Sinds 1,5 jaar woon ik in de voormalige directeurswoning van de Honigfabriek. Het is al zo een 12 jaar gekraakt en stel alsjeblieft geen domme vragen of er wel water, gas en electriciteit is. Met 7 mensen en theatrale fanfarepunkers de Kift zitten we in deze grote woning en zorgen wij voor dit mooie pand. Zonder ons was het waarschijnlijk ondertussen al ingestort of kapot gemaakt door vandalisme. Kortom een mooi compromis: wij zorgen voor het pand en maken er gebruik van.

Ruim een jaar geleden werd mijn woning uitgebreid met een grote ruime woonkamer. Nu na een jaar werd het tijd om deze eens grondig aan te pakken en er een mooie warme kamer van te maken Het is een mooie kamer die bijna 3,5 meter hoog is, met een 150 jaar oude houten vloer en 4 grote hoge ramen.

Zo zag het tot afgelopen weekend eruit:

Dus tijd voor actie! 4 dagen gronden, verfen en nogmaals verfen. Want een grote kamer van bijna 3,5 meter heb je niet zomaar geverfd. Bovendien moest bijna alles in 2 lagen en sommige stukken eerst gegrond worden. Kortom de Gamma had een goede aan ons.

En na het verfen lagen er nog duizend klusjes op ons te wachten. Lampen ophangen, geluid installeren, gaskachel aansluiten en dat soort narrigheid. Helaas is het nog niet helemaal klaar maar dat komt de aankomende dagen (weken?) wel weer.

Nu vooral genieten van de vernieuwde kamer!

Verheug u, wij hebben gewonnen (voor de helft)

En opeens krijg je een mailtje:
Hartelijk dank voor uw inschrijving voor de 32e ING Amsterdam Marathon. U heeft daarbij gekozen voor het onderdeel: Halve marathon

Na het lopen van de Dam tot Dam wilde ik meer. Die 16kilometer gingen zo makkelijk dat ik fluitend over de finish kwam, maar om een maand daarna gelijk een halve marathon te lopen is dan natuurlijk wel heel erg snel. Ik had me zelf dan ook niet ingeschreven maar mijn ouwe man had dat gedaan. En enkele minuten na het ontvangen de officiële inschrijving kreeg ik nog een telefoontje: Rolf, we gaan samen de halve marathon lopen.

Nu is de halve Marathon maar 6 kilometer meer dan de Dam tot Dam loop maar het klinkt gelijk zover. De magische marathon zit in de naam en dat maakt hem gelijk spannender, verder en heroïschier.

Nu klinkt met je vader zo een afstand lopen een makkie. Immers moet iemand van 25 zijn vader er uit kunnen lopen. Nou... niet als je vader triathlons doet.

Samen met Martine en mijn vader naar Amsterdam. Eerst kijken naar de finish van de hele marathon en na een uurtje wachten mochten we samen met enkele duizenden andere gekken, waarbij de meerderheid uit het buitenland kwam, beginnen aan de tocht over ruim 21kilometer.

Het lopen op zich ging lekker. De streeftijd was 2 uur en 6 minuten. Dat zou betekenen welke kilometer in 6 minuten en dat is dus precies 10km/h. Maar stiekem in het achterhoofd hoop je toch binnen de 2 uur te finishen. Dat klinkt immers zo mooi.

Het begint leuk door (Oud-)Zuid te lopen maar al snel loop je over industrieterrein en dan loop je toch bijna 10 kilometer op saai terrein. Er staan trouwens bijna geen mensen aan de kant, alleen mensen die naar de overkant van het parcours willen en die zijn over het algemeen niet echt blij met de marathon. Zeker geen Dam tot Dam-sfeer. Na 16 kilometer, die ik overgens sneller doorkwam dan mijn eindtijd van de Dam tot Dam, wordt het parcours weer mooier en na 17 kilomter ga je zelfs het vondelpark door. Dat is natuurlijk een leuk stuk parcours, ware het niet dat het na 17 kilometer was en ik dat vondelpark alleen maar erg lang vond. De laatste 4 kilometer waren hels maar door de pijn heen lopend en er doorheengeluld door mijn vader kwamen we na 2 uur 1 minuutje en nog wat secondes over de finish in het Olympisch station. Ruim binnen de 2.06 en ondanks het 5 kilometer meer was dan de Dam tot Dam lag mijn gemiddelde snelheid hoger. Op naar de volgende halve marathon om het onder die 2 uur te krijgen!

De bokken van de schapen scheiden

Twee keer per jaar zijn de wegen in de Zaanstreek onveilig door de Bokketocht. In zowel mei als in oktober wordt bokbier gedronken in 7 verschillende kroegen waar steeds een spannende fietsrit tussen zit.

Het is ondertussen al de 23ste editie en stinkend druk. Het begon ooit met handvol bierliefhebbers maar het is ondertussen steeds meer een lallende kermissfeer. Toch trap ik er elk jaar weer in en is het stiekem toch leuk. Maar volgens mij is veel leuk na enkele bokbiertjes.

Het is dan ook geen straf om lekker biertjes te moeten drinken in het zonnetje op zondagmiddag.

Pantherland in de Kade

De eerste keer na de zomer, en de tweede keer voor mij, kon ik met Pantherland (Pandaland voor intimi) rocken. In het immerbekende Kade in Zaandam (voor hoelang nog?). Ik weet niet eens de hoeveelste keer het is dat ik daar speel, met 16 Stitches en met Pane hebben we daar meerdere keren gespeeld. En nu dus met Pantherland.

Met 3 bandjes in de kleine zaal en Pantherland als tweede. Als tweede spelen is het meest relax omdat tijdens de eerste band de notoire laatkomers pas binnendruppelen en bij de laatste band er laatste treinen gehaald moeten worden.

