ge-exporteert worden naar een bepaalde restaurant in een bepaalde dorpje op een bepaald eiland in Griekenland.

Zwemhaak

Na een half jaar op de wachtlijst te hebben gestaan mocht ik samen met Martine afgelopen maandag dan voor het eerst richting het zwembad. We krijgen weer zwemles. Ja, ik kan zwemmen en in mijn diplomamap pronken met trots nog mijn A en mijn B. Maar zeg nou zelf, de laatste zwemles is toch geweest toen je nog op de basisschool zat. Echt kunnen zwemmen en je soepeltjes en met een mooie techniek door het water heen bewegen is toch een ander verhaal.

Dus vanaf deze week hebben we weer zwemles. Of eigenlijk trimzwemmen, zoals het genoemd wordt. Het zwembad verdeeld in 6 banen, van heel snel tot langzaam. Voorzichting als we zijn in de een-na-langzaamste baan begonnen. 4 baantjes borstcrawl inzwemmen, dan 2 snel, 2 langzaam, schoolslag, snel, langzaam, baantje onderwater, op je rug voor de rugslag, hier en daar weer een borstcrawl, vlinderslag en even een baantje samengestelde rugslag. DE WAT? Heel vaag ergens in mijn geheugen zat de slag nog en gelukkig binnen de 2 baantjes had ik de techniek zodanig onder de knie dat ik niet verzoop. Ik voelde al bijna weer de zwemhaak onder mijn nek.

Na drie kwatier flink doorzwemmen waren we aardig kapot. Nog even uitpuffen in het bubbelbad totdat de oma-vingers er waren. Zouden alle pappa's en mamma's ook weer komen bij het afzwemmen?

Hi-la-risch

Megagrappig dit. The Oval office met Palin als President.

Duiken fotos

Zo, duiken in de Rode Zee is indrukwekkend. We hadden natuurlijk nog flink geoefend met duiken in de grevelingen dus we gingen bij de eerste duik gingen we vlekkenloos onderwater. Wel spannend wat ik heb voor het eerst mijn onderwaterbehuizing voor mijn camera gebruikt en Martine voor het eerst haar duikcomputer. Beide gingen goed net zoals de eerste duik

De eerste duik hebben we gedaan bij de 'lighthouse' in Dahab. Een best bekende plek en een rondje om een flink stuk koraalrif gemaakt. Gelijk al de eerste duik zoveel mooie dingen gezien dat ik niet wist waar ik moest kijken, laat staan wat ik moest fotograferen.

Fotograferen onderwater is trouwens best lastig. Zo anders licht en bewegingen dat het niet helemaal zo gaat als ik wenste. Maarja je hebt er ook cursussen voor terwijl ik gewoon maar wat doe.
De koraalduivel! Die stond hoog bovenaan ons lijstje van vissen die we graag wilde zien en gelijk de eerste duik hebben we er 3 bij elkaar gezien. Elke duik erna hebben we er minstens een gezien dus het was dus niet de moeilijkste vis om te spotten. Wel een hele mooie!

Gisteren was de eerste duik in 'the Bells & the Blue Hole'. Dit is een hele bekende duikstek maar ook een heel beruchte. In het kader van vakantievoorpret had ik in youtube 'dahab' en 'diving' ingetypt en het resultaat waren allemaal duikongelukken die in de bluehole waren gebeurd. Dat was weinig voorpret dus. De blue hole is een soort lagune dat met de zee is verbonden door een gat op ongeveer 65m diepte. Veel mensen hebben geprobeert daar doorheen te duiken en het niet gehaald. Dat waren wij dus niet van plan aangezien het sportduiklimiet op 40m ligt. Het pas ernaar toe met alle gedenkstenen van mensen die daar overleden waren was nog steeds niet echt opbeurend. De duik zelf was prima. Naar een redelijke diepte van 25m lang een muur waar de bodem niet te zien was. Een baracuda gezien (is dat niet een glijbaan in Duinrell?) en over de blue hole gezwommen. Wat vooral indrukwekkend aan deze duik was het blauw, overal en oneindig veel blauwe zee.

De tweede duik was in ' the canyon'. Hier is foto van hierboven en hieronder. Hier duiken we naar een barst op de zeebodem. We duiken vervolgens deze barst binnen en duiken een stuk binnen deze barst. Tot een diepte van 30m. Als je dan naar bovenkijkt krijgt je van die mooie shots als hierboven.
Even een stukje verder in de Canyon zag ik deze mega grote Baars. Ik kreeg hem niet goed op de foto (blijf dan ook stil liggen) maar hij was volgens mij wel 1,5 meter!

Martine met haar Nitroxtank op haar rug.

Rolf kijkt onderwater scheel.
Maar ook bovenwater vermaken we ons prima. Banenenpannenkoeken met honing en een gebakken ei als ontbijt terwijl we aan de zee zitten.

En na het eten aan de Sheesa.
Appel, honing, kersen, mint... gewoon alle smaakjes af.

Vandaag niet duiken want vannacht gaan we naar Mt. Sinai. Een klim naar bijna 2300m. Die doen we in de nacht zodat we de zonsopkomt kunnen zien vanaf deze heilige berg. Voor zowel de joden, de christenen als de moslims is de Sinaïberg een heilige berg. Het is de berg waar God volgens de traditie de Tien geboden aan Mozes gaf. Daarna in de ochtend lopen we door naar het Katharinaklooster. Morgen zijn we dus gebroken en slapen we alleen nog maar. Misschien nemen we weer een massage (in Cairo ook al een keer gedaan, bijzondere ervaring. Vertel ik nog wel een keer). Donderdag, vrijdag en zaterdag wel weer duiken. Eerst naar de Thislegorm, een Duits oorlogswrak dat nog vol ligt met motoren uit de oorlog en vrijdag naar een duikplek waar je alleen kan komen per kameel.

Kortom wij vermaken ons nog wel!

Fotos in a-chronologisch volgorde

Martine aan het chillen in Dahab. Net aangekomen na 21 uur bussen.

Uitzicht vanuit de bus naar luxor toe.

De tempel van Luxor in de Nacht
Hieroglieven in de Tempel van Luxor

De tempel van Hoetsepoets (of hoe ze ook heet)

Rolf op het dak van hotel in Luxor

Alexandrie

Alexandrie

Martine bij de Sfinx en Cheops

De piramides van Giza