Als eerste speelde Fearless Skies uit Krommenie. Pas het 5e optreden voor deze band die nog wat strakheid en een scherp randje missen. Een beetje zoetige poppunk in de stijl van Taking back Sunday en The Used.

Vervolgens mochten wij...

... natuurlijk niets dan goeds :)
Nou ja na een rommelig begin en wat ruzie met het geluid hebben we lekker gerockt. Vooral de nieuwste nummers kwamen er lekker uit. Tijd voor veel meer shows.

Als afsluiter de Hoofddorpers van For Japan. Ondanks een dubieuze Japanse oorlogsvlag als logo is het een prima bandje. Strakke punkrock zoals Rise Against en Strike Anywhere, At the drive-in kapsels en ondanks de mooie versterkers ook wat geluidsproblemen.

Biffy

Gisteren een optreden dat niet onder de punk of hardcorenoemer valt maar gekeken naar het powerpop (om er maar een label aan te geven) van het Schotse trio Biffy Clyro. Een band met een rare band naam maar geniale band.

Ik heb ze al heel wat jaren geleden 'ontdekt' op een festival ergens in Essex in Engeland toen ik met een project zelf aan het optreden was in Engeland. Nu zijn ze al een paar keer langgeweest in Nederland en hebben o.a. Paradiso en Lowlands plat gespeeld.

Ook dit keer was het geniaal. Uberstrak (maar wat wil je ook als de ritmesectie een tweeling is), ze kunnen alle drie goed zingen, mooie onlogische sprongen maken in hun muziek en wat een geluid komt er van het podium af van, je gelooft niet dat je maar naar 3 man luisterd. Het was misschien wel wat hard want het geluid is nu ruim 15uur later nog steeds alsof ik onder een kaasstolp leef.

Het enige wat is me na deze avond afvraag is uit welke donkere holen en gaten de Melkweg altijd het voorprogramma haalt. Daar was niet door heen te komen.

Eindelijk een man

Eindelijk is het zover. Rolf is een man geworden.
Hij heeft eindelijk zelf een boormachine.
Uiteraard een essentieel onderdeel van het man-zijn

Muzikanten dansen niet.

Een optreden in de Melkweg wat niet - toen weer wel - maar uiteindelijk toch niet gratis was voor Jaarleden. Die 12 euro is Coheed and Cambria best waard, als je dat ook betaald.


In een best volle oude zaal van de Melkweg begon Note to Amy als voorprogramma. De band met ex-Stunion P'er Henkie waar ik al veel goede verhalen van gehoord had. De bandleden van Note to Amy zie ik ongeveer bij elke show als ik ook in de Melkweg ben, dus muzieksmaaktechnisch zit het goed dacht ik. Een goede strakke show van een half uurtje maar echt overtuigen deden ze niet. Nu werkte het geluid ook niet mee want veel gitaar was er niet te horen waar ik stond. Achteraf nog maar even geluisterd op hun myspace-site hoe het echt had moeten klinken. Dat was een stuk beter en zo klonk het helaas niet. Het blijft wel erg braaf, weinig scherpe randjes en een zanger die goed kan zingen maar ook erg braaf blijft zingen.



Benieuws naar Coheed en zeker nu met de nieuwe drummer die komt van de on(na)volgbare Dillinger Escape Plan. De eerste keer als je Coheed hoort twijfel je of het een man of een vrouw is die zingt, maar als het een man is moet het zeker een klein iel mannetje zijn. Dat is dus fout. Een grote vent met het kapsel waar cousing It jaloers op zou zijn.

Het buikte, meezingbaar, soms weer rustig, solo's en de meest bekende nummers. Een vetoptreden met als slagroom op de taart een toegift met een jam-achtige sessie waar menig muzikant in de zaal met de onderkaak op de knieën stond. Zelfs een drumsolo van ruim 5 minuten die niet verveelde, waar ik normaal - en dat als drummer- dat maar vervelend vind.

Avondje Stubnitz

Een paar maanden per jaar is Amsterdam een podium rijker waar veel feestjes in de techno en elctrosfeer zitten spelen er ook vaak leuke bandjes. Het podium moet Amsterdam delen met andere grote havensteden in Europa want het namelijk een boot: de Stubnitz. Een groot voormalig Oost-Duitse vissersboot. Binnen is een door alle rare gangetjes, trappetjes, het podium met het vissersnet, het gedimde gekleurde licht een bijzondere undergroundsfeer.


De boot komt al enkele jaren in Amsterdam maar vorig jaar was mijn Stubnitz- ontmaagding en heb ik onder andere een geniale Russische groep met 12 man op het podium. Helaas was het dit keer was het iets minder muzikaal hoogstaand met twee Crust bandjes. Paviljonul32 uit Timisoara (dat is Roemenië) en Krush uit Amsterdam. Beide niet echt mijn kopje thee maar prima vermaakt.

Het maakt toch niet heel veel uit wat er is, vermaakt me toch wel op de Stubnitz, bovendien hebben ze lekker bier uit Duitsland. Een verademing tussen alle Heineken-tenten in Amsterdam.

Dam tot Damn

Waarom zou je ruim 16kilometer willen rennen in warm weer met nog 50.000 gekken? Tja dat is een goede vraag. Na bijna 25 jaar deze genetische onvermijdelijkheid te hebben onderdrukt (vader, moeder, iedereen loopt) vond ik mij oktober vorig jaar, net terugkerend van het Oktoberfest, opeens rennend op de weg. De eerste keren was ik al kapot met mijn eigen huis nog in zicht maar langzaam aan ging het steeds beter. Eerst 4 kilometer, langzaam naar 10kilometer en nu, nu was ik klaar voor de Dam tot Dam loop. 10 Engelse mijlen, ofwel 16,1 kilometer.

Ik had voor de zomer het plan om het binnen 1uur en 20 minuten te lopen. Dat is dus ongeveer 12 kilometer per uur. Dat lag eigenlijk ook wel op schema totdat ik besloot 4 weken in augustus op vakantie te gaan en niet te trainen en dan vervolgens 2 weken na de vakantie goed ziek te zijn met hoge koorts. Dat is allemaal niet erg handig voor de conditie. Dus nog paar keer getraint en vorige week zondag de laatste test of ik het aankon of niet.

Met een beetje knikkende knieën en geëscorteerd door Martine stond ik te wachten in mijn startvak. Ik startte nog bij de eerste 10.000, waardoor ik om half 12 werd weggeschoten. Vooral rustig beginnen was het devies. Door de IJ-tunnel, langs smalle dijkjes, lieve mensen met water en fruit, mensen die hel-e-maal kapot gingen kwam ik langzaam maar zeker richting Zaandam. na ongeveer 5 kilometer vond ik wat mensen die wel een lekker tempo liepen en daar meegelopen tot aan kilometer 11 waarna ik versnelde want ik bleek toch wat te langzaam te gaan naar eigen smaak. Ik dat dus een mooi oplopend schema en na 1 uur en 35 minuten liep ik over de finish.

Na de finish opgevangen door Martine, Frank en Tari. Ik was eigenlijk nog zo fris als een hoentje en was al bijna tegen de richting in nog een keer het parcours gaan lopen. Voor de eerste keer ben ik wel tevreden maar volgend jaar moet het echt binnen die 1uur en 20 minuten, dat is een minuut per kilometer sneller.

Tijd 1:35:35
Snelheid 10,102 km/uur

Tussentijden (verschil)
3 kilometer 18:44
5 kilometer 30:31 (30:31)
7,5 kilometer 45:08
10 kilometer 1:00:10 (29:39)
12,5 kilometer 1:15:21
15 kilometer 1:29:41 (29:31)

Terugblik

Na een maand nog een kleine terugblik. Om te beginnen met een kleine kaart van de tocht die we hebben afgelegd. Geleend van Traveller's point. Een mooi, maar onlogische rondje.


Absolute hoogtepunten zijn het duiken in Vela Luka en de wandeltocht in het Durmitor, hoewel de ene eigenlijk een letterlijk dieptepunt en de andere een zeer letterlijk hoogtepunt is. Ook zeer indrukwekkend was het nog steeds kapotgeschoten Mostar. Ruim 10 jaar na de laatste oorlog lijkt het nog steeds alsof de oorlog daar gisteren is afgelopen. Ik heb iemand horen zeggen dat eerste de kogelgaten gedicht moeten worden voordat men 'verder' kan. Dat is in Sarajevo wel het geval maar in Mostar nog zeker niet. Kosovo is min of meer nog steeds in oorlog en daarom indrukwekkend hoewel Pristina opzich niet heel boeiend is.

Stadtechnisch was Sarajevo het absolute hoogtepunt en waarschijnlijk is Dubrovnik ook geweldig, waare het niet dat er ongeveer 5 toeristen per m2 waren. Belgrado viel een beetje tegen en Zagreb heeft een hoog mwah-gehalte.

Op naar de volgende trip!

Alsnog: De laatste week

We zijn alweer een 2 weekje thuis maar we willen jullie de spannende verhalen van onze laatste week niet onthouden. We waren dus gestrand in Ulcinj en het Albanië-plan opgegeven omdat we niet genoeg tijd hadden. Ulcinj hadden we duidelijk genoeg van, dat was zo gezegd 'not our cup of tea'. We moesten richting Skopje vanwaar er zeker een trein richting Griekenland vertrok. Helaas was de direkte bus naar Skopje al vol maar er was nog wel plejek in de nachtbus naar Pristina, de hoofdstad van Kosovo. Een plek waar we volgens de website van buitenlandse zaken nog helemaal niet moeten willen komen, maar volgens ons reisboekje prima te doen. Toch vonden we het spannend.

We vertrokken in colonne met 5 bussen die allemaal naar Pristina gingen. Het was niet super druk in de bus dus we konden relax zitten ware het niet dat er een airco in de bus zat die de complete Rembrandt-toren zou kunnen koelen. Dus het was op z'n zachts gezegd nogal fris en bovendien niet echt fijn voor onze -toch al zieke- keeltjes. Na een rit van 12 uur kwamen we nog steeds midden in de nacht in Pristina aan. We zouden eigenlijk rond een uur of 7 aankomen, wat eigenlijk wel relax zou zijn want dan konden we relax ontbijten en naar een slaapplaats gaan zoeken.

Helaas was het nu nog donker en waren we op een verlaten busstation buiten de stad in een land dat officieel nog in oorlog is. Kortom we namen maar gelijk een taxi naar een guesthouse. Uiteraard hopeloos afgezet maar nog steeds lachwekkende prijzen. Overigens was het aantal plaatsen om te slapen niet zo heel erg groot. Naast wat dure hotels voor NAVO en andere overheidsmensen die hun bonnetje kunnen declareren, is er welgeteld één guesthouse. Gerund door een professor. Dit is de plaats waar ook de mensen van de NGO's en journalisten zitten. Een super mooi, schoon en relax guesthouse waar we 2 daagjes prima geslapen hebben.

Pristina is op zich niet echt een mooie stad, behalve wat moskeen, markten en badhuizen. Toch was het een bijzondere ervaring. Er reden meer UN-jeeps rond dan gewone auto's, overal militairen en op alle openbare gebouwen het volgende bord: 'No loaded weapons beyond this point'. Toch voelde we ons niet onveilig (dat zou ook kunnen omdat er helemaal geen Serven meer zijn in Pristina, die zijn allemaal gevlucht naar het Noorden waar het nog wel explosief is), de mensen waren heel aardig voor ons (van ober tot taxi-chauffeur) en we zijn blij dat we er zijn geweest.

Vanuit Pristina met een bus naar Skopje. De hoofdstad van Macedonië. In kosovo ook een opmerkelijk verkeersbord gezien. Een snelheidbord waarbij auto's maximaal 80 mogen, vrachtauto's maximaal 60 en... tanks maximaal 40.

In Skopje aangekomen hebben we treintickets gekocht naar Athene en diezelfde avond zouden we nog vertrekken zodat we nog een hele dag hadden om Skopje te bekijken. Het jammere was dat het ruim 40 graden was en per 100m lopen je zeker 2 liter zweet verloor. Ook Skopje werkte niet echt mee om er een superdag van te maken. Een leuke ottomaanse oude stad, maar lang niet zo mooi als Sarajevo en verder veel grijs en grauw. Alles is ook de jaren 70 gebouwd aangezien de hele stad in puin lag na een aardbeving. We hebben wat tijd doorgebracht aan de rivier op een terrasje met verse fruitsappen en daarna gegeten in een Indiaas restaurant die zodanig goed bekend staat dat mensen uit de buurlanden hier speciaal uren voor in de auto zitten. En inderdaad... het was niet te versmaden.

We moesten ons haasten voor de trein dus scheuren door de stad in een oude taxi. Achteraf was haasten niet echt nodig aangezien de trein besloot 3 uur vertraging te hebben. Toen de trein er eenmaal was hebben we een prima ritje gemaakt. Door de vertraging miste we alle mogelijk aansluiting naar Athene en moesten we nachtje in Thessaloniki blijven. De volgende dag vertrokken we gewapend met een frappe en fetabroodjes in de trein naar Athene. Helaas was die helemaal volgeboekt dus zaten ongeveer de halve rit het bagagerek.

In Athene moesten we even wennen aan de 'Westerse'-prijzen en bovendien aan de grote stromen toeristen. De meeste hostels zaten vol en na lang zoeken en bellen hadden we wat gevonden. Gelukkig met Airco want dat was zeker nodig. Het waren nog enkele dagen die flink pijn deden in onze portemonnee want wat is Athene duur! Biertjes, ijsjes, cocktails en koffie is niet te betalen.

Uiteraard op de Olympus geweest en het archelogisch museum. Toen we een flinke tijd in het musuem hadden rondgelopen en weer de hitte inliepen kwamen er flinke vlokken as uit de lucht vallen. We hadden op de griekse tv wel iets gezien van bosbranden en inderdaad het was op alle zenders en ze maakte er flinke druk en paniekerig om, maarja... het zijn Grieken, dus we dachten dat er een klein brandje ergens was. Na wat navragen bleek de branden al op de rand van Athene te zitten en 5 kilometer van het centrum. Hoe verdacht is het overigens dat er eerst een grote brand is in Dubrovnik waar wij zaten en nu ook al in Athene. De weg naar het vliegveld was al afgesloten, het vliegveld waar wij de volgende dag het vliegtuig moesten nemen richting huis.

De volgende dag konden wij toch gewoon naar het vliegveld met de metro. We hadden het eigenlijk wel zien zitten om op kosten van de verzekering toch nog een paar daagjes daar te moeten blijven. De reisdag kwam eigenlijk ook niet zo goed uit want Rolf was net zo warm als die bosbranden. Een virusje te pakken en flinke koorts. Dus de meest ideale conditie om flink te reizen en ook nog om vanuit Keulen met treintjes naar huis te gaan. Na thuis komst toch nog 10 dagen kunnen uitzieken van deze fijne reis.

Van Vissersdorp tot Kermisstad

We zitten nu alweer 4 dagen in Ulcinj.
We zijn een beetje blijven hangen in deze plaats,
wat stiekem een enorme toeristische kermis-badplaats is en niet een rustiek vissersdorpje.
Best leuk en fijn zo'n airco in je hotelkamer, maar Rolf is inmiddels een dag flink ziek geweest en ik ben nu al 2 dagen verkouden en heb gisteren ziek in bed gelegen.

Dit heeft een beetje een gat geslagen in onze reisplanning en de logistieke voorzieningen in Albanie staan ook niet bepaald hoog aangeschreven. We willen graag het hele land zien en niet alleen Tirana. Hier is niet heel veel tijd meer voor en dus hebben we besloten om niet naar Albanie te gaan, althans niet deze vakantie. Inmiddels zijn de vakantieplannen voor volgende jaar al besproken en dan zal weer een poging ondernomen worden om dit land te bezoeken. Maar eerst gaan we nog naar Schotland en in het voorjaar duiken in Egypte. Druk zat dus.
Vanavond om 19 uur nemen we een nachtbus naar Prishtina in Kosovo, hier komen we morgenochtend om 6 uur aan.
En dan is de vakantie alweer bijna om, via Skopje naar Athene en dan met het vliegtuig weer naar huis. Maar nu eerst nog 4 dagen genieten.

Op de grens

We zitten nu in Ulcinj. Het Montegrijnse plaatsje dat het dichts bij de grens van Albanië ligt. We zijn hier 3 nachten en rusten een beetje uit op het strand en in ons hotelletje met airco (en dat is nodig!). Morgen proberen we naar Tirana te gaan, wat nog niet zal meevallen want er gaan geen treinen/bussen/boten de grens over. Dat wordt nog even puzzelen dus, vandaar nog even het internet op, om nog wat suggesties op te doen.

Na ons klimgeiten avontuur hebben we nog een dagje in Kotor verbleven. Een soort Dubrovnik 2, alleen werden we daar opgegeten door superkleine mugjes die supergrote bulten achter lieten en zijn we dus na 1 dag doorgereisd naar Ulcinj.

We zijn na ons Belgrado-avontuur met een boemeltje richting Montenegro vertrokken. Het jongste land ter wereld, maar een grenscontrole hebben we niet gezien. We hadden wat vage instructies hoe we in Zabljak moesten komen, wat de hoofdplaats is van het Durmitor-natuurgebied. Een berggebeid dat op de werelderfgoedlijst staat... en terecht! De trein stopte in Mojkovac, een peronloos stationnetje waar geen bus te bekennen was die ons de 40 kilometer verder zou brengen. Alleen een opdringerige oude man die geen woord niet-montegrijns sprak maar die ons wel wilde brengen voor 40 euro. Gelukkig vonden we nog iemand op het station, toevallig ook een Nederland, die naar Zabljak wilde en konden we de prijs mooi delen.
We zitten hier ook met deze Nederlander, Boudewijn genaamd, in een 6 persoons appartementje waar we met zijn drieën verblijven. De eerste dag hebben we rustig aan gedaan, informatie ingewonnen en de omgeving verkend. We hebben een rondje gelopen om een bergmeer en in dit water gesprongen.

Hierboven onze beklommen berg 'Memed nogwat'

Gisteren hadden we genoeg van het rustig aan doen en zijn we de bergen in gegaan. Gewapend met een mooie bergkaart en 3 liter water schoten we omhoog.


Eerst door een dicht naaldbos, door Lord of the Rings-achtige plaatjes begonnen we steeds hoger te komen. De vegetatie verdween langzaam om ons heen en de beklimming werd steeds stijler tot het punt dat we niet meer konden lopen maar echt moesten gaan klimmen.

Ongezekerd klommen we meters omhoog en volledig uitgeput bereikten we de top op 2200 meter. Dat was een klim van 800 meter!

Al genietend van het mooie uitzicht en verwonderd hoe klein dat bergmeer eigenlijk was waar we de dag ervoor om heen hadden gelopen begonnen we ons zorgen te maken over de terugweg. Want wie omhoog gaat..... De afdaling was een drama. Honderden meters stijl naar benenden over los liggend grind. Daarna nog uren over onmogelijke paden naar beneden klauteren.

Compleet gebroken maar voldaan kwamen we weer aan. Na een kort diner zijn we in een diepe slaap gekomen en proberen we vandaag onze spierpijn kwijt te raken. Morgen vertrekken we naar Kotor. Dat is een mooie kustplaats in het grootste Fjord van Zuid-Europa aan de kust van Montenegro. Daarna zullen we langzaam in Albanie afdalen richting Athene.

Belgrado

We zijn weer verder in onze reis door de Balkans. Ondertussen zitten we in een hostel in Belgrado, een hostel met een entree waarvan je weet "hier moet ik niet ingaan", zeker niet als je teveel horrorfilms hebt gekeken. Een duister gangetje, krakende trappen, flikkerende lichten en een echte 'ik word hier vermoord'-stalen lift. Maar eigenlijk een fijn hostelletje met prima bedden, alleen een te ranzige keuken en badkamer.

We kwamen hier gistermiddag aan na een slopende busrit vanuit Sarajevo. Dit was 8 uur hobbelen over kleine wegen maar in Bosnie reden we wel door een mooi berggebied. Die avond lekker gegeten, hopeloos verdwaald en snel naar dromenland gegaan.

Vandaag en morgen deze stad bewonderen en morgennacht de trein naar Montenegro om daar in het Durmitor-gebergte te gaan lopen, kajakken en andere fijne dingen.

Fotos!

De eerste foto is van een kerkje uit het oude gedeelte van Zagreb

Vela Luca. Ons schattige 'duik'-dorpje.

Op de trappen in het oude Dubrovnik





Dubrovnik

















Onze buren in Mostar.
Er was buiten het centrum bijna geen gebouw te vinden dat niet vol zat met kogel, mortier of granaatgaten. Een bizar beeld

Mooie treinrit tussen Mostar en Sarajevo

Sarajevo!

Sarajevo: een kwestie van TOETeren en GAAN!

Inmiddels zijn we in Bosnie beland, de tekenen van de oorlog zijn hier nog heel erg duidelijk zichtbaar. Dinsdag waren we in Mostar, Mostar is bekend dankzij de historische en oude brug die tijdens de oorlog is opgeblazen door de Kroaten. De historische stad en de brug zijn inmiddels volledig gerenoveerd en hersteld. Maar zodra je de buitenwijken binnenkomt zitten in de meeste woningen de kogelgaten nog. In de voetpaden en wegen zitten de kraters van duizend bommen en granaten nog. Het herstel gaat geleidelijk omdat Bosnie afhankelijk is van voornamelijk donaties.
In Monstar deelden we een appartement met andere toeristen midden in zo een buitenwijk. Ons pand was redelijk opgeknapt maar de gebouwen naast ons nog niet.

Woensdag zijn we vanuit Mostar met een boemeltreintje naar Sarajevo vertrokken.
We hebben hier een leuk hostel gevonden, met een eigenaar die nergens problemen mee heeft. Daarom zegt hij bij alles, "No problemo!" dit hebben de andere hostel bewoners inmiddels overgenomen. We slapen in het tuinhuisje met fel roze gordijnen waardoor het meer iets weg heeft van een peeskamer.

Sarajevo is een hele mooie oude stad, vanuit ons hostel staan we met 10 minuten in het centrum van de oude stad. Hier zijn veel kleine winkeltjes, moskeeen, cafeetjes, restaurantjes en een internetcafe. Vanuit de oude stad gaat het geleidelijk over in een moderne stad met hippe kroegen, lounge barren, een wokrestaurant en standaard winkels die iedere stad heeft.

Vanavond willen we een traditioneel Bosnische maaltijd nuttigen, alhoewel vegetarische eten hier niet bepaald traditie is. Gelukkig bestaan er pizzeria s, gisteren onzettend luxe gegeten bij een italiaanse traitteur. Voor de doorsnee Sarajevo-er is dit onbetaalbaar, daarom eten hier voornamelijk ambassadeurs. Maar ook Bill en Hillary Clinton hebben hier gegeten daarom vonden wij dat we niet achter konden blijven. En het was echt geweldig! Prijs: 10 euro p.p.

Sarajevo is een erg drukke stad, het verkeer heeft daarom een aantal regels.
Als een auto TOETert dan heeft deze voorrang. Althans dat denkt de eigenaar. Zaak is om te bepalen welke auto dit geluid veroorzaakt en of het getoeter voor jou van toepassing is. Zo niet, dan kun je je weg rustig vervolgen. De stoplichten voor voetgangers gaan willekeurig op groen of rood. Hier wordt niet rekening gehouden met de stoplichten voor de autoos wat dus weer een hoop getoeter oplevert. En we beginnen weer van vooraf aan.

Morgenochtend om 6 uur zullen we Sarajevo weer verlaten en doorreizen naar Belgrado.
Door logistieke problemen, missen we helaas het bierfestival. Maar goed, we lusten geen bier,
dus zo erg is dat nu ook weer niet. Als het goed is, zullen we zometeen ook een aantal foto s plaatsen. Rolf heeft zich redelijk in gehouden, we hebben de afgelopen anderhalve week 300 foto s gemaakt. Maar die zullen we jullie voorlopig nog besparen.

The city is burning

Ondertussen Korcula achtergelaten en de nodige duikbrevetten zijn binnen. Een paar fijne laatste dagen gehad in Korcula met nog wat extra duiken. Gisteren vertrok onze bus op het fijne tijdstip van kwart over 5. De wekkertjes gingen dus al om 4 uur, waarbij je je afvraagt of dit nu echt de vakantie is die je wilt ;-) In de bus zaten we met een Frans/Amerikaans koppel die ook aan het duiken was.

Een mooie rit gemaakt over het eiland terwijl langzaam de zon opkwam en een mooi stuk over de bergen boven Dubrovnik waar onze chauffeur door de haarspeldbochten scheurde. Om 10uur kwamen we in Dubrovnik aan en we vreesden een dag lang zoeken naar een geschikte slaapplaats omdat het hier ook hoogseizoen is en we zowel door de reisboeken als door andere mensen waren gewaarschuwd voor het gebrek aan slaapplaatsen in Dubrovnik. We hadden al een flinke rits slaapplaatsen proberen te bellen maar alles zat vol. Het liep echter veel makkelijker dan verwacht: gelijk uit de bus kwam er iemand naar ons toe die een slaapplaats aanbood op een aardige locatie en een redelijke prijs. Kortom we hadden geluk.

De stad is heel erg mooi maar heeeeeeeeeel erg toeristisch. We kunnen over de hoofden lopen. Het is hier bloedheet maar er staat ook een gedeelte van de stad in de fik waardoor er een flinke laag smog over de stad hangt en er een grote oranje-gloed in de lucht hangt en steeds blusvliegtuigen overvliegen. Gisteren ging opeens het luchtalarm af waardoor de mensen gingen rennen over straat, paniekerige reacties en dat soort dingen. Het staat ook op nu.nl.

We gaan straks nog meer bekijken en morgen vertrekken we alweer naar Mostar, dat is in Bosnie-Herzegovina. Een klein tochtje van 3-4uur met de bus.

Duiken

Ik ben een paar dagen met mijn kop onder water geweest. Kroatie is een van de mooiste duiklanden van Europa dus we konden natuurlijk niet alleen maar aan het land blijven. Daarom zijn we naar Vela Luca op Korcula vertrokken.

De afgelopen dagen heb ik veel moois mogen zien onder water. Al was het er bijna niet van gekomen. Bij controle van mijn gegevens bleek is nog helemaal niet geregistreerd te zijn bij PADI (wereldwijde overkoepelende duikeorganistie) als gebreveteerde duiker. Dat was even zweten en balen maar na wat telefoontjes van de duikschool naar Lesbos (waar ik vorig jaar alles gehaald heb) en wat faxen heen en weer kon ik als nog het water in. Ik heb trouwens mazzel gehad want mijn examen van duiken was vorig jaar op 2 augustus en dat moet binnen 1 jaar geregisteerd zijn. De datum van onze eerste duik en dus gelijk de geregistratie van het papierwerk van vorig jaar was op 1 augustus, dit had dus geen dag later gemoeten.

Ik heb 2 dagen gedoken op 3 verschillende locaties. De mooiste duik heb ik gisteren gemaakt. Dit was in de "blue hole". Eerst afdalen naar 30 meter diepte en tussen mooi gekleurde sponsen een grot in. Een flink stuk door een grot zwemmen waar het barste van de vissen en vervolgens uitkomen in de Blue hole. Dat is een stuk in de grot waar zonlicht in kwam met als gevolg supermooi licht inval. Zie de foto hiernaast. Daarna nog verder de grot ingeweest waar we hele rare, mooie en enge dieren, planten en ander gespuis hebben gezien. Het enge van in een grot duiken is dat je niet weg kan komen naar boven en makkelijk verstrikt kan raken maar gelukkig ben ik veilig, behalve wat nasty schrammen op mijn hand, weer in de boot geklommen.

Tussen de duiken door lekker op de boot gelegen met als gevolg dat ik nu een beetje last heb van een "British Tan". Had ik me maar gewoon ingesmeerd...

Ik ben nu klaar met het duiken en ben weer een brevet verder om misschien ooit zlef duikjuf te worden. We hebben gedoken bij de Croatian Divers en dat kunnen we zeker aanraden.

Verder gaat alles prima, overmorgen reizen we weer verder aangezien Martine nog mag duiken. Op naar Dubrovnic en daarna weten we het nog niet.

Nu gaan we nog genieten van dit fijne plaatsje, dat we in vele opzichten doet denken aan Molyvos van vorig jaar, en u hoort weer snel van ons!

Duiken in de strak azuurblauwe zee van Kroatie

Na een lange en ongemakkelijk nachtreis van Zagreb naar Split,
(we hebben 10 uur in de trein gezeten ipv 8 uur), zijn we inmiddels 4 dagen op het mooie eiland Korcula in Kroatie. Dinsdag werden we, van de boot, door iemand van de duikschool opgehaald en naar de duikschool gebracht. Hier werden de lesroosters verteld en ik kon direct aan de slag met een 3 uur durende dvd over duiken. Joepie,dacht ik zo,maar het bleek erg moeilijk om na de reis die we erop hadden, niet in slaap te vallen. Na de halve dvd gezien te hebben besloot ik dat het mooi was geweest. Op naar het appartement, waar Rolf klaar zat met het eten. Het appartement is relaxed, de airco staat op 27 graden, we hebben als we ons best doen uitzicht over de baai en een klein haventje.

De eerste duikervaring voor mij was niet zo heel erg positief.
Na wat gepoedel en kleine oefeningen in ondiep water, mocht er dan echt gedoken worden.

Samen met mijn juf Kitty en de rest van het klasje was het de bedoeling om langs het touw af te dalen. De juf voorop daarna ieder 2 aan 2 naar beneden, mijn buddy en ik als laatste.
Helaas voor mij was mijn buddy een freediver en hij dook/zwom in een keer naar 8 meter diepte.
Terwijl ik, als onervaring duiker erg veel moeite heb met het afdalen. Het klasje was al beneden en mijn buddy die bij me moest blijven was te ver weg. Ik besloot om me maar aan het touw naar beneden te trekken, dit was achteraf gezien heel erg stom van me. Want ik kwam met mij voet vast te zitten in het touw, waardoor ik niet meer omhoog of omlaag kon komen. Ik raakte volledig in paniek , wist naar boven te komen en om hulp te roepen, alleen niemand op de boot hoorde me. Terwijl ik dit deed kreeg ik een golf water binnen. Nu raakte ik echt in paniek en ik dacht voor een moment echt dat ik zou verdrinken, gelukkig was daar mijn buddy opeens weer. Hij heeft mij samen met de mensen op de boot weer enigszins weten te bedaren. Ik besloot ter plekke om nooit meer te duiken. Na enige aan dringen van Juf Kitty, besloot ik om in ieder geval die dag zeker niet meer te duiken en de andere dagen, dat zouden we dan nog wel zien. Dit alles gebeurde woensdag, o ja de dag dat ik jarig was.




Het is nu vrijdag en ik heb inmiddels 1 duik naar 8 meter gemaakt, 1 naar 14 meter en naar 18 meter.
Vandaag heb ik les gehad in ondiep water, tot een meter of 6. En morgen ga ik mijn 2 laatste duiken doen en daarna een examen afleggen. Mocht ik hiervoor slagen, waar we maar even vanuit gaan, dan mag ik mezelf Open water diver, noemen. Te cool!!



Zondag nemen we de boot naar Dubrovnik, hier zullen we vermoedelijk een dag of 4 blijven.
We gaan een paar dagtrips maken, naar Mostar in Bosnie en naar het eiland Minjet, dit ligt voor de kust bij Dubrovnik en dit is het mooiste eiland van Kroatie, is ons verteld.

een groet van Kroatië

Ola,

Een groet vanuit Kroatie dus
ik ben op vakantie, joepie
samen met Martine
en zo af-en-toe verschijnt er een berichtje op:
http://pindakase.blogspot.com

Wij vinden het leuk als het gelezen wordt :)
Toudelou,
Rolf en Martine

Op onbewoond eiland...

Een kort berichtje. We zijn aangekomen op Korcula, op het uiterste
westerse puntje. Gisteren hebben we nog lekker een dagje door Zagreb
kunnen slenteren en in de nacht de trein naar Split. Die zou om 11 uur
vertrekken...half 12... 12 uur en uiteindelijk om 1 uur vetrok de
trein. Met wat vertraging dus aangekomen op Split maar nog ruim op
tijd voor de ferry.

Vanaf de ferry was het erg hectisch. We werden opgepikt, gelijk van
alles geregeld voor het duiken, naar appartement gereden en Martine is
nu al bezig met theorieles en ik mag lekker koken.
Binnenkort meer...

Ons eerste berichtje uit een nat Zagreb

Zoals elke reis begint mis je de eerste trein, raakt "iemand" HAAR
portemonnee kwijt en is het eerste hostel al jaren failliet.
Maarja...
(voor de bezorgde mensen: de portemonnee + inhoud zit weer braaf in onze tas)
Na een fijne rit van maar 18 uurtjes in de trein zijn we gisteren
aangekomen in Zagreb. Na een prima overstap in zowel Dusseldorf als
Munchen kwamen we enigszins brak uit de trein. Uiteraard hadden wij de
grote snurkers in onze coupé, maarja dat weet je van te voren.
Grensovergangen leverde geen problemen op en we hebben mooie
onduidelijke stempels van Slovenie en Kroatie. Vanuit de trein in de
vroege ochtend een super mooi uitzicht gehad op de bergen van
Slovenie.
In Zagreb hebben we via een ommetje toch nog een mooi hostel gevonden,
in het midden van de stad. Een mooie broeierige stad met veel
terrasjes, smalle steegjes en pittoreske kerkjes. Eerste twee dagen
hier veel gezien, biertje gedronken in het een middle-earth cafe en
prima geslapen. Vannacht nemen we de trein naar Split. Helaas geen
bedjes want die waren duizend-duur dus gewoon zitten in stoeltjes, op
dinsdagochtend om 7 uur komen we aan, waarna we onze gebroken lichamen
de heldere Adratische zee in storten.
Nu even op internet uitzoeken waar we gaan duiken en met welke bootje
we daar gaan komen.
Toudelou,
Martine + Rolf

Een tikkie decadent

Soms komt het gewoon zo uit dat je 4 keer in 1 week uit eten gaat. Dat klinkt niet alleen decadent, dat is gewoon decadent. Maar de culinaire goden hebben ons ook een beetje gestraft voor deze decadentie want helaas was het niet altijd even goed.

We begonnen deze culinaire reis op donderdagavond bij Que Pasa in Zaandam. Er moest even wat gekkigheid worden aangeschaft voor onze reis en snel even wat Tapas eten kan natuurlijk altijd. De laatste keren in Que Pasa was het prima te doen maar er is iets hopeloos mis gegaan daar. Andere kok, goedkopere ingrediënten, geen zin, andere eigenaren? Ik weet het niet maar de bediening was dramatisch en het eten was vet en smaaklook. Daarna snel een ijsje gehaald om de smaak weg te spoelen.
Zo slecht als eten donderdag was zo goed was het de dag erna. Een bijzondere Thai gevonden in de ....steeg: Krua Thai. Dit keer niet zo een 13 in een dozijn thai zoals op en rond de zeedijk (die overigens vaak wel erg lekker zijn zoals Bird en Little Thai Prince) maar iets luxer met dito prijskaartje. Met de familie van Martine hebben we hier een paar mooie gangen mogen verorberen. Alleen wordt ik er toch een beetje zenuwachtig van als de rijst wordt opgeschept en je water wordt ingeschonken. Erg goed dus, alleen beetje jammer van de parkeerboete.

En de derde dag op een rij was een familiefeestje van mijn opa die 80 werd. De hele familie was aanwezig in de Blauwe Pauw. Een Japans, Indisch en Chinees restaurant. Een beetje rare combinatie van keukens volgens mij. Dat is iets als een Grieks, Iers en Poolse keuken. Het restaurant zag er ook uit als een Japanse b-film en het eten was Japans maar wel op z'n Nederlands. Ik bedoel net zoals Chinees eten is vernederlandst was dit Japans eten vernederlands, zodat iedereen het lekker vond doordat er geen 'gekke'-smaken in zaten. Een geinig showetje met geflambeer-acties, eier gooi acties en torpeteer voedsel.
Het verhaal van dat we vervolgens nog wat bier drinken in Zaandam en thuis gebracht worden door de politie komt nog een keer...

Nadat we 2 hele dagen zelf voedsel moesten bereiden zochten we op dinsdag onze culinaire toevlucht tot de Sans Parieil. Het groene gebouwtje bij de Zaanse Schans waar mijn lieftallige broertje de kok is. Nooit verwacht dat het zo een mooie tent was en het eten was geniaal. Al had ik natuurlijk hier niets anders durven te zeggen zonder een por van mijn broertje te krijgen. Een 5 gangen menu met gefrituurde pasta, sesamlolly, rabarberoliebollen, aspergequiche en gewaagd toetje met aarbeien met gorgonzola. Een prima afsluiter van deze culinaire week.

Kiten of kotsen

Naast het gepoedel onderwater ben ik tegenwoordig ook vaker op het water te vinden. Of eigenijk is het de bedoeling dat ik op en over het water ga, maar momenteel is het nog erg veel water happen. Ik heb enkele weken geledenn samen met Frank een Kitesurf-cursus gevolgd op het strand van IJmuiden en sindsdien is Frank is het bezit van een complete set om regelmatig te gaan kiten.

Zo zouden we afgelopen weekend gaan kiten maar het mocht niet zo zijn. Ik was zaterdag even wezen eten bij Da Peppino in Amsterdam. Deze Italiaan heeft mij waarschijnlijk gevulde paddestoelenravioli voorgeschoteld waarvan de houdbaarheiddatum waarschijnlijk ergens in het vorige millennium lag. Dus zaterdagnacht en zondag heb ik het toilet van zeer dicht bij bestudeerd. Dit weekend gaan we weer een nieuwe poging doen. Hoewel we de avonden ervoor wel weer uiteten gaan. Dit keer niet bij dubieuze Italianen maar bij een hippe chinees en een goede thai. Ik geloof toch dat ik die Aziaten iets meer vertrouw dan die Italianen (nee ik kijk geen smaakpolitie en wil er ook niets over horen).

Pantherland op Haltpop

Afgelopen zondag had ik mijn vuurdoop met Pantherland (Pandaland voor intimi)। Sinds ik in mei de drumstokken heb overgenomen van Roel zijn we enkele weken hard aan de weg aan het timmeren en zondag mochten we in een zonovergoten maar nog altijd diep en duister Assendelft het eerste optreden doen. Na wat hiphop en coverbands mochten we knallen.


Voor een eerste optreden ging het zeker naar behoren. Veel positieve reacties en het publiek goed warm gespeeld voor de Virgins en Butcher Babies die nog na ons kwamen. Volgend jaar -na het maken van wat nieuwe nummers- zullen we meer actief aan de weg gaan timmeren. Er wordt gefluisterd over nieuwe demo, optredens en zelfs een korte buitenlandse tour.

Pantherland is nu momenteel de enige band waar ik heel actief mee bezig ben. Ik speel met ex-16stitches gitarist Jerry nog in een projectje maar dat staat nog steeds heel erg in de steigers en ook vorige maand met Robert (net zoals ik voormalig ex-pane) in een uitverkochte Melkweg gespeeld in het voorprogramma van Vive la Fete als live electro act Smithee